| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Aṅguttara Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationองฺคุตฺตร นิกาย ๔ฯ๑๘๗
Numbered Discourses 4.187
๑๙ฯ พฺราหฺมณวคฺค
19. Brahmins
วสฺสการสุตฺต
With Vassakāra
เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ เวฬุวเน กลนฺทกนิวาเปฯ
At one time the Buddha was staying near Rājagaha, in the Bamboo Grove, the squirrels’ feeding ground.
อถ โข วสฺสกาโร พฺราหฺมโณ มคธมหามตฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิฯ สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิฯ เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข วสฺสกาโร พฺราหฺมโณ มคธมหามตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ:
Then Vassakāra the brahmin, a chief minister of Magadha, went up to the Buddha, and exchanged greetings with him. When the greetings and polite conversation were over, he sat down to one side and said to the Buddha:
“ชาเนยฺย นุ โข, โภ โคตม, อสปฺปุริโส อสปฺปุริสํ: ‘อสปฺปุริโส อยํ ภวนฺ'”ติ?
“Master Gotama, could a bad person know of a bad person: ‘This fellow is a bad person’?”
“อฏฺฐานํ โข เอตํ, พฺราหฺมณ, อนวกาโส ยํ อสปฺปุริโส อสปฺปุริสํ ชาเนยฺย: ‘อสปฺปุริโส อยํ ภวนฺ'”ติฯ
“That’s impossible, brahmin, it can’t happen.”
“ชาเนยฺย ปน, โภ โคตม, อสปฺปุริโส สปฺปุริสํ: ‘สปฺปุริโส อยํ ภวนฺ'”ติ?
“Could a bad person know of a good person: ‘This fellow is a good person’?”
“เอตมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ อนวกาโส ยํ อสปฺปุริโส สปฺปุริสํ ชาเนยฺย: ‘สปฺปุริโส อยํ ภวนฺ'”ติฯ
“That too is impossible, it can’t happen.”
“ชาเนยฺย นุ โข, โภ โคตม, สปฺปุริโส สปฺปุริสํ: ‘สปฺปุริโส อยํ ภวนฺ'”ติ?
“Master Gotama, could a good person know of a good person: ‘This fellow is a good person’?”
“ฐานํ โข เอตํ, พฺราหฺมณ, วิชฺชติ ยํ สปฺปุริโส สปฺปุริสํ ชาเนยฺย: ‘สปฺปุริโส อยํ ภวนฺ'”ติฯ
“That, brahmin, is possible.”
“ชาเนยฺย ปน, โภ โคตม, สปฺปุริโส อสปฺปุริสํ: ‘อสปฺปุริโส อยํ ภวนฺ'”ติ?
“Could a good person know of a bad person: ‘This fellow is a bad person’?”
“เอตมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ฐานํ วิชฺชติ ยํ สปฺปุริโส อสปฺปุริสํ ชาเนยฺย: ‘อสปฺปุริโส อยํ ภวนฺ'”ติฯ
“That too is possible.”
“อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตมฯ ยาว สุภาสิตญฺจิทํ โภตา โคตเมน: ‘อฏฺฐานํ โข เอตํ, พฺราหฺมณ, อนวกาโส ยํ อสปฺปุริโส อสปฺปุริสํ ชาเนยฺย—อสปฺปุริโส อยํ ภวนฺติฯ เอตมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ อนวกาโส ยํ อสปฺปุริโส สปฺปุริสํ ชาเนยฺย—สปฺปุริโส อยํ ภวนฺติฯ ฐานํ โข เอตํ, พฺราหฺมณ, วิชฺชติ ยํ สปฺปุริโส สปฺปุริสํ ชาเนยฺย—สปฺปุริโส อยํ ภวนฺติฯ เอตมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ฐานํ วิชฺชติ ยํ สปฺปุริโส อสปฺปุริสํ ชาเนยฺย—อสปฺปุริโส อยํ ภวนฺ'ติฯ
“It’s incredible, Master Gotama, it’s amazing, how well said this was by Master Gotama: ‘It’s impossible, it can’t happen, that a bad person could know … But it is possible that a good person could know …’
เอกมิทํ, โภ โคตม, สมยํ โตเทยฺยสฺส พฺราหฺมณสฺส ปริสติ ปรูปารมฺภํ วตฺเตนฺติ: ‘พาโล อยํ ราชา เอเฬโยฺย สมเณ รามปุตฺเต อภิปฺปสนฺโน, สมเณ จ ปน รามปุตฺเต เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรติ, ยทิทํ อภิวาทนํ ปจฺจุฏฺฐานํ อญฺชลิกมฺมํ สามีจิกมฺมนฺติฯ อิเมปิ รญฺโญ เอเฬยฺยสฺส ปริหารกา พาลา—ยมโก โมคฺคโลฺล อุคฺโค นาวินฺทกี คนฺธพฺโพ อคฺคิเวโสฺส, เย สมเณ รามปุตฺเต อภิปฺปสนฺนา, สมเณ จ ปน รามปุตฺเต เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรนฺติ, ยทิทํ อภิวาทนํ ปจฺจุฏฺฐานํ อญฺชลิกมฺมํ สามีจิกมฺมนฺ'ติฯ ตฺยาสฺสุทํ โตเทโยฺย พฺราหฺมโณ อิมินา นเยน เนติฯ ‘ตํ กึ มญฺญนฺติ, โภนฺโต, ปณฺฑิโต ราชา เอเฬโยฺย กรณียาธิกรณีเยสุ วจนียาธิวจนีเยสุ อลมตฺถทสตเรหิ อลมตฺถทสตโร'ติ? ‘เอวํ, โภ, ปณฺฑิโต ราชา เอเฬโยฺย กรณียาธิกรณีเยสุ วจนียาธิวจนีเยสุ อลมตฺถทสตเรหิ อลมตฺถทสตโรติฯ
Once, members of the brahmin Todeyya’s assembly were going on complaining about others: ‘This King Eḷeyya is a fool to be so devoted to Rāmaputta. He even shows him the utmost deference by bowing down to him, rising up for him, greeting him with joined palms, and observing proper etiquette for him. And these king’s men are fools too—Yamaka, Moggalla, Ugga, Nāvindakī, Gandhabba, and Aggivessa—for they show the same kind of deference to Rāmaputta.’ Then the brahmin Todeyya reasoned with them like this: ‘What do the good sirs think? When it comes to the various duties and speeches, isn’t King Eḷeyya astute, even better than the experts?’ ‘That’s true, sir.’
ยสฺมา จ โข, โภ, สมโณ รามปุตฺโต รญฺญา เอเฬเยฺยน ปณฺฑิเตน ปณฺฑิตตโร กรณียาธิกรณีเยสุ วจนียาธิวจนีเยสุ อลมตฺถทสตเรน อลมตฺถทสตโร, ตสฺมา ราชา เอเฬโยฺย สมเณ รามปุตฺเต อภิปฺปสนฺโน, สมเณ จ ปน รามปุตฺเต เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรติ, ยทิทํ อภิวาทนํ ปจฺจุฏฺฐานํ อญฺชลิกมฺมํ สามีจิกมฺมํ'ฯ
‘It’s because Rāmaputta is even more astute and expert than King Eḷeyya that the king is so devoted to him. That’s why he even shows Rāmaputta the utmost deference by bowing down to him, rising up for him, greeting him with joined palms, and observing proper etiquette for him.
