Only Dharma. Since 1992
Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Aṅguttara Nikāya, English translation

องฺคุตฺตร นิกาย ๗ฯ๕๖

Numbered Discourses 7.56

๖ฯ อพฺยากตวคฺค

6. The Undeclared Points

ติสฺสพฺรหฺมาสุตฺต

Tissa the Brahmā

เอวํ เม สุตํ—เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเตฯ

So I have heard. At one time the Buddha was staying near Rājagaha, on the Vulture’s Peak Mountain.

อถ โข เทฺว เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ คิชฺฌกูฏํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐํสุฯ เอกมนฺตํ ฐิตา โข เอกา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ: “เอตา, ภนฺเต, ภิกฺขุนิโย วิมุตฺตา”ติฯ

Then, late at night, two glorious deities, lighting up the entire Vulture’s Peak, went up to the Buddha, bowed, and stood to one side. One deity said to him, “Sir, these nuns are freed!”

อปรา เทวตา ภควนฺตํ เอตทโวจ: “เอตา, ภนฺเต, ภิกฺขุนิโย อนุปาทิเสสา สุวิมุตฺตา”ติฯ

The other deity said to him, “Sir, these nuns are well freed without anything left over!”

อิทมโวจุํ ตา เทวตาฯ สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิฯ อถ โข ตา เทวตา “สมนุญฺโญ สตฺถา”ติ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุฯ

This is what those deities said, and the teacher approved. Then those deities, knowing that the teacher approved, bowed and respectfully circled the Buddha, keeping him on his right, before vanishing right there.

อถ โข ภควา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ภิกฺขู อามนฺเตสิ: “อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ เทฺว เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ คิชฺฌกูฏํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐํสุฯ เอกมนฺตํ ฐิตา โข, ภิกฺขเว, เอกา เทวตา มํ เอตทโวจ: ‘เอตา, ภนฺเต, ภิกฺขุนิโย วิมุตฺตา'ติฯ อปรา เทวตา มํ เอตทโวจ: ‘เอตา, ภนฺเต, ภิกฺขุนิโย อนุปาทิเสสา สุวิมุตฺตา'ติฯ อิทมโวจุํ, ภิกฺขเว, ตา เทวตาฯ อิทํ วตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสู”ติฯ

Then, when the night had passed, the Buddha told the bhikkhus all that had happened.

เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภควโต อวิทูเร นิสินฺโน โหติฯ อถ โข อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส เอตทโหสิ: “กตเมสานํ โข เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'”ติ?

Now at that time Venerable Mahāmoggallāna was sitting not far from the Buddha. He thought, “Which gods know whether a person has anything left over or not?”

เตน โข ปน สมเยน ติโสฺส นาม ภิกฺขุ อธุนากาลงฺกโต อญฺญตรํ พฺรหฺมโลกํ อุปปนฺโน โหติฯ ตตฺราปิ นํ เอวํ ชานนฺติ: “ติโสฺส พฺรหฺมา มหิทฺธิโก มหานุภาโว”ติฯ

Now, at that time a monk called Tissa had recently passed away and been reborn in a Brahmā realm. There they knew that Tissa the Brahmā was very mighty and powerful.

อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน—เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย; เอวเมวํ—คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต อนฺตรหิโต ตสฺมึ พฺรหฺมโลเก ปาตุรโหสิฯ

And then Venerable Mahāmoggallāna, as easily as a strong person would extend or contract their arm, vanished from the Vulture’s Peak and reappeared in that Brahmā realm.

อทฺทสา โข ติโสฺส พฺรหฺมา อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํฯ ทิสฺวา อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ เอตทโวจ: “เอหิ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน; สฺวาคตํ, มาริส โมคฺคลฺลานฯ จิรสฺสํ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, อิมํ ปริยายมกาสิ, ยทิทํ อิธาคมนายฯ นิสีท, มาริส โมคฺคลฺลาน, อิทมาสนํ ปญฺญตฺตนฺ”ติฯ

Tissa saw Moggallāna coming off in the distance, and said to him, “Come, my good Moggallāna! Welcome, my good Moggallāna! It’s been a long time since you took the opportunity to come here. Sit, my good Moggallāna, this seat is for you.”

นิสีทิ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ปญฺญตฺเต อาสเนฯ ติโสฺสปิ โข พฺรหฺมา อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิฯ

Moggallāna sat down on the seat spread out. Then Tissa bowed to Moggallāna and sat to one side.

เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข ติสฺสํ พฺรหฺมานํ อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน เอตทโวจ: “กตเมสานํ โข, ติสฺส, เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'”ติ?

