| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Saṁyutta Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationសំយុត្ត និកាយ ១៦។៦
The Related Suttas Collection 16.6
១។ កស្សបវគ្គ
1. Kassapa
ឱវាទសុត្ត
Advice
រាជគហេ វេឡុវនេ។ អថ ខោ អាយស្មា មហាកស្សបោ យេន ភគវា តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា ភគវន្តំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ និសីទិ។ ឯកមន្តំ និសិន្នំ ខោ អាយស្មន្តំ មហាកស្សបំ ភគវា ឯតទវោច:
Near Rājagaha, in the Bamboo Grove. Then Venerable Mahākassapa went up to the Buddha, bowed, and sat down to one side. The Buddha said to him:
“ឱវទ, កស្សប, ភិក្ខូ; ករោហិ, កស្សប, ភិក្ខូនំ ធម្មិំ កថំ។ អហំ វា, កស្សប, ភិក្ខូ ឱវទេយ្យំ ត្វំ វា; អហំ វា ភិក្ខូនំ ធម្មិំ កថំ ករេយ្យំ ត្វំ វា”តិ។
“Kassapa, advise the bhikkhus! Give them a Dhamma talk! Either you or I should advise the bhikkhus and give them a Dhamma talk.”
“ទុព្ពចា ខោ, ភន្តេ, ឯតរហិ ភិក្ខូ, ទោវចស្សករណេហិ ធម្មេហិ សមន្នាគតា, អក្ខមា, អប្បទក្ខិណគ្គាហិនោ អនុសាសនិំ។
“Sir, the bhikkhus these days are hard to admonish, having qualities that make them hard to admonish. They’re impatient, and don’t take instruction respectfully.
ឥធាហំ, ភន្តេ, អទ្ទសំ ភណ្ឌញ្ច នាម ភិក្ខុំ អានន្ទស្ស សទ្ធិវិហារិំ អភិជិកញ្ច នាម ភិក្ខុំ អនុរុទ្ធស្ស សទ្ធិវិហារិំ អញ្ញមញ្ញំ សុតេន អច្ចាវទន្តេ: ‘ឯហិ, ភិក្ខុ, កោ ពហុតរំ ភាសិស្សតិ, កោ សុន្ទរតរំ ភាសិស្សតិ, កោ ចិរតរំ ភាសិស្សតីៜ”តិ។
Take the monk called Bhaṇḍa, Ānanda’s pupil. He’s been competing in studies with the monk called Abhiñjika, Anuruddha’s pupil. They say: ‘Come on, monk, who can recite more? Who can recite better? Who can recite longer?’”
អថ ខោ ភគវា អញ្ញតរំ ភិក្ខុំ អាមន្តេសិ: “ឯហិ ត្វំ, ភិក្ខុ, មម វចនេន ភណ្ឌញ្ច ភិក្ខុំ អានន្ទស្ស សទ្ធិវិហារិំ អភិជិកញ្ច ភិក្ខុំ អនុរុទ្ធស្ស សទ្ធិវិហារិំ អាមន្តេហិ: ‘សត្ថា អាយស្មន្តេ អាមន្តេតីៜ”តិ។
So the Buddha addressed a certain monk, “Please, monk, in my name tell the monk called Bhaṇḍa, Ānanda’s pupil, and the monk called Abhiñjika, Anuruddha’s pupil that the teacher summons them.”
“ឯវំ, ភន្តេ”តិ ខោ សោ ភិក្ខុ ភគវតោ បដិស្សុត្វា យេន តេ ភិក្ខូ តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា តេ ភិក្ខូ ឯតទវោច: “សត្ថា អាយស្មន្តេ អាមន្តេតី”តិ។
“Yes, sir,” that monk replied. He went to those monks and said, “Venerables, the teacher summons you.”
“ឯវមាវុសោ”តិ ខោ តេ ភិក្ខូ តស្ស ភិក្ខុនោ បដិស្សុត្វា យេន ភគវា តេនុបសង្កមិំសុ; ឧបសង្កមិត្វា ភគវន្តំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ និសីទិំសុ។ ឯកមន្តំ និសិន្នេ ខោ តេ ភិក្ខូ ភគវា ឯតទវោច:
“Yes, friend,” those monks replied. They went to the Buddha, bowed, and sat down to one side. The Buddha said to them:
“សច្ចំ កិរ តុម្ហេ, ភិក្ខវេ, អញ្ញមញ្ញំ សុតេន អច្ចាវទថ: ‘ឯហិ, ភិក្ខុ, កោ ពហុតរំ ភាសិស្សតិ, កោ សុន្ទរតរំ ភាសិស្សតិ, កោ ចិរតរំ ភាសិស្សតីៜ”តិ?
