| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Saṁyutta Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationသံယုတ္တ နိကာယ ၂၂၊၈၆
The Related Suttas Collection 22.86
၉၊ ထေရဝဂ္ဂ
9. Senior Bhikkhus
အနုရာဓသုတ္တ
With Anurādha
ဧကံ သမယံ ဘဂဝါ ဝေသာလိယံ ဝိဟရတိ မဟာဝနေ ကူဋာဂါရသာလာယံ၊ တေန ခေါ ပန သမယေန အာယသ္မာ အနုရာဓော ဘဂဝတော အဝိဒူရေ အရညကုဋိကာယံ ဝိဟရတိ၊ အထ ခေါ သမ္ဗဟုလာ အညတိတ္ထိယာ ပရိဗ္ဗာဇကာ ယေနာယသ္မာ အနုရာဓော တေနုပသင်္ကမိံသု; ဥပသင်္ကမိတွာ အာယသ္မတာ အနုရာဓေန သဒ္ဓိံ သမ္မောဒိံသု၊ သမ္မောဒနီယံ ကထံ သာရဏီယံ ဝီတိသာရေတွာ ဧကမန္တံ နိသီဒိံသု၊ ဧကမန္တံ နိသိန္နာ ခေါ တေ အညတိတ္ထိယာ ပရိဗ္ဗာဇကာ အာယသ္မန္တံ အနုရာဓံ ဧတဒဝေါစုံ:
At one time the Buddha was staying near Vesālī, at the Great Wood, in the hall with the peaked roof. Now at that time Venerable Anurādha was staying not far from the Buddha in a wilderness hut. Then several wanderers of other religions went up to Venerable Anurādha and exchanged greetings with him. When the greetings and polite conversation were over, they sat down to one side and said to him:
“ယော သော, အာဝုသော အနုရာဓ, တထာဂတော ဥတ္တမပုရိသော ပရမပုရိသော ပရမပတ္တိပတ္တော, တံ တထာဂတော ဣမေသု စတူသု ဌာနေသု ပညာပယမာနော ပညာပေတိ: ‘ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာ'တိ ဝါ, ‘န ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာ'တိ ဝါ, ‘ဟောတိ စ န စ ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာ'တိ ဝါ, ‘နေဝ ဟောတိ န န ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာ'တိ ဝါ”တိ?
“Friend Anurādha, when a Realized One is describing a Realized One—a supreme person, highest of people, who has reached the highest point—they describe them in these four ways: After death, a Realized One still exists, or no longer exists, or both still exists and no longer exists, or neither still exists nor no longer exists.”
ဧဝံ ဝုတ္တေ, အာယသ္မာ အနုရာဓော တေ အညတိတ္ထိယေ ပရိဗ္ဗာဇကေ ဧတဒဝေါစ:
When they said this, Venerable Anurādha said to those wanderers:
“ယော သော အာဝုသော တထာဂတော ဥတ္တမပုရိသော ပရမပုရိသော ပရမပတ္တိပတ္တော တံ တထာဂတော အညတြ ဣမေဟိ စတူဟိ ဌာနေဟိ ပညာပယမာနော ပညာပေတိ: ‘ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာ'တိ ဝါ, ‘န ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာ'တိ ဝါ, ‘ဟောတိ စ န စ ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာ'တိ ဝါ, ‘နေဝ ဟောတိ န န ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာ'တိ ဝါ”တိ၊ ဧဝံ ဝုတ္တေ, အညတိတ္ထိယာ ပရိဗ္ဗာဇကာ အာယသ္မန္တံ အနုရာဓံ ဧတဒဝေါစုံ:
“Friends, when a Realized One is describing a Realized One—a supreme person, highest of people, who has reached the highest point—they describe them other than these four ways: After death, a Realized One still exists, or no longer exists, or both still exists and no longer exists, or neither still exists nor no longer exists.” When he said this, the wanderers said to him:
“သော စာယံ ဘိက္ခု နဝေါ ဘဝိဿတိ အစိရပဗ္ဗဇိတော, ထေရော ဝါ ပန ဗာလော အဗျတ္တော”တိ၊ အထ ခေါ အညတိတ္ထိယာ ပရိဗ္ဗာဇကာ အာယသ္မန္တံ အနုရာဓံ နဝဝါဒေန စ ဗာလဝါဒေန စ အပသာဒေတွာ ဥဋ္ဌာယာသနာ ပက္ကမိံသု၊
“This bhikkhu must be junior, recently gone forth, or else a foolish, incompetent senior bhikkhu.” Then, after rebuking Venerable Anurādha by calling him “junior” and “foolish”, the wanderers got up from their seats and left.