Moggallāna said to him, “Which gods know whether a person has anything left over or not?”

“พฺรหฺมกายิกานํ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'”ติฯ

“The gods of Brahmā’s Host know this.”

“สพฺเพสญฺเญว โข, ติสฺส, พฺรหฺมกายิกานํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'”ติ?

“But do all of them know this?”

“น โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, สพฺเพสํ พฺรหฺมกายิกานํ เทวานํ เอวํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'ติฯ

“No, my good Moggallāna, not all of them.

เย โข เต, มาริส โมคฺคลฺลาน, พฺรหฺมกายิกา เทวา พฺรเหฺมน อายุนา สนฺตุฏฺฐา พฺรเหฺมน วณฺเณน พฺรเหฺมน สุเขน พฺรเหฺมน ยเสน พฺรเหฺมน อาธิปเตเยฺยน สนฺตุฏฺฐา, เต อุตฺตริ นิสฺสรณํ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติฯ เตสํ น เอวํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'ติฯ เย จ โข เต, มาริส โมคฺคลฺลาน, พฺรหฺมกายิกา เทวา พฺรเหฺมน อายุนา อสนฺตุฏฺฐา, พฺรเหฺมน วณฺเณน พฺรเหฺมน สุเขน พฺรเหฺมน ยเสน พฺรเหฺมน อาธิปเตเยฺยน อสนฺตุฏฺฐา, เต จ อุตฺตริ นิสฺสรณํ ยถาภูตํ ปชานนฺติฯ เตสํ เอวํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'ติฯ

Those gods of Brahmā’s Host who are content with the lifespan of Brahmā, with the beauty, happiness, fame, and sovereignty of Brahmā, and who don’t truly understand any higher escape: they don’t know this. But those gods of Brahmā’s Host who are not content with the lifespan of Brahmā, with the beauty, happiness, fame, and sovereignty of Brahmā, and who do truly understand a higher escape: they do know this.

อิธ, มาริส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุ อุภโตภาควิมุตฺโต โหติฯ ตเมนํ เต เทวา เอวํ ชานนฺติ: ‘อยํ โข อายสฺมา อุภโตภาควิมุตฺโตฯ ยาวสฺส กาโย ฐสฺสติ ตาว นํ ทกฺขนฺติ เทวมนุสฺสาฯ กายสฺส เภทา น นํ ทกฺขนฺติ เทวมนุสฺสา'ติฯ เอวมฺปิ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, เตสํ เทวานํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'ติฯ

Take a bhikkhu who is freed both ways. The gods know of them: ‘This venerable is freed both ways. As long as their body remains they will be seen by gods and humans. But when their body breaks up gods and humans will see them no more.’ This too is how those gods know whether a person has anything left over or not.

อิธ ปน, มาริส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุ ปญฺญาวิมุตฺโต โหติฯ ตเมนํ เต เทวา เอวํ ชานนฺติ: ‘อยํ โข อายสฺมา ปญฺญาวิมุตฺโตฯ ยาวสฺส กาโย ฐสฺสติ ตาว นํ ทกฺขนฺติ เทวมนุสฺสาฯ กายสฺส เภทา น นํ ทกฺขนฺติ เทวมนุสฺสา'ติฯ เอวมฺปิ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, เตสํ เทวานํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'ติฯ

Take a bhikkhu who is freed by wisdom. The gods know of them: ‘This venerable is freed by wisdom. As long as their body remains they will be seen by gods and humans. But when their body breaks up gods and humans will see them no more.’ This too is how those gods know whether a person has anything left over or not.

อิธ ปน, มาริส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุ กายสกฺขี โหติฯ ตเมนํ เทวา เอวํ ชานนฺติ: ‘อยํ โข อายสฺมา กายสกฺขีฯ อปฺเปว นาม อยมายสฺมา อนุโลมิกานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวมาโน กลฺยาณมิตฺเต ภชมาโน อินฺทฺริยานิ สมนฺนานยมาโน—ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ—พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา'ติฯ เอวมฺปิ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, เตสํ เทวานํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'ติฯ

Take a bhikkhu who is a personal witness. The gods know of them: ‘This venerable is a personal witness. Hopefully this venerable will frequent appropriate lodgings, associate with good friends, and control their faculties. Then they might realize the supreme culmination of the spiritual path in this very life, and live having achieved with their own insight the goal for which gentlemen rightly go forth from the lay life to homelessness.’ This too is how those gods know whether a person has anything left over or not.

