| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Aṅguttara Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationองฺคุตฺตร นิกาย ๔ฯ๕๗
Numbered Discourses 4.57
๖ฯ ปุญฺญาภิสนฺทวคฺค
6. Overflowing Merit
สุปฺปวาสาสุตฺต
Suppavāsā
เอกํ สมยํ ภควา โกลิเยสุ วิหรติ ปชฺชนิกํ นาม โกลิยานํ นิคโมฯ
At one time the Buddha was staying in the land of the Koliyans, where they have a town named Pajjanika.
อถ โข ภควา ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน สุปฺปวาสาย โกลิยธีตุยา นิเวสนํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิฯ อถ โข สุปฺปวาสา โกลิยธีตา ภควนฺตํ ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน สหตฺถา สนฺตปฺเปสิ สมฺปวาเรสิฯ อถ โข สุปฺปวาสา โกลิยธีตา ภควนฺตํ ภุตฺตาวึ โอนีตปตฺตปาณึ เอกมนฺตํ นิสีทิฯ เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข สุปฺปวาสํ โกลิยธีตรํ ภควา เอตทโวจ:
Then the Buddha robed up in the morning and, taking his bowl and robe, went to the home of Suppavāsā the Koliyan, where he sat on the seat spread out. Then Suppavāsā served and satisfied the Buddha with her own hands with delicious fresh and cooked foods. When the Buddha had eaten and washed his hand and bowl, she sat down to one side. The Buddha said to her:
“โภชนํ, สุปฺปวาเส, เทนฺตี อริยสาวิกา ปฏิคฺคาหกานํ จตฺตาริ ฐานานิ เทติฯ กตมานิ จตฺตาริ? อายุํ เทติ, วณฺณํ เทติ, สุขํ เทติ, พลํ เทติฯ อายุํ โข ปน ทตฺวา อายุสฺส ภาคินี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วาฯ วณฺณํ ทตฺวา วณฺณสฺส ภาคินี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วาฯ สุขํ ทตฺวา สุขสฺส ภาคินี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วาฯ พลํ ทตฺวา พลสฺส ภาคินี โหติ ทิพฺพสฺส วา มานุสสฺส วาฯ โภชนํ, สุปฺปวาเส, เทนฺตี อริยสาวิกา ปฏิคฺคาหกานํ อิมานิ จตฺตาริ ฐานานิ เทตีติฯ
“Suppavāsā, when a noble disciple gives food, she gives the recipients four things. What four? Long life, beauty, happiness, and strength. Giving long life, she has long life as a god or human. Giving beauty, she has beauty as a god or human. Giving happiness, she has happiness as a god or human. Giving strength, she has strength as a god or human. When a noble disciple gives food, she gives the recipients these four things.
สุสงฺขตํ โภชนํ ยา ททาติ, สุจึ ปณีตํ รสสา อุเปตํ; สา ทกฺขิณา อุชฺชุคเตสุ ทินฺนา, จรณูปปนฺเนสุ มหคฺคเตสุ; ปุญฺเญน ปุญฺญํ สํสนฺทมานา, มหปฺผลา โลกวิทูน วณฺณิตาฯ
When she gives well-prepared food, pure, fine, and full of flavor, that offering—given to the upright, who have good conduct, and are big-hearted—joins merit to merit. It’s very fruitful, and is praised by those who know the world.
เอตาทิสํ ยญฺญมนุสฺสรนฺตา, เย เวทชาตา วิจรนฺติ โลเก; วิเนยฺย มจฺเฉรมลํ สมูลํ, อนินฺทิตา สคฺคมุเปนฺติ ฐานนฺ”ติฯ
Those who recall such sacrifices, live in the world full of inspiration. They’ve driven out the stain of stinginess,
สตฺตมํฯ
The authoritative text of the Aṅguttara Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