“Is it really true, monks, that you’ve been competing in studies, saying: ‘Come on, monk, who can recite more? Who can recite better? Who can recite longer?’”
“ឯវំ, ភន្តេ”។
“Yes, sir.”
“កិំ នុ ខោ មេ តុម្ហេ, ភិក្ខវេ, ឯវំ ធម្មំ ទេសិតំ អាជានាថ: ‘ឯថ តុម្ហេ, ភិក្ខវេ, អញ្ញមញ្ញំ សុតេន អច្ចាវទថ—ឯហិ, ភិក្ខុ, កោ ពហុតរំ ភាសិស្សតិ, កោ សុន្ទរតរំ ភាសិស្សតិ, កោ ចិរតរំ ភាសិស្សតីៜ”តិ?
“Have you ever known me to teach the Dhamma like this: ‘Please bhikkhus, compete in studies to see who can recite more and better and longer’?”
“នោ ហេតំ, ភន្តេ”។
“No, sir.”
“នោ ចេ កិរ មេ តុម្ហេ, ភិក្ខវេ, ឯវំ ធម្មំ ទេសិតំ អាជានាថ, អថ កិញ្ចរហិ តុម្ហេ, មោឃបុរិសា, កិំ ជានន្តា កិំ បស្សន្តា ឯវំ ស្វាក្ខាតេ ធម្មវិនយេ បព្ពជិតា សមានា អញ្ញមញ្ញំ សុតេន អច្ចាវទថ: ‘ឯហិ, ភិក្ខុ, កោ ពហុតរំ ភាសិស្សតិ, កោ សុន្ទរតរំ ភាសិស្សតិ, កោ ចិរតរំ ភាសិស្សតីៜ”តិ។
“If you’ve never known me to teach the Dhamma like this, then what exactly do you know and see, you foolish men, that after going forth in such a well explained teaching and training you’d compete in studies to see who can recite more and better and longer?”
អថ ខោ តេ ភិក្ខូ ភគវតោ បាទេសុ សិរសា និបតិត្វា ភគវន្តំ ឯតទវោចុំ: “អច្ចយោ នោ, ភន្តេ, អច្ចគមា, យថាពាលេ យថាមូឡ្ហេ យថាអកុសលេ, យេ មយំ ឯវំ ស្វាក្ខាតេ ធម្មវិនយេ បព្ពជិតា សមានា អញ្ញមញ្ញំ សុតេន អច្ចាវទិម្ហ: ‘ឯហិ, ភិក្ខុ, កោ ពហុតរំ ភាសិស្សតិ, កោ សុន្ទរតរំ ភាសិស្សតិ, កោ ចិរតរំ ភាសិស្សតីៜតិ។ តេសំ នោ, ភន្តេ, ភគវា អច្ចយំ អច្ចយតោ បដិគ្គណ្ហាតុ អាយតិំ សំវរាយា”តិ។
Then those monks bowed with their heads at the Buddha’s feet and said, “We have made a mistake, sir. It was foolish, stupid, and unskillful of us in that after going forth in such a well explained teaching and training we competed in studies to see who can recite more and better and longer. Please, sir, accept our mistake for what it is, so we will restrain ourselves in future.”
“តគ្ឃ តុម្ហេ, ភិក្ខវេ, អច្ចយោ អច្ចគមា យថាពាលេ យថាមូឡ្ហេ យថាអកុសលេ, យេ តុម្ហេ ឯវំ ស្វាក្ខាតេ ធម្មវិនយេ បព្ពជិតា សមានា អញ្ញមញ្ញំ សុតេន អច្ចាវទិត្ថ: ‘ឯហិ, ភិក្ខុ, កោ ពហុតរំ ភាសិស្សតិ, កោ សុន្ទរតរំ ភាសិស្សតិ, កោ ចិរតរំ ភាសិស្សតីៜតិ។ យតោ ច ខោ តុម្ហេ, ភិក្ខវេ, អច្ចយំ អច្ចយតោ ទិស្វា យថាធម្មំ បដិករោថ, តំ វោ មយំ បដិគ្គណ្ហាម។ វុទ្ធិ ហេសា, ភិក្ខវេ, អរិយស្ស វិនយេ យោ អច្ចយំ អច្ចយតោ ទិស្វា យថាធម្មំ បដិករោតិ អាយតិញ្ច សំវរំ អាបជ្ជតី”តិ។
“Indeed, monks, you made a mistake. It was foolish, stupid, and unskillful of you to act in that way. But since you have recognized your mistake for what it is, and have dealt with it properly, I accept it. For it is growth in the training of the Noble One to recognize a mistake for what it is, deal with it properly, and commit to restraint in the future.”
ឆដ្ឋំ។
The authoritative text of the Saṁyutta Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
