| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Aṅguttara Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationองฺคุตฺตร นิกาย ๔ฯ๑๘๖
Numbered Discourses 4.186
๑๙ฯ พฺราหฺมณวคฺค
19. Brahmins
อุมฺมคฺคสุตฺต
Approach
อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิฯ เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ:
Then one of the bhikkhus went up to the Buddha, bowed, sat down to one side, and said to him:
“เกน นุ โข, ภนฺเต, โลโก นียติ, เกน โลโก ปริกสฺสติ, กสฺส จ อุปฺปนฺนสฺส วสํ คจฺฉตี”ติ?
“Sir, what leads the world on? What drags it around? What arises and takes control?”
“สาธุ สาธุ, ภิกฺขุฯ ภทฺทโก โข เต, ภิกฺขุ, อุมฺมคฺโค, ภทฺทกํ ปฏิภานํ, กลฺยาณี ปริปุจฺฉาฯ เอวญฺหิ ตฺวํ, ภิกฺขุ, ปุจฺฉสิ: ‘เกน นุ โข, ภนฺเต, โลโก นียติ, เกน โลโก ปริกสฺสติ, กสฺส จ อุปฺปนฺนสฺส วสํ คจฺฉตี'”ติ?
“Good, good, bhikkhu! Your approach and articulation are excellent, and it’s a good question. For you asked: ‘What leads the world on? What drags it around? What arises and takes control?’”
“เอวํ, ภนฺเต”ฯ
“Yes, sir.”
“จิตฺเตน โข, ภิกฺขุ, โลโก นียติ, จิตฺเตน ปริกสฺสติ, จิตฺตสฺส อุปฺปนฺนสฺส วสํ คจฺฉตี”ติฯ
“Bhikkhu, the mind leads the world on. The mind drags it around. When the mind arises, it takes control.”
“สาธุ, ภนฺเต”ติ โข โส ภิกฺขุ ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา ภควนฺตํ อุตฺตริ ปญฺหํ อปุจฺฉิ:
Saying “Good, sir”, that bhikkhu approved and agreed with what the Buddha said. Then he asked another question:
“‘พหุสฺสุโต ธมฺมธโร, พหุสฺสุโต ธมฺมธโร'ติ, ภนฺเต, วุจฺจติฯ กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, พหุสฺสุโต ธมฺมธโร โหตี”ติ?
“Sir, they speak of ‘a learned memorizer of the teaching’. How is a learned memorizer of the teaching defined?”
“สาธุ สาธุ, ภิกฺขุฯ ภทฺทโก โข เต, ภิกฺขุ อุมฺมคฺโค, ภทฺทกํ ปฏิภานํ, กลฺยาณี ปริปุจฺฉาฯ เอวญฺหิ ตฺวํ, ภิกฺขุ, ปุจฺฉสิ: ‘พหุสฺสุโต ธมฺมธโร, พหุสฺสุโต ธมฺมธโรติ, ภนฺเต, วุจฺจติฯ กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, พหุสฺสุโต ธมฺมธโร โหตี'”ติ? “เอวํ, ภนฺเต”ฯ “พหู โข, ภิกฺขุ, มยา ธมฺมา เทสิตา—สุตฺตํ, เคยฺยํ, เวยฺยากรณํ, คาถา, อุทานํ, อิติวุตฺตกํ, ชาตกํ, อพฺภุตธมฺมํ, เวทลฺลํฯ จตุปฺปทาย เจปิ, ภิกฺขุ, คาถาย อตฺถมญฺญาย ธมฺมมญฺญาย ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน โหติ พหุสฺสุโต ธมฺมธโรติ อลํวจนายา”ติฯ
“Good, good, bhikkhu! Your approach and articulation are excellent, and it’s a good question. … I have taught many teachings: statements, songs, discussions, verses, inspired exclamations, legends, stories of past lives, amazing stories, and classifications. But if anyone understands the meaning and the text of even a four-line verse, and if they practice in line with that teaching, they’re qualified to be called a ‘learned memorizer of the teaching’.”
“สาธุ, ภนฺเต”ติ โข โส ภิกฺขุ ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา ภควนฺตํ อุตฺตริ ปญฺหํ อปุจฺฉิ:
Saying “Good, sir”, that bhikkhu approved and agreed with what the Buddha said. Then he asked another question:
“‘สุตวา นิพฺเพธิกปญฺโญ, สุตวา นิพฺเพธิกปญฺโญ'ติ, ภนฺเต, วุจฺจติฯ กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สุตวา นิพฺเพธิกปญฺโญ โหตี”ติ?
