| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Aṅguttara Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationองฺคุตฺตร นิกาย ๒
Numbered Discourses 2.42–51
๕ฯ ปริสวคฺค
The Chapter on Assemblies
42
“เทฺวมา, ภิกฺขเว, ปริสาฯ กตมา เทฺว? อุตฺตานา จ ปริสา คมฺภีรา จ ปริสาฯ กตมา จ, ภิกฺขเว, อุตฺตานา ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู อุทฺธตา โหนฺติ อุนฺนฬา จปลา มุขรา วิกิณฺณวาจา มุฏฺฐสฺสตี อสมฺปชานา อสมาหิตา วิพฺภนฺตจิตฺตา ปากตินฺทฺริยาฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อุตฺตานา ปริสาฯ
“There are, bhikkhus, these two assemblies. What two? A shallow assembly and a deep assembly. And what is a shallow assembly? An assembly where the bhikkhus are restless, insolent, fickle, scurrilous, loose-tongued, unmindful, lacking focused awareness and samādhi, with straying minds and undisciplined faculties. This is called a shallow assembly.
กตมา จ, ภิกฺขเว, คมฺภีรา ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู อนุทฺธตา โหนฺติ อนุนฺนฬา อจปลา อมุขรา อวิกิณฺณวาจา อุปฏฺฐิตสฺสตี สมฺปชานา สมาหิตา เอกคฺคจิตฺตา สํวุตินฺทฺริยาฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, คมฺภีรา ปริสาฯ อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว ปริสาฯ เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ ทฺวินฺนํ ปริสานํ ยทิทํ คมฺภีรา ปริสา”ติฯ
And what is a deep assembly? An assembly where the bhikkhus are not restless, insolent, fickle, scurrilous, or loose-tongued, but have established mindfulness, focused awareness, samādhi, unified minds, and restrained faculties. This is called a deep assembly. These are the two assemblies. The better of these two assemblies is the deep assembly.”
๔๓
43
“เทฺวมา, ภิกฺขเว, ปริสาฯ กตมา เทฺว? วคฺคา จ ปริสา สมคฺคา จ ปริสาฯ กตมา จ, ภิกฺขเว, วคฺคา ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, วคฺคา ปริสาฯ
“There are, bhikkhus, these two assemblies. What two? A divided assembly and a harmonious assembly. And what is a divided assembly? An assembly where the bhikkhus argue, quarrel, and dispute, continually wounding each other with barbed words. This is called a divided assembly.
กตมา จ, ภิกฺขเว, สมคฺคา ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู สมคฺคา สมฺโมทมานา อวิวทมานา ขีโรทกีภูตา อญฺญมญฺญํ ปิยจกฺขูหิ สมฺปสฺสนฺตา วิหรนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมคฺคา ปริสาฯ อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว ปริสาฯ เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ ทฺวินฺนํ ปริสานํ ยทิทํ สมคฺคา ปริสา”ติฯ
And what is a harmonious assembly? An assembly where the bhikkhus live in harmony, appreciating each other, without quarreling, blending like milk and water, and regarding each other with kindly eyes. This is called a harmonious assembly. These are the two assemblies. The better of these two assemblies is the harmonious assembly.”
๔๔
44
“เทฺวมา, ภิกฺขเว, ปริสาฯ กตมา เทฺว? อนคฺควตี จ ปริสา อคฺควตี จ ปริสาฯ กตมา จ, ภิกฺขเว, อนคฺควตี ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ เถรา ภิกฺขู พาหุลิกา โหนฺติ สาถลิกา, โอกฺกมเน ปุพฺพงฺคมา, ปวิเวเก นิกฺขิตฺตธุรา, น วีริยํ อารภนฺติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยายฯ เตสํ ปจฺฉิมา ชนตา ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชติฯ สาปิ โหติ พาหุลิกา สาถลิกา, โอกฺกมเน ปุพฺพงฺคมา, ปวิเวเก นิกฺขิตฺตธุรา, น วีริยํ อารภติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยายฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนคฺควตี ปริสาฯ
“There are, bhikkhus, these two assemblies. What two? An assembly of the worst and an assembly of the best. And what is an assembly of the worst? An assembly where the senior bhikkhus are indulgent and slack, leaders in backsliding, neglecting seclusion, not rousing energy for attaining the unattained, achieving the unachieved, and realizing the unrealized. Those who come after follow their example. They too become indulgent and slack, leaders in backsliding, neglecting seclusion, not rousing energy for attaining the unattained, achieving the unachieved, and realizing the unrealized. This is called an assembly of the worst.
