องฺคุตฺตร นิกาย ๑๐ฯ๑๐๐

๑๐ฯ อุปาลิวคฺค

อภพฺพสุตฺต

“ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํฯ กตเม ทส? ราคํ, โทสํ, โมหํ, โกธํ, อุปนาหํ, มกฺขํ, ปฬาสํ, อิสฺสํ, มจฺฉริยํ, มานํ—อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺเม อปฺปหาย อภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํฯ

ทสยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุํฯ กตเม ทส? ราคํ, โทสํ, โมหํ, โกธํ, อุปนาหํ, มกฺขํ, ปฬาสํ, อิสฺสํ, มจฺฉริยํ, มานํ—อิเม โข, ภิกฺขเว, ทส ธมฺเม ปหาย ภพฺโพ อรหตฺตํ สจฺฉิกาตุนฺ”ติฯ

ทสมํฯ

อุปาลิวคฺโค ปญฺจโมฯ

ตสฺสุทฺทานํ

กามโภคี ภยํ ทิฏฺฐิ, วชฺชิยมาหิตุตฺติยา; โกกนุโท อาหุเนโยฺย, เถโร อุปาลิ อภพฺโพติฯ

ทุติโย ปณฺณาสโก สมตฺโตฯ