‘ตํ กึ มญฺญนฺติ, โภนฺโต, ปณฺฑิตา รญฺโญ เอเฬยฺยสฺส ปริหารกา—ยมโก โมคฺคโลฺล อุคฺโค นาวินฺทกี คนฺธพฺโพ อคฺคิเวโสฺส, กรณียาธิกรณีเยสุ วจนียาธิวจนีเยสุ อลมตฺถทสตเรหิ อลมตฺถทสตรา'ติ? ‘เอวํ, โภ, ปณฺฑิตา รญฺโญ เอเฬยฺยสฺส ปริหารกา—ยมโก โมคฺคโลฺล อุคฺโค นาวินฺทกี คนฺธพฺโพ อคฺคิเวโสฺส, กรณียาธิกรณีเยสุ วจนียาธิวจนีเยสุ อลมตฺถทสตเรหิ อลมตฺถทสตราติฯ
‘What do the good sirs think? When it comes to the various duties and speeches, aren’t the king’s men—Yamaka, Moggalla, Ugga, Nāvindakī, Gandhabba, and Aggivessa—astute, even better than the experts?’ ‘That’s true, sir.’
ยสฺมา จ โข, โภ, สมโณ รามปุตฺโต รญฺโญ เอเฬยฺยสฺส ปริหารเกหิ ปณฺฑิเตหิ ปณฺฑิตตโร กรณียาธิกรณีเยสุ วจนียาธิวจนีเยสุ อลมตฺถทสตเรหิ อลมตฺถทสตโร, ตสฺมา รญฺโญ เอเฬยฺยสฺส ปริหารกา สมเณ รามปุตฺเต อภิปฺปสนฺนา; สมเณ จ ปน รามปุตฺเต เอวรูปํ ปรมนิปจฺจการํ กโรนฺติ, ยทิทํ อภิวาทนํ ปจฺจุฏฺฐานํ อญฺชลิกมฺมํ สามีจิกมฺมนฺ'ติฯ
‘It’s because Rāmaputta is even more astute and expert than the king’s men that they have such devotion to him. … It’s because Rāmaputta is even more astute and expert than King Eḷeyya that the king is so devoted to him. That’s why he even shows Rāmaputta the utmost deference by bowing down to him, rising up for him, greeting him with joined palms, and observing proper etiquette for him.’
อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตมฯ ยาว สุภาสิตญฺจิทํ โภตา โคตเมน: ‘อฏฺฐานํ โข เอตํ, พฺราหฺมณ, อนวกาโส ยํ อสปฺปุริโส อสปฺปุริสํ ชาเนยฺย—อสปฺปุริโส อยํ ภวนฺติฯ เอตมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, อฏฺฐานํ อนวกาโส ยํ อสปฺปุริโส สปฺปุริสํ ชาเนยฺย—สปฺปุริโส อยํ ภวนฺติฯ ฐานํ โข เอตํ, พฺราหฺมณ, วิชฺชติ ยํ สปฺปุริโส สปฺปุริสํ ชาเนยฺย—สปฺปุริโส อยํ ภวนฺติฯ เอตมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ฐานํ วิชฺชติ ยํ สปฺปุริโส อสปฺปุริสํ ชาเนยฺย—อสปฺปุริโส อยํ ภวนฺ'ติฯ หนฺท จ ทานิ มยํ, โภ โคตม, คจฺฉามฯ พหุกิจฺจา มยํ พหุกรณียา”ติฯ
It’s incredible, Master Gotama, it’s amazing, how well said this was by Master Gotama: ‘It’s impossible, it can’t happen, that a bad person could know … But it is possible that a good person could know … Well, now, Master Gotama, I must go. I have many duties, and much to do.”
“ยสฺสทานิ ตฺวํ, พฺราหฺมณ, กาลํ มญฺญสี”ติฯ
“Please, brahmin, go at your convenience.”
อถ โข วสฺสกาโร พฺราหฺมโณ มคธมหามตฺโต ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามีติฯ
Then Vassakāra the brahmin, having approved and agreed with what the Buddha said, got up from his seat and left.
สตฺตมํฯ
The authoritative text of the Aṅguttara Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