กตมา จ, ภิกฺขเว, อคฺควตี ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ เถรา ภิกฺขู น พาหุลิกา โหนฺติ น สาถลิกา, โอกฺกมเน นิกฺขิตฺตธุรา, ปวิเวเก ปุพฺพงฺคมา, วีริยํ อารภนฺติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยายฯ เตสํ ปจฺฉิมา ชนตา ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชติฯ สาปิ โหติ น พาหุลิกา น สาถลิกา, โอกฺกมเน นิกฺขิตฺตธุรา, ปวิเวเก ปุพฺพงฺคมา, วีริยํ อารภติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยายฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อคฺควตี ปริสาฯ อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว ปริสาฯ เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ ทฺวินฺนํ ปริสานํ ยทิทํ อคฺควตี ปริสา”ติฯ
And what is an assembly of the best? An assembly where the senior bhikkhus are not indulgent or slack, nor are they backsliders; instead, they take the lead in seclusion, rousing energy for attaining the unattained, achieving the unachieved, and realizing the unrealized. Those who come after follow their example. They too are not indulgent or slack, nor are they backsliders; instead, they take the lead in seclusion, rousing energy for attaining the unattained, achieving the unachieved, and realizing the unrealized. This is called an assembly of the best. These are the two assemblies. The better of these two assemblies is the assembly of the best.”
๔๕
45
“เทฺวมา, ภิกฺขเว, ปริสาฯ กตมา เทฺว? อนริยา จ ปริสา อริยา จ ปริสาฯ กตมา จ, ภิกฺขเว, อนริยา ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู ‘อิทํ ทุกฺขนฺ'ติ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย'ติ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ'ติ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา'ติ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อนริยา ปริสาฯ
“There are, bhikkhus, these two assemblies. What two? An ignoble assembly and a noble assembly. And what is an ignoble assembly? An assembly where the bhikkhus don’t truly understand: ‘This is suffering’ … ‘This is the origin of suffering’ … ‘This is the cessation of suffering’ … ‘This is the practice that leads to the cessation of suffering’. This is called an ignoble assembly.
กตมา จ, ภิกฺขเว, อริยา ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู ‘อิทํ ทุกฺขนฺ'ติ ยถาภูตํ ปชานนฺติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย'ติ ยถาภูตํ ปชานนฺติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ'ติ ยถาภูตํ ปชานนฺติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา'ติ ยถาภูตํ ปชานนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อริยา ปริสาฯ อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว ปริสาฯ เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ ทฺวินฺนํ ปริสานํ ยทิทํ อริยา ปริสา”ติฯ
And what is a noble assembly? An assembly where the bhikkhus truly understand: ‘This is suffering’ … ‘This is the origin of suffering’ … ‘This is the cessation of suffering’ … ‘This is the practice that leads to the cessation of suffering’. This is called a noble assembly. These are the two assemblies. The better of these two assemblies is the noble assembly.”
๔๖
46
“เทฺวมา, ภิกฺขเว, ปริสาฯ กตมา เทฺว? ปริสากสโฏ จ ปริสามณฺโฑ จฯ กตโม จ, ภิกฺขเว, ปริสากสโฏ? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู ฉนฺทาคตึ คจฺฉนฺติ, โทสาคตึ คจฺฉนฺติ, โมหาคตึ คจฺฉนฺติ, ภยาคตึ คจฺฉนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปริสากสโฏฯ
“There are, bhikkhus, these two assemblies. What two? An assembly of the dregs and an assembly of the cream. And what is an assembly of the dregs? An assembly where the bhikkhus make decisions prejudiced by favoritism, hostility, stupidity, and cowardice. This is called an assembly of the dregs.
กตโม จ, ภิกฺขเว, ปริสามณฺโฑ? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู น ฉนฺทาคตึ คจฺฉนฺติ, น โทสาคตึ คจฺฉนฺติ, น โมหาคตึ คจฺฉนฺติ, น ภยาคตึ คจฺฉนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปริสามณฺโฑฯ อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว ปริสาฯ เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ ทฺวินฺนํ ปริสานํ ยทิทํ ปริสามณฺโฑ”ติฯ
And what is an assembly of the cream? An assembly where the bhikkhus make decisions unprejudiced by favoritism, hostility, stupidity, and cowardice. This is called an assembly of the cream. These are the two assemblies. The better of these two assemblies is the assembly of the cream.”
