អង្គុត្តរ និកាយ ៥។២៧

៣។ បញ្ចង្គិកវគ្គ

សមាធិសុត្ត

“សមាធិំ, ភិក្ខវេ, ភាវេថ អប្បមាណំ និបកា បតិស្សតា។ សមាធិំ, ភិក្ខវេ, ភាវយតំ អប្បមាណំ និបកានំ បតិស្សតានំ បញ្ច ញាណានិ បច្ចត្តញ្ញេវ ឧប្បជ្ជន្តិ។ កតមានិ បញ្ច?

‘អយំ សមាធិ បច្ចុប្បន្នសុខោ ចេវ អាយតិញ្ច សុខវិបាកោៜតិ បច្ចត្តញ្ញេវ ញាណំ ឧប្បជ្ជតិ,

‘អយំ សមាធិ អរិយោ និរាមិសោៜតិ បច្ចត្តញ្ញេវ ញាណំ ឧប្បជ្ជតិ,

‘អយំ សមាធិ អកាបុរិសសេវិតោៜតិ បច្ចត្តញ្ញេវ ញាណំ ឧប្បជ្ជតិ,

‘អយំ សមាធិ សន្តោ បណីតោ បដិប្បស្សទ្ធលទ្ធោ ឯកោទិភាវាធិគតោ, ន សសង្ខារនិគ្គយ្ហវារិតគតោៜតិ បច្ចត្តញ្ញេវ ញាណំ ឧប្បជ្ជតិ,

‘សតោ ខោ បនាហំ ឥមំ សមាបជ្ជាមិ សតោ វុដ្ឋហាមីៜតិ បច្ចត្តញ្ញេវ ញាណំ ឧប្បជ្ជតិ។

សមាធិំ, ភិក្ខវេ, ភាវេថ អប្បមាណំ និបកា បតិស្សតា។ សមាធិំ, ភិក្ខវេ, ភាវយតំ អប្បមាណំ និបកានំ បតិស្សតានំ ឥមានិ បញ្ច ញាណានិ បច្ចត្តញ្ញេវ ឧប្បជ្ជន្តី”តិ។

សត្តមំ។