အထ ခေါ အာယသ္မတော အနုရာဓဿ အစိရပက္ကန္တေသု တေသု အညတိတ္ထိယေသု ပရိဗ္ဗာဇကေသု ဧတဒဟောသိ:
Soon after they had left, Anurādha thought:
“သစေ ခေါ မံ တေ အညတိတ္ထိယာ ပရိဗ္ဗာဇကာ ဥတ္တရိံ ပဉှံ ပုစ္ဆေယျုံ၊ ကထံ ဗျာကရမာနော နု ခွါဟံ တေသံ အညတိတ္ထိယာနံ ပရိဗ္ဗာဇကာနံ ဝုတ္တဝါဒီ စေဝ ဘဂဝတော အဿံ, န စ ဘဂဝန္တံ အဘူတေန အဗ္ဘာစိက္ခေယျံ, ဓမ္မဿ စာနုဓမ္မံ ဗျာကရေယျံ, န စ ကောစိ သဟဓမ္မိကော ဝါဒါနုဝါဒေါ ဂါရယှံ ဌာနံ အာဂစ္ဆေယျာ”တိ?
“If those wanderers were to inquire further, how should I answer them so as to repeat what the Buddha has said, and not misrepresent him with an untruth? How should I explain in line with his teaching, so that there would be no legitimate grounds for rebuke and criticism?”
အထ ခေါ အာယသ္မာ အနုရာဓော ယေန ဘဂဝါ တေနုပသင်္ကမိ; ဥပသင်္ကမိတွာ …ပေ… ဧကမန္တံ နိသိန္နော ခေါ အာယသ္မာ အနုရာဓော ဘဂဝန္တံ ဧတဒဝေါစ: “ဣဓာဟံ, ဘန္တေ, ဘဂဝတော အဝိဒူရေ အရညကုဋိကာယံ ဝိဟရာမိ၊ အထ ခေါ, ဘန္တေ, သမ္ဗဟုလာ အညတိတ္ထိယာ ပရိဗ္ဗာဇကာ ယေနာဟံ တေနုပသင်္ကမိံသု …ပေ… မံ ဧတဒဝေါစုံ: ‘ယော သော, အာဝုသော အနုရာဓ, တထာဂတော ဥတ္တမပုရိသော ပရမပုရိသော ပရမပတ္တိပတ္တော တံ တထာဂတော ဣမေသု စတူသု ဌာနေသု ပညာပယမာနော ပညာပေတိ—ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာတိ ဝါ, န ဟောတိ … ဟောတိ စ န စ ဟောတိ, နေဝ ဟောတိ န န ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာတိ ဝါ'”တိ?
Then Venerable Anurādha went up to the Buddha, bowed, sat down to one side, and told him all that had happened.