๔๗
47
“เทฺวมา, ภิกฺขเว, ปริสาฯ กตมา เทฺว? โอกฺกาจิตวินีตา ปริสา โนปฏิปุจฺฉาวินีตา, ปฏิปุจฺฉาวินีตา ปริสา โนโอกฺกาจิตวินีตาฯ กตมา จ, ภิกฺขเว, โอกฺกาจิตวินีตา ปริสา โนปฏิปุจฺฉาวินีตา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู เย เต สุตฺตนฺตา ตถาคตภาสิตา คมฺภีรา คมฺภีรตฺถา โลกุตฺตรา สุญฺญตาปฏิสํยุตฺตา เตสุ ภญฺญมาเนสุ น สุสฺสูสนฺติ น โสตํ โอทหนฺติ น อญฺญา จิตฺตํ อุปฏฺฐเปนฺติ น จ เต ธมฺเม อุคฺคเหตพฺพํ ปริยาปุณิตพฺพํ มญฺญนฺติฯ เย ปน เต สุตฺตนฺตา กวิตา กาเวยฺยา จิตฺตกฺขรา จิตฺตพฺยญฺชนา พาหิรกา สาวกภาสิตา เตสุ ภญฺญมาเนสุ สุสฺสูสนฺติ โสตํ โอทหนฺติ อญฺญา จิตฺตํ อุปฏฺฐเปนฺติ, เต ธมฺเม อุคฺคเหตพฺพํ ปริยาปุณิตพฺพํ มญฺญนฺติ, เต จ ตํ ธมฺมํ ปริยาปุณิตฺวา น เจว อญฺญมญฺญํ ปฏิปุจฺฉนฺติ น จ ปฏิวิจรนฺติ: ‘อิทํ กถํ, อิมสฺส โก อตฺโถ'ติ? เต อวิวฏญฺเจว น วิวรนฺติ, อนุตฺตานีกตญฺจ น อุตฺตานีกโรนฺติ, อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานิเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ น ปฏิวิโนเทนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, โอกฺกาจิตวินีตา ปริสา โน ปฏิปุจฺฉาวินีตาฯ
“There are, bhikkhus, these two assemblies. What two? An assembly educated in fancy talk, not in questioning, and an assembly educated in questioning, not in fancy talk. And what is an assembly educated in fancy talk, not in questioning? It is an assembly where, when discourses spoken by the Realized One—deep, profound, transcendent, dealing with emptiness—are being recited the bhikkhus do not want to listen. They don’t actively listen or try to understand, nor do they think those teachings are worth learning and memorizing. But when discourses composed by poets—poetry, with fancy words and phrases, composed by outsiders or spoken by disciples—are being recited the bhikkhus do want to listen. They actively listen and try to understand, and they think those teachings are worth learning and memorizing. But when they’ve learned those teachings they don’t question or examine each other, saying: ‘Why does it say this? What does that mean?’ So they don’t clarify what is unclear, or reveal what is obscure, or dispel doubt regarding the many doubtful matters. This is called an assembly educated in fancy talk, not in questioning.
กตมา จ, ภิกฺขเว, ปฏิปุจฺฉาวินีตา ปริสา โนโอกฺกาจิตวินีตา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู เย เต สุตฺตนฺตา กวิตา กาเวยฺยา จิตฺตกฺขรา จิตฺตพฺยญฺชนา พาหิรกา สาวกภาสิตา เตสุ ภญฺญมาเนสุ น สุสฺสูสนฺติ น โสตํ โอทหนฺติ น อญฺญา จิตฺตํ อุปฏฺฐเปนฺติ, น จ เต ธมฺเม อุคฺคเหตพฺพํ ปริยาปุณิตพฺพํ มญฺญนฺติฯ เย ปน เต สุตฺตนฺตา ตถาคตภาสิตา คมฺภีรา คมฺภีรตฺถา โลกุตฺตรา สุญฺญตาปฏิสํยุตฺตา เตสุ ภญฺญมาเนสุ สุสฺสูสนฺติ โสตํ โอทหนฺติ อญฺญา จิตฺตํ อุปฏฺฐเปนฺติ, เต จ ธมฺเม อุคฺคเหตพฺพํ ปริยาปุณิตพฺพํ มญฺญนฺติฯ เต ตํ ธมฺมํ ปริยาปุณิตฺวา อญฺญมญฺญํ ปฏิปุจฺฉนฺติ ปฏิวิจรนฺติ: ‘อิทํ กถํ, อิมสฺส โก อตฺโถ'ติ? เต อวิวฏญฺเจว วิวรนฺติ, อนุตฺตานีกตญฺจ อุตฺตานีกโรนฺติ, อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานิเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ ปฏิวิโนเทนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปฏิปุจฺฉาวินีตา ปริสา โนโอกฺกาจิตวินีตาฯ อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว ปริสาฯ เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ ทฺวินฺนํ ปริสานํ ยทิทํ ปฏิปุจฺฉาวินีตา ปริสา โนโอกฺกาจิตวินีตา”ติฯ
And what is an assembly educated in questioning, not in fancy talk? It is an assembly where, when discourses composed by poets—poetry, with fancy words and phrases, composed by outsiders or spoken by disciples—are being recited the bhikkhus do not want to listen. They don’t actively listen or try to understand, nor do they think those teachings are worth learning and memorizing. But when discourses spoken by the Realized One—deep, profound, transcendent, dealing with emptiness—are being recited the bhikkhus do want to listen. They actively listen and try to understand, and they think those teachings are worth learning and memorizing. And when they’ve learned those teachings they question and examine each other, saying: ‘Why does it say this? What does that mean?’ So they clarify what is unclear, reveal what is obscure, and dispel doubt regarding the many doubtful matters. This is called an assembly educated in questioning, not in fancy talk. These are the two assemblies. The better of these two assemblies is the assembly educated in questioning, not in fancy talk.”
