| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Saṁyutta Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationសំយុត្ត និកាយ ៣៥។១២១
The Related Suttas Collection 35.121
១២។ លោកកាមគុណវគ្គ
12. The World and the Kinds of Sensual Stimulation
រាហុលោវាទសុត្ត
Advice to Rāhula
ឯកំ សមយំ ភគវា សាវត្ថិយំ វិហរតិ ជេតវនេ អនាថបិណ្ឌិកស្ស អារាមេ។
At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍika’s monastery.
អថ ខោ ភគវតោ រហោគតស្ស បដិសល្លីនស្ស ឯវំ ចេតសោ បរិវិតក្កោ ឧទបាទិ: “បរិបក្កា ខោ រាហុលស្ស វិមុត្តិបរិបាចនិយា ធម្មា; យន្នូនាហំ រាហុលំ ឧត្តរិំ អាសវានំ ខយេ វិនេយ្យន៑”តិ។
Then as he was in private retreat this thought came to his mind, “The qualities that ripen in freedom have ripened in Rāhula. Why don’t I lead him further to the ending of defilements?”
អថ ខោ ភគវា បុព្ពណ្ហសមយំ និវាសេត្វា បត្តចីវរមាទាយ សាវត្ថិយំ បិណ្ឌាយ ចរិត្វា បច្ឆាភត្តំ បិណ្ឌបាតបដិក្កន្តោ អាយស្មន្តំ រាហុលំ អាមន្តេសិ: “គណ្ហាហិ, រាហុល, និសីទនំ។ យេន អន្ធវនំ តេនុបសង្កមិស្សាម ទិវាវិហារាយា”តិ។
Then the Buddha robed up in the morning and, taking his bowl and robe, wandered for alms in Sāvatthī. After the meal, on his return from almsround, he addressed Venerable Rāhula, “Rāhula, get your sitting cloth. Let’s go to the Dark Forest for the day’s meditation.”
“ឯវំ, ភន្តេ”តិ ខោ អាយស្មា រាហុលោ ភគវតោ បដិស្សុត្វា និសីទនំ អាទាយ ភគវន្តំ បិដ្ឋិតោ បិដ្ឋិតោ អនុពន្ធិ។
“Yes, sir,” replied Rāhula. Taking his sitting cloth he followed behind the Buddha.
តេន ខោ បន សមយេន អនេកានិ ទេវតាសហស្សានិ ភគវន្តំ អនុពន្ធានិ ហោន្តិ: “អជ្ជ ភគវា អាយស្មន្តំ រាហុលំ ឧត្តរិំ អាសវានំ ខយេ វិនេស្សតី”តិ។
Now at that time many thousands of deities followed the Buddha, thinking, “Today the Buddha will lead Rāhula further to the ending of defilements!”
អថ ខោ ភគវា អន្ធវនំ អជ្ឈោគាហេត្វា អញ្ញតរស្មិំ រុក្ខមូលេ បញ្ញត្តេ អាសនេ និសីទិ។ អាយស្មាបិ ខោ រាហុលោ ភគវន្តំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ និសីទិ។ ឯកមន្តំ និសិន្នំ ខោ អាយស្មន្តំ រាហុលំ ភគវា ឯតទវោច:
Then the Buddha plunged deep into the Dark Forest and sat at the root of a tree on the seat spread out. Rāhula bowed to the Buddha and sat down to one side. The Buddha said to him:
“តំ កិំ មញ្ញសិ, រាហុល, ចក្ខុ និច្ចំ វា អនិច្ចំ វា”តិ?
“What do you think, Rāhula? Is the eye permanent or impermanent?”
“អនិច្ចំ, ភន្តេ”។
“Impermanent, sir.”
“យំ បនានិច្ចំ ទុក្ខំ វា តំ សុខំ វា”តិ?
“But if it’s impermanent, is it suffering or happiness?”
“ទុក្ខំ, ភន្តេ”។
“Suffering, sir.”
“យំ បនានិច្ចំ ទុក្ខំ វិបរិណាមធម្មំ, កល្លំ នុ តំ សមនុបស្សិតុំ: ‘ឯតំ មម, ឯសោហមស្មិ, ឯសោ មេ អត្តាៜ”តិ?
“But if it’s impermanent, suffering, and perishable, is it fit to be regarded thus: ‘This is mine, I am this, this is my self’?”
“នោ ហេតំ, ភន្តេ”។ (…)
“No, sir.”
“រូបា និច្ចា វា អនិច្ចា វា”តិ? “អនិច្ចា, ភន្តេ” …បេ…។ “ចក្ខុវិញ្ញាណំ និច្ចំ វា អនិច្ចំ វា”តិ? “អនិច្ចំ, ភន្តេ” …បេ…។ “ចក្ខុសម្ផស្សោ និច្ចោ វា អនិច្ចោ វា”តិ?