“Sir, they speak of ‘a learned person with penetrating wisdom’. How is a learned person with penetrating wisdom defined?”
“สาธุ สาธุ, ภิกฺขุฯ ภทฺทโก โข เต, ภิกฺขุ, อุมฺมคฺโค, ภทฺทกํ ปฏิภานํ, กลฺยาณี ปริปุจฺฉาฯ เอวญฺหิ ตฺวํ, ภิกฺขุ, ปุจฺฉสิ: ‘สุตวา นิพฺเพธิกปญฺโญ, สุตวา นิพฺเพธิกปญฺโญติ, ภนฺเต, วุจฺจติฯ กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, สุตวา นิพฺเพธิกปญฺโญ โหตี'”ติ? “เอวํ, ภนฺเต”ฯ “อิธ, ภิกฺขุ, ภิกฺขุโน ‘อิทํ ทุกฺขนฺ'ติ สุตํ โหติ, ปญฺญาย จสฺส อตฺถํ อติวิชฺฌ ปสฺสติ; ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย'ติ สุตํ โหติ, ปญฺญาย จสฺส อตฺถํ อติวิชฺฌ ปสฺสติ; ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ'ติ สุตํ โหติ, ปญฺญาย จสฺส อตฺถํ อติวิชฺฌ ปสฺสติ; ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา'ติ สุตํ โหติ, ปญฺญาย จสฺส อตฺถํ อติวิชฺฌ ปสฺสติฯ เอวํ โข, ภิกฺขุ, สุตวา นิพฺเพธิกปญฺโญ โหตี”ติฯ
“Good, good, bhikkhu! Your approach and articulation are excellent, and it’s a good question. … Take a bhikkhu who has heard: ‘This is suffering.’ They see what it means with penetrating wisdom. They’ve heard: ‘This is the origin of suffering’ … ‘This is the cessation of suffering’ … ‘This is the practice that leads to the cessation of suffering.’ They see what it means with penetrating wisdom. That’s how a person is learned, with penetrating wisdom.”
“สาธุ, ภนฺเต”ติ โข โส ภิกฺขุ ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา ภควนฺตํ อุตฺตริ ปญฺหํ อปุจฺฉิ:
Saying “Good, sir”, that bhikkhu approved and agreed with what the Buddha said. Then he asked another question:
“‘ปณฺฑิโต มหาปญฺโญ, ปณฺฑิโต มหาปญฺโญ'ติ, ภนฺเต, วุจฺจติฯ กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, ปณฺฑิโต มหาปญฺโญ โหตี”ติ?
“Sir, they speak of ‘an astute person with great wisdom’. How is an astute person with great wisdom defined?”
“สาธุ สาธุ, ภิกฺขุฯ ภทฺทโก โข เต, ภิกฺขุ, อุมฺมคฺโค, ภทฺทกํ ปฏิภานํ, กลฺยาณี ปริปุจฺฉาฯ เอวญฺหิ ตฺวํ ภิกฺขุ ปุจฺฉสิ: ‘ปณฺฑิโต มหาปญฺโญ, ปณฺฑิโต มหาปญฺโญติ, ภนฺเต, วุจฺจติฯ กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, ปณฺฑิโต มหาปญฺโญ โหตี'”ติ? “เอวํ, ภนฺเต”ฯ “อิธ, ภิกฺขุ, ปณฺฑิโต มหาปญฺโญ เนวตฺตพฺยาพาธาย เจเตติ น ปรพฺยาพาธาย เจเตติ น อุภยพฺยาพาธาย เจเตติ อตฺตหิตปรหิเตาภยหิตสพฺพโลกหิตเมว จินฺตยมาโน จินฺเตติฯ เอวํ โข, ภิกฺขุ, ปณฺฑิโต มหาปญฺโญ โหตี”ติฯ
“Good, good, bhikkhu! Your approach and articulation are excellent, and it’s a good question. … An astute person with great wisdom is one who has no intention to hurt themselves, or to hurt others, or to hurt both. When they think, they only think of the benefit for themselves, for others, for both, and for the whole world. That’s how a person is astute, with great wisdom.”
ฉฏฺฐํฯ
The authoritative text of the Aṅguttara Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