อิธ ปน, มาริส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุ ทิฏฺฐิปฺปตฺโต โหติ …เป… สทฺธาวิมุตฺโต โหติ …เป… ธมฺมานุสารี โหติฯ ตเมนํ เต เทวา เอวํ ชานนฺติ: ‘อยํ โข อายสฺมา ธมฺมานุสารีฯ อปฺเปว นาม อยมายสฺมา อนุโลมิกานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวมาโน กลฺยาณมิตฺเต ภชมาโน อินฺทฺริยานิ สมนฺนานยมาโน—ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ—พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา'ติฯ เอวมฺปิ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, เตสํ เทวานํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'”ติฯ

Take a bhikkhu who is attained to view. … freed by faith … a follower of the teachings. The gods know of them: ‘This venerable is a follower of the teachings. Hopefully this venerable will frequent appropriate lodgings, associate with good friends, and control their faculties. Then they might realize the supreme culmination of the spiritual path in this very life, and live having achieved with their own insight the goal for which gentlemen rightly go forth from the lay life to homelessness.’ This too is how those gods know whether a person has anything left over or not.”

อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ติสฺสสฺส พฺรหฺมุโน ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา—เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย; เอวเมวํ—พฺรหฺมโลเก อนฺตรหิโต คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต ปาตุรโหสิฯ อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิฯ เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ยาวตโก อโหสิ ติเสฺสน พฺรหฺมุนา สทฺธึ กถาสลฺลาโป ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสิฯ

Moggallāna approved and agreed with what Tissa the Brahmā said. Then, as easily as a strong person would extend or contract their arm, he vanished from the Brahmā realm and reappeared on the Vulture’s Peak. Then Mahāmoggallāna went up to the Buddha, bowed, sat down to one side, and told him what had happened.

“น หิ ปน เต, โมคฺคลฺลาน, ติโสฺส พฺรหฺมา สตฺตมํ อนิมิตฺตวิหารึ ปุคฺคลํ เทเสติ”ฯ

“But Moggallāna, Tissa the Brahmā didn’t teach the seventh person, the signless meditator.”

“เอตสฺส, ภควา, กาโล, เอตสฺส, สุคต, กาโลฯ ยํ ภควา สตฺตมํ อนิมิตฺตวิหารึ ปุคฺคลํ เทเสยฺยฯ ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี”ติฯ

“Now is the time, Blessed One! Now is the time, Holy One! May the Buddha teach the seventh person, the signless meditator. The bhikkhus will listen and remember it.”

“เตน หิ, โมคฺคลฺลาน, สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ; ภาสิสฺสามี”ติฯ

“Well then, Moggallāna, listen and apply your mind well, I will speak.”

“เอวํ, ภนฺเต”ติ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภควโต ปจฺจโสฺสสิฯ ภควา เอตทโวจ:

“Yes, sir,” Mahāmoggallāna replied. The Buddha said this:

“อิธ, โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุ สพฺพนิมิตฺตานํ อมนสิการา อนิมิตฺตํ เจโตสมาธึ อุปสมฺปชฺช วิหรติฯ ตเมนํ เต เทวา เอวํ ชานนฺติ: ‘อยํ โข อายสฺมา สพฺพนิมิตฺตานํ อมนสิการา อนิมิตฺตํ เจโตสมาธึ อุปสมฺปชฺช วิหรติฯ อปฺเปว นาม อยมายสฺมา อนุโลมิกานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวมาโน กลฺยาณมิตฺเต ภชมาโน อินฺทฺริยานิ สมนฺนานยมาโน—ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ—พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา'ติฯ เอวํ โข, โมคฺคลฺลาน, เตสํ เทวานํ ญาณํ โหติ: ‘เสาปาทิเสเส วา เสาปาทิเสโสติ, อนุปาทิเสเส วา อนุปาทิเสโส'”ติฯ

“Moggallāna, take the case of a bhikkhu who, not focusing on any signs, enters and remains in the signless samādhi of the mind. The gods know of them: ‘This venerable, not focusing on any signs, enters and remains in the signless samādhi of the mind. Hopefully this venerable will frequent appropriate lodgings, associate with good friends, and control their faculties. Then they might realize the supreme culmination of the spiritual path in this very life, and live having achieved with their own insight the goal for which gentlemen rightly go forth from the lay life to homelessness.’ This too is how those gods know whether a person has anything left over or not.”

ตติยํฯ





The authoritative text of the Aṅguttara Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]


© 1991-2026 Titi Tudorancea Yoga Bulletin | Titi Tudorancea® is a Registered Trademark | Terms of use and privacy policy
Contact