ဧဝံ ဝုတ္တာဟံ, ဘန္တေ, တေ အညတိတ္ထိယေ ပရိဗ္ဗာဇကေ ဧတဒဝေါစံ: “ယော သော, အာဝုသော, တထာဂတော ဥတ္တမပုရိသော ပရမပုရိသော ပရမပတ္တိပတ္တော, တံ တထာဂတော အညတြ ဣမေဟိ စတူဟိ ဌာနေဟိ ပညာပယမာနော ပညာပေတိ: ‘ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာ'တိ ဝါ …ပေ… ‘နေဝ ဟောတိ န န ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာ'တိ ဝါတိ၊ ဧဝံ ဝုတ္တေ, ဘန္တေ, တေ အညတိတ္ထိယာ ပရိဗ္ဗာဇကာ မံ ဧတဒဝေါစုံ: ‘သော စာယံ ဘိက္ခု န ဝေါ ဘဝိဿတိ အစိရပဗ္ဗဇိတော ထေရော ဝါ ပန ဗာလော အဗျတ္တော'တိ၊ အထ ခေါ မံ, ဘန္တေ, တေ အညတိတ္ထိယာ ပရိဗ္ဗာဇကာ နဝဝါဒေန စ ဗာလဝါဒေန စ အပသာဒေတွာ ဥဋ္ဌာယာသနာ ပက္ကမိံသု၊
တဿ မယှံ, ဘန္တေ, အစိရပက္ကန္တေသု တေသု အညတိတ္ထိယေသု ပရိဗ္ဗာဇကေသု ဧတဒဟောသိ: ‘သစေ ခေါ မံ တေ အညတိတ္ထိယာ ပရိဗ္ဗာဇကာ ဥတ္တရိံ ပဉှံ ပုစ္ဆေယျုံ၊ ကထံ ဗျာကရမာနော နု ခွါဟံ တေသံ အညတိတ္ထိယာနံ ပရိဗ္ဗာဇကာနံ ဝုတ္တဝါဒီ စေဝ ဘဂဝတော အဿံ, န စ ဘဂဝန္တံ အဘူတေန အဗ္ဘာစိက္ခေယျံ, ဓမ္မဿ စာနုဓမ္မံ ဗျာကရေယျံ, န စ ကောစိ သဟဓမ္မိကော ဝါဒါနုဝါဒေါ ဂါရယှံ ဌာနံ အာဂစ္ဆေယျာ'”တိ?
“တံ ကိံ မညသိ, အနုရာဓ, ရူပံ နိစ္စံ ဝါ အနိစ္စံ ဝါ”တိ?
“What do you think, Anurādha? Is form permanent or impermanent?”
“အနိစ္စံ, ဘန္တေ”၊
“Impermanent, sir.”
“ယံ ပနာနိစ္စံ ဒုက္ခံ ဝါ တံ သုခံ ဝါ”တိ?
“But if it’s impermanent, is it suffering or happiness?”
“ဒုက္ခံ, ဘန္တေ”၊
“Suffering, sir.”
“ယံ ပနာနိစ္စံ ဒုက္ခံ ဝိပရိဏာမဓမ္မံ ကလ္လံ နု တံ သမနုပဿိတုံ: ‘ဧတံ မမ, ဧသောဟမသ္မိ, ဧသော မေ အတ္တာ'”တိ?
“But if it’s impermanent, suffering, and perishable, is it fit to be regarded thus: ‘This is mine, I am this, this is my self’?”
“နော ဟေတံ, ဘန္တေ”၊
“No, sir.”
“ဝေဒနာ … သညာ … သင်္ခါရာ … ဝိညာဏံ နိစ္စံ ဝါ အနိစ္စံ ဝါ”တိ?
“Is feeling … perception … functioning patterns … consciousness permanent or impermanent?”
“အနိစ္စံ, ဘန္တေ” …ပေ… တသ္မာတိဟ …ပေ… ဧဝံ ပဿံ …ပေ… နာပရံ ဣတ္ထတ္တာယာတိ ပဇာနာတိ”၊
“Impermanent, sir.” … “So you should truly see … Seeing this … They understand: ‘… there is no return to any state of existence.’
“တံ ကိံ မညသိ, အနုရာဓ, ရူပံ တထာဂတောတိ သမနုပဿသီ”တိ?
What do you think, Anurādha? Do you regard the Realized One as form?”
“နော ဟေတံ, ဘန္တေ”၊
“No, sir.”
“ဝေဒနံ … သညံ … သင်္ခါရေ … ဝိညာဏံ တထာဂတောတိ သမနုပဿသီ”တိ?