๔๘
48
“เทฺวมา, ภิกฺขเว, ปริสาฯ กตมา เทฺว? อามิสครุ ปริสา โน สทฺธมฺมครุ, สทฺธมฺมครุ ปริสา โน อามิสครุฯ กตมา จ, ภิกฺขเว, อามิสครุ ปริสา โน สทฺธมฺมครุ? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู คิหีนํ โอทาตวสนานํ สมฺมุขา อญฺญมญฺญสฺส วณฺณํ ภาสนฺติ: ‘อสุโก ภิกฺขุ อุภโตภาควิมุตฺโต, อสุโก ปญฺญาวิมุตฺโต, อสุโก กายสกฺขี, อสุโก ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, อสุโก สทฺธาวิมุตฺโต, อสุโก ธมฺมานุสารี, อสุโก สทฺธานุสารี, อสุโก สีลวา กลฺยาณธมฺโม, อสุโก ทุสฺสีโล ปาปธมฺโม'ติฯ เต เตน ลาภํ ลภนฺติฯ เต ตํ ลาภํ ลภิตฺวา คถิตา มุจฺฉิตา อชฺโฌปนฺนา อนาทีนวทสฺสาวิโน อนิสฺสรณปญฺญา ปริภุญฺชนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อามิสครุ ปริสา โน สทฺธมฺมครุฯ
“There are, bhikkhus, these two assemblies. What two? An assembly that values things of the flesh, not the true teaching, and an assembly that values the true teaching, not things of the flesh. And what is an assembly that values things of the flesh, not the true teaching? It is an assembly where the bhikkhus praise each other in front of the white-clothed laypeople, saying: ‘The bhikkhu so-and-so is freed both ways; so-and-so is freed by wisdom; so-and-so is a personal witness; so-and-so is attained to view; so-and-so is freed by faith; so-and-so is a follower of the teachings; so-and-so is a follower by faith; so-and-so is ethical, of good character; so-and-so is unethical, of bad character.’ In this way they get things of the flesh. And when they get these things, they use them tied, infatuated, attached, blind to the drawbacks, and not understanding the escape. This is called an assembly that values things of the flesh, not the true teaching.
กตมา จ, ภิกฺขเว, สทฺธมฺมครุ ปริสา โนอามิสครุ? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู คิหีนํ โอทาตวสนานํ สมฺมุขา อญฺญมญฺญสฺส วณฺณํ น ภาสนฺติ: ‘อสุโก ภิกฺขุ อุภโตภาควิมุตฺโต, อสุโก ปญฺญาวิมุตฺโต, อสุโก กายสกฺขี, อสุโก ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, อสุโก สทฺธาวิมุตฺโต, อสุโก ธมฺมานุสารี, อสุโก สทฺธานุสารี, อสุโก สีลวา กลฺยาณธมฺโม, อสุโก ทุสฺสีโล ปาปธมฺโม'ติฯ เต เตน ลาภํ ลภนฺติฯ เต ตํ ลาภํ ลภิตฺวา อคถิตา อมุจฺฉิตา อนชฺโฌสนฺนา อาทีนวทสฺสาวิโน นิสฺสรณปญฺญา ปริภุญฺชนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สทฺธมฺมครุ ปริสา โนอามิสครุฯ อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว ปริสาฯ เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ ทฺวินฺนํ ปริสานํ ยทิทํ สทฺธมฺมครุ ปริสา โนอามิสครู”