องฺคุตฺตร นิกาย ๕ฯ๒๕๕

๒๖ฯ อุปสมฺปทาวคฺค

มจฺฉริยปฺปหานสุตฺต

“ปญฺจนฺนํ, ภิกฺขเว, มจฺฉริยานํ ปหานาย สมุจฺเฉทาย พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติฯ กตเมสํ ปญฺจนฺนํ? อาวาสมจฺฉริยสฺส ปหานาย สมุจฺเฉทาย พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติ; กุลมจฺฉริยสฺส … ลาภมจฺฉริยสฺส … วณฺณมจฺฉริยสฺส … ธมฺมมจฺฉริยสฺส ปหานาย สมุจฺเฉทาย พฺรหฺมจริยํ วุสฺสติฯ อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺนํ มจฺฉริยานํ ปหานาย สมุจฺเฉทาย พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี”ติฯ

ปญฺจมํฯ