| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Aṅguttara Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationองฺคุตฺตร นิกาย ๑๐ฯ๔๖
Numbered Discourses 10.46
๕ฯ อกฺโกสวคฺค
5. Abuse
สกฺกสุตฺต
With the Sakyans
เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ กปิลวตฺถุสฺมึ นิโคฺรธาราเมฯ อถ โข สมฺพหุลา สกฺกา อุปาสกา ตทหุโปสเถ เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุฯ เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข สกฺเก อุปาสเก ภควา เอตทโวจ:
At one time the Buddha was staying in the land of the Sakyans, near Kapilavatthu in the Banyan Tree Monastery. Then on the Uposatha day several Sakyan lay followers went up to the Buddha, bowed, and sat down to one side. The Buddha said to them:
“อปิ นุ ตุเมฺห, สกฺกา, อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสถา”ติ?
“Sakyans, do you observe the Uposatha day with its eight factors?”
“อปฺเปกทา มยํ, ภนฺเต, อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสาม, อปฺเปกทา น อุปวสามา”ติฯ
“Sir, sometimes we do, sometimes we don’t.”
“เตสํ โว, สกฺกา, อลาภา เตสํ ทุลฺลทฺธํ, เย ตุเมฺห เอวํ โสกสภเย ชีวิเต มรณสภเย ชีวิเต อปฺเปกทา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสถ, อปฺเปกทา น อุปวสถฯ
“That’s your loss, Sakyans, it’s your misfortune. In this life with its fear of sorrow and death, you sometimes keep the Uposatha day and you sometimes don’t.
ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อิธ ปุริโส เยน เกนจิ กมฺมฏฺฐาเนน อนาปชฺช อกุสลํ ทิวสํ อฑฺฒกหาปณํ นิพฺพิเสยฺยฯ ทกฺโข ปุริโส อุฏฺฐานสมฺปนฺโนติ อลํวจนายา”ติ?
What do you think, Sakyans? Take a man who earns half a dollar for an honest day’s work. Is this enough to call him a deft and industrious man?”
“เอวํ, ภนฺเต”ฯ
“Yes, sir.”
“ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อิธ ปุริโส เยน เกนจิ กมฺมฏฺฐาเนน อนาปชฺช อกุสลํ ทิวสํ กหาปณํ นิพฺพิเสยฺยฯ ทกฺโข ปุริโส อุฏฺฐานสมฺปนฺโนติ อลํวจนายา”ติ?
“What do you think, Sakyans? Take a man who earns a dollar for an honest day’s work. Is this enough to call him a deft and industrious man?”
“เอวํ, ภนฺเต”ฯ
“Yes, sir.”
“ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อิธ ปุริโส เยน เกนจิ กมฺมฏฺฐาเนน อนาปชฺช อกุสลํ ทิวสํ เทฺว กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … ตโย กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … จตฺตาโร กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … ปญฺจ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … ฉ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … สตฺต กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … อฏฺฐ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … นว กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … ทส กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … วีส กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … ตึส กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … จตฺตารีสํ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … ปญฺญาสํ กหาปเณ นิพฺพิเสยฺย … กหาปณสตํ นิพฺพิเสยฺยฯ ทกฺโข ปุริโส อุฏฺฐานสมฺปนฺโนติ อลํวจนายา”ติ?
“What do you think, Sakyans? Take a man who, for an honest day’s work, earns two dollars … three dollars … four dollars … five dollars … six dollars … seven dollars … eight dollars … nine dollars … ten dollars … twenty dollars … thirty dollars … forty dollars … fifty dollars … a hundred dollars. Is this enough to call him a deft and industrious man?”
“เอวํ, ภนฺเต”ฯ
“Yes, sir.”
“ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อปิ นุ โส ปุริโส ทิวเส ทิวเส กหาปณสตํ กหาปณสหสฺสํ นิพฺพิสมาโน ลทฺธํ ลทฺธํ นิกฺขิปนฺโต วสฺสสตายุโก วสฺสสตชีวี มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อธิคจฺเฉยฺยา”ติ?
“What do you think, Sakyans? Suppose that man earned a hundred or a thousand dollars every day and saved it all up. If he lived for a hundred years, would he not accumulate a large mass of wealth?”
“เอวํ, ภนฺเต”ฯ
“Yes, sir.”
“ตํ กึ มญฺญถ, สกฺกา, อปิ นุ โส ปุริโส โภคเหตุ โภคนิทานํ โภคาธิกรณํ เอกํ วา รตฺตึ เอกํ วา ทิวสํ อุปฑฺฒํ วา รตฺตึ อุปฑฺฒํ วา ทิวสํ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺยา”ติ?