“Are sights … eye consciousness … eye contact permanent or impermanent?”
“អនិច្ចោ, ភន្តេ” …បេ…។
“Impermanent, sir.” …
“យម្បិទំ ចក្ខុសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទនាគតំ, សញ្ញាគតំ, សង្ខារគតំ, វិញ្ញាណគតំ, តម្បិ និច្ចំ វា អនិច្ចំ វា”តិ?
“Anything included in feeling, perception, functioning patterns, and consciousness that arises conditioned by eye contact: is that permanent or impermanent?”
“អនិច្ចំ, ភន្តេ”។
“Impermanent, sir.”
“យំ បនានិច្ចំ ទុក្ខំ វា តំ សុខំ វា”តិ?
“But if it’s impermanent, is it suffering or happiness?”
“ទុក្ខំ, ភន្តេ”។
“Suffering, sir.”
“យំ បនានិច្ចំ ទុក្ខំ វិបរិណាមធម្មំ, កល្លំ នុ តំ សមនុបស្សិតុំ: ‘ឯតំ មម, ឯសោហមស្មិ, ឯសោ មេ អត្តាៜ”តិ?
“But if it’s impermanent, suffering, and perishable, is it fit to be regarded thus: ‘This is mine, I am this, this is my self’?”
“នោ ហេតំ, ភន្តេ” …បេ…។
“No, sir.”
“ជិវ្ហា និច្ចា វា អនិច្ចា វា”តិ? “អនិច្ចា, ភន្តេ” …បេ…។ “ជិវ្ហាវិញ្ញាណំ និច្ចំ វា អនិច្ចំ វា”តិ? “អនិច្ចំ, ភន្តេ” …បេ…។ “ជិវ្ហាសម្ផស្សោ និច្ចោ វា អនិច្ចោ វា”តិ? “អនិច្ចោ, ភន្តេ” …បេ…។ “យម្បិទំ ជិវ្ហាសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទនាគតំ, សញ្ញាគតំ, សង្ខារគតំ, វិញ្ញាណគតំ, តម្បិ និច្ចំ វា អនិច្ចំ វា”តិ? “អនិច្ចំ, ភន្តេ”។ “យំ បនានិច្ចំ ទុក្ខំ វា តំ សុខំ វា”តិ? “ទុក្ខំ, ភន្តេ”។ “យំ បនានិច្ចំ ទុក្ខំ វិបរិណាមធម្មំ, កល្លំ នុ តំ សមនុបស្សិតុំ: ‘ឯតំ មម, ឯសោហមស្មិ, ឯសោ មេ អត្តាៜ”តិ? “នោ ហេតំ, ភន្តេ” …បេ…។ “មនោ និច្ចោ វា អនិច្ចោ វា”តិ?
“Is the ear … nose … tongue … body … mind permanent or impermanent?”
“អនិច្ចោ, ភន្តេ”។
“Impermanent, sir.”
“យំ បនានិច្ចំ ទុក្ខំ វា តំ សុខំ វា”តិ?
“But if it’s impermanent, is it suffering or happiness?”
“ទុក្ខំ, ភន្តេ”។
“Suffering, sir.”
“យំ បនានិច្ចំ ទុក្ខំ វិបរិណាមធម្មំ, កល្លំ នុ តំ សមនុបស្សិតុំ ‘ឯតំ មម, ឯសោហមស្មិ, ឯសោ មេ អត្តាៜ”តិ?
“But if it’s impermanent, suffering, and perishable, is it fit to be regarded thus: ‘This is mine, I am this, this is my self’?”
“នោ ហេតំ, ភន្តេ”។
“No, sir.”
“ធម្មា និច្ចា វា អនិច្ចា វា”តិ? “អនិច្ចា, ភន្តេ” …បេ…។ “មនោវិញ្ញាណំ និច្ចំ វា អនិច្ចំ វា”តិ? “អនិច្ចំ, ភន្តេ” …បេ…។ “មនោសម្ផស្សោ និច្ចោ វា អនិច្ចោ វា”តិ?
“Are thoughts … mind consciousness … mind contact permanent or impermanent?”
“អនិច្ចោ, ភន្តេ” …បេ…។
“Impermanent, sir.” …
“យម្បិទំ មនោសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទនាគតំ, សញ្ញាគតំ, សង្ខារគតំ, វិញ្ញាណគតំ, តម្បិ និច្ចំ វា អនិច្ចំ វា”តិ?
“Anything included in feeling, perception, functioning patterns, and consciousness that arises conditioned by mind contact: is that permanent or impermanent?”
“អនិច្ចំ, ភន្តេ”។
“Impermanent, sir.”
“យំ បនានិច្ចំ ទុក្ខំ វា តំ សុខំ វា”តិ?
“But if it’s impermanent, is it suffering or happiness?”
“ទុក្ខំ, ភន្តេ”។
“Suffering, sir.”
“យំ បនានិច្ចំ ទុក្ខំ វិបរិណាមធម្មំ, កល្លំ នុ តំ សមនុបស្សិតុំ: ‘ឯតំ មម, ឯសោហមស្មិ, ឯសោ មេ អត្តាៜ”តិ?
“But if it’s impermanent, suffering, and perishable, is it fit to be regarded thus: ‘This is mine, I am this, this is my self’?”
“នោ ហេតំ, ភន្តេ”។
“No, sir.”
“ឯវំ បស្សំ, រាហុល, សុតវា អរិយសាវកោ ចក្ខុស្មិម្បិ និព្ពិន្ទតិ, រូបេសុបិ និព្ពិន្ទតិ, ចក្ខុវិញ្ញាណេបិ និព្ពិន្ទតិ, ចក្ខុសម្ផស្សេបិ និព្ពិន្ទតិ, យម្បិទំ ចក្ខុសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទនាគតំ សញ្ញាគតំ សង្ខារគតំ វិញ្ញាណគតំ តស្មិម្បិ និព្ពិន្ទតិ …បេ…
“Seeing this, a learned noble disciple grows disillusioned with the eye, sights, eye consciousness, and eye contact. And they become disillusioned with anything included in feeling, perception, functioning patterns, and consciousness that arises conditioned by eye contact.
ជិវ្ហាយបិ និព្ពិន្ទតិ, រសេសុបិ និព្ពិន្ទតិ, ជិវ្ហាវិញ្ញាណេបិ និព្ពិន្ទតិ, ជិវ្ហាសម្ផស្សេបិ និព្ពិន្ទតិ, យម្បិទំ ជិវ្ហាសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទនាគតំ សញ្ញាគតំ សង្ខារគតំ វិញ្ញាណគតំ តស្មិម្បិ និព្ពិន្ទតិ …បេ…។
They grow disillusioned with the ear … nose … tongue … body …
មនស្មិម្បិ និព្ពិន្ទតិ, ធម្មេសុបិ និព្ពិន្ទតិ, មនោវិញ្ញាណេបិ និព្ពិន្ទតិ, មនោសម្ផស្សេបិ និព្ពិន្ទតិ, យម្បិទំ មនោសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទនាគតំ សញ្ញាគតំ សង្ខារគតំ វិញ្ញាណគតំ តស្មិម្បិ និព្ពិន្ទតិ។
They grow disillusioned with the mind, thoughts, mind consciousness, and mind contact. And they grow disillusioned with anything included in feeling, perception, functioning patterns, and consciousness that arises conditioned by mind contact.
និព្ពិន្ទំ វិរជ្ជតិ; វិរាគា វិមុច្ចតិ; វិមុត្តស្មិំ វិមុត្តមិតិ ញាណំ ហោតិ។
Being disillusioned, desire fades away. When desire fades away they’re freed. When they’re freed, they know they’re freed.
‘ខីណា ជាតិ, វុសិតំ ព្រហ្មចរិយំ, កតំ ករណីយំ, នាបរំ ឥត្ថត្តាយាៜតិ បជានាតី”តិ។
They understand: ‘Rebirth is ended, the spiritual journey has been completed, what had to be done has been done, there is no return to any state of existence.’”
ឥទមវោច ភគវា។ អត្តមនោ អាយស្មា រាហុលោ ភគវតោ ភាសិតំ អភិនន្ទិ។ ឥមស្មិញ្ច បន វេយ្យាករណស្មិំ ភញ្ញមានេ អាយស្មតោ រាហុលស្ស អនុបាទាយ អាសវេហិ ចិត្តំ វិមុច្ចិ។
That is what the Buddha said. Satisfied, Venerable Rāhula was happy with what the Buddha said. And while this discourse was being spoken, Rāhula’s mind was freed from defilements by not grasping.
អនេកានញ្ច ទេវតាសហស្សានំ វិរឹ វីតមលំ ធម្មចក្ខុំ ឧទបាទិ:
And the stainless, immaculate vision of the Dhamma arose in those thousands of deities:
“យំ កិញ្ចិ សមុទយធម្មំ សព្ពំ តំ និរោធធម្មន៑”តិ។
“Everything that has a beginning has an end.”
អដ្ឋមំ។
The authoritative text of the Saṁyutta Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
