សំយុត្ត និកាយ ៣៥។១០១

១០។ សឡវគ្គ

បឋមនតុម្ហាកសុត្ត

“យំ, ភិក្ខវេ, ន តុម្ហាកំ, តំ បជហថ។ តំ វោ បហីនំ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ កិញ្ច, ភិក្ខវេ, ន តុម្ហាកំ?

ចក្ខុ, ភិក្ខវេ, ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ តំ វោ បហីនំ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ រូបា ន តុម្ហាកំ។ តេ បជហថ។ តេ វោ បហីនា ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សន្តិ។ ចក្ខុវិញ្ញាណំ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ តំ វោ បហីនំ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ ចក្ខុសម្ផស្សោ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ សោ វោ បហីនោ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ យម្បិទំ ចក្ខុសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទយិតំ សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា តម្បិ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ តំ វោ បហីនំ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ …បេ…

ជិវ្ហា ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ សា វោ បហីនា ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ រសា ន តុម្ហាកំ។ តេ បជហថ។ តេ វោ បហីនា ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សន្តិ។ ជិវ្ហាវិញ្ញាណំ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ តំ វោ បហីនំ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ ជិវ្ហាសម្ផស្សោ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ សោ វោ បហីនោ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ យម្បិទំ ជិវ្ហាសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទយិតំ សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា តម្បិ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ តំ វោ បហីនំ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ …បេ…។

មនោ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ សោ វោ បហីនោ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ ធម្មា ន តុម្ហាកំ។ តេ បជហថ។ តេ វោ បហីនា ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សន្តិ។ មនោវិញ្ញាណំ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ តំ វោ បហីនំ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ មនោសម្ផស្សោ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ សោ វោ បហីនោ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ យម្បិទំ មនោសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទយិតំ សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា តម្បិ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ តំ វោ បហីនំ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។

សេយ្យថាបិ, ភិក្ខវេ, យំ ឥមស្មិំ ជេតវនេ តិណកដ្ឋសាខាបលាសំ តំ ជនោ ហរេយ្យ វា ឌហេយ្យ វា យថាបច្ចយំ វា ករេយ្យ, អបិ នុ តុម្ហាកំ ឯវមស្ស: ‘អម្ហេ ជនោ ហរតិ វា ឌហតិ វា យថាបច្ចយំ វា ករោតីៜ”តិ?

“នោ ហេតំ, ភន្តេ”។ “តំ កិស្ស ហេតុ”? “ន ហិ នោ ឯតំ, ភន្តេ, អត្តា វា អត្តនិយំ វា”តិ។

“ឯវមេវ ខោ, ភិក្ខវេ, ចក្ខុ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ តំ វោ បហីនំ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតិ។ រូបា ន តុម្ហាកំ … ចក្ខុវិញ្ញាណំ … ចក្ខុសម្ផស្សោ …បេ…

យម្បិទំ មនោសម្ផស្សបច្ចយា ឧប្បជ្ជតិ វេទយិតំ សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា តម្បិ ន តុម្ហាកំ។ តំ បជហថ។ តំ វោ បហីនំ ហិតាយ សុខាយ ភវិស្សតី”តិ។

អដ្ឋមំ។