“Do you regard the Realized One as feeling … perception … functioning patterns … consciousness?”
“နော ဟေတံ, ဘန္တေ”၊
“No, sir.”
“တံ ကိံ မညသိ, အနုရာဓ, ရူပသ္မိံ တထာဂတောတိ သမနုပဿသီ”တိ?
“What do you think, Anurādha? Do you regard the Realized One as in form?”
“နော ဟေတံ, ဘန္တေ”၊
“No, sir.”
“အညတြ ရူပါ တထာဂတောတိ သမနုပဿသီ”တိ?
“Or do you regard the Realized One as distinct from form?”
“နော ဟေတံ, ဘန္တေ”၊
“No, sir.”
“ဝေဒနာယ …ပေ… အညတြ ဝေဒနာယ …ပေ… သညာယ … အညတြ သညာယ … သင်္ခါရေသု … အညတြ သင်္ခါရေဟိ … ဝိညာဏသ္မိံ … အညတြ ဝိညာဏာ တထာဂတောတိ သမနုပဿသီ”တိ?
“Do you regard the Realized One as in feeling … or distinct from feeling … as in perception … or distinct from perception … as in functioning patterns … or distinct from functioning patterns … as in consciousness … or as distinct from consciousness?”
“နော ဟေတံ, ဘန္တေ”၊
“No, sir.”
“တံ ကိံ မညသိ, အနုရာဓ, ရူပံ … ဝေဒနာ … သညာ … သင်္ခါရာ … ဝိညာဏံ တထာဂတောတိ သမနုပဿသီ”တိ?
“What do you think, Anurādha? Do you regard the Realized One as possessing form, feeling, perception, functioning patterns, and consciousness?”
“နော ဟေတံ, ဘန္တေ”၊
“No, sir.”
“တံ ကိံ မညသိ, အနုရာဓ, အယံ သော အရူပီ … အဝေဒနော … အသညီ … အသင်္ခါရော … အဝိညာဏော တထာဂတောတိ သမနုပဿသီ”တိ?
“What do you think, Anurādha? Do you regard the Realized One as one who is without form, feeling, perception, functioning patterns, and consciousness?”
“နော ဟေတံ, ဘန္တေ”၊
“No, sir.”
“ဧတ္ထ စ တေ, အနုရာဓ, ဒိဋ္ဌေဝ ဓမ္မေ သစ္စတော ထေတတော တထာဂတေ အနုပလဗ္ဘိယမာနေ ကလ္လံ နု တေ တံ ဝေယျာကရဏံ: ‘ယော သော, အာဝုသော, တထာဂတော ဥတ္တမပုရိသော ပရမပုရိသော ပရမပတ္တိပတ္တော တံ တထာဂတော အညတြ ဣမေဟိ စတူဟိ ဌာနေဟိ ပညာပယမာနော ပညာပေတိ—ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာတိ ဝါ … န ဟောတိ … ဟောတိ စ န စ ဟောတိ … နေဝ ဟောတိ န န ဟောတိ တထာဂတော ပရံ မရဏာတိ ဝါ'”တိ?
“In that case, Anurādha, since you don’t acknowledge the Realized One as a genuine fact in the present life, is it appropriate to declare: ‘Friends, when a Realized One is describing a Realized One—a supreme person, highest of people, who has reached the highest point—they describe them other than these four ways: After death, a Realized One still exists, or no longer exists, or both still exists and no longer exists, or neither still exists nor no longer exists’?”
“နော ဟေတံ, ဘန္တေ”၊
“No, sir.”
“သာဓု သာဓု, အနုရာဓ၊ ပုဗ္ဗေ စာဟံ, အနုရာဓ, ဧတရဟိ စ ဒုက္ခဉ္စေဝ ပညပေမိ, ဒုက္ခဿ စ နိရောဓန်”တိ၊
“Good, good, Anurādha! In the past, as today, I describe suffering and the cessation of suffering.”
စတုတ္ထံ၊
The authoritative text of the Saṁyutta Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