“What do you think, Sakyans? Would that man, on account of that wealth, feel deeply perfect happiness for a single day or night, or even half a day or night?”
“โน เหตํ, ภนฺเต”ฯ
“No, sir.”
“ตํ กิสฺส เหตุ”?
“Why is that?”
“กามา หิ, ภนฺเต, อนิจฺจา ตุจฺฉา มุสา โมสธมฺมา”ติฯ
“Because sensual pleasures, sir, are impermanent, hollow, false, and deceptive.”
“อิธ ปน โว, สกฺกา, มม สาวโก ทส วสฺสานิ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺยฯ โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโนฯ ติฏฺฐนฺตุ, สกฺกา, ทส วสฺสานิฯ อิธ มม สาวโก นว วสฺสานิ … อฏฺฐ วสฺสานิ … สตฺต วสฺสานิ … ฉ วสฺสานิ … ปญฺจ วสฺสานิ … จตฺตาริ วสฺสานิ … ตีณิ วสฺสานิ … เทฺว วสฺสานิ … เอกํ วสฺสํ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโนฯ ติฏฺฐตุ, สกฺกา, เอกํ วสฺสํฯ อิธ มม สาวโก ทส มาเส อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโนฯ ติฏฺฐนฺตุ, สกฺกา, ทส มาสาฯ อิธ มม สาวโก นว มาเส … อฏฺฐ มาเส … สตฺต มาเส … ฉ มาเส … ปญฺจ มาเส … จตฺตาโร มาเส … ตโย มาเส … เทฺว มาเส … เอกํ มาสํ … อฑฺฒมาสํ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโนฯ ติฏฺฐตุ, สกฺกา, อฑฺฒมาโสฯ อิธ มม สาวโก ทส รตฺตินฺทิเว อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโนฯ ติฏฺฐนฺตุ, สกฺกา, ทส รตฺตินฺทิวาฯ อิธ มม สาวโก นว รตฺตินฺทิเว … อฏฺฐ รตฺตินฺทิเว … สตฺต รตฺตินฺทิเว … ฉ รตฺตินฺทิเว … ปญฺจ รตฺตินฺทิเว … จตฺตาโร รตฺตินฺทิเว … ตโย รตฺตินฺทิเว … เทฺว รตฺตินฺทิเว …
“But take one of my disciples who lives diligent, keen, and resolute for ten years, practicing in line with my instructions. They can feel deeply perfect happiness for a hundred years, ten thousand years, or a hundred thousand years. And they could become a once-returner or a non-returner, or guaranteed a stream-enterer. Let alone ten years, take one of my disciples who lives diligent, keen, and resolute for nine years … eight years … seven years … six years … five years … four years … three years … two years … one year … ten months … nine months … eight months … seven months … six months … five months … four months … three months … two months … one month … a fortnight … ten days … nine days … eight days … seven days … six days … five days … four days … three days … two days …
เอกํ รตฺตินฺทิวํ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต ยถา มยานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน สตมฺปิ วสฺสานิ สตมฺปิ วสฺสสตานิ สตมฺปิ วสฺสสหสฺสานิ เอกนฺตสุขปฺปฏิสํเวที วิหเรยฺย, โส จ ขฺวสฺส สกทาคามี วา อนาคามี วา อปณฺณกํ วา โสตาปนฺโนฯ เตสํ โว, สกฺกา, อลาภา เตสํ ทุลฺลทฺธํ, เย ตุเมฺห เอวํ โสกสภเย ชีวิเต มรณสภเย ชีวิเต อปฺเปกทา อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสถ, อปฺเปกทา น อุปวสถา”ติฯ
Let alone two days, take one of my disciples who lives diligent, keen, and resolute for one day, practicing in line with my instructions. They can feel deeply perfect happiness for a hundred years, ten thousand years, or a hundred thousand years. And they could become a once-returner or a non-returner, or guaranteed a stream-enterer. It’s your loss, Sakyans, it’s your misfortune. In this life with its fear of sorrow and death, you sometimes keep the Uposatha day and you sometimes don’t.”
“เอเต มยํ, ภนฺเต, อชฺชตคฺเค อฏฺฐงฺคสมนฺนาคตํ อุโปสถํ อุปวสิสฺสามา”ติฯ
“Well, sir, from this day forth we will observe the Uposatha day with its eight factors.”
ฉฏฺฐํฯ
The authoritative text of the Aṅguttara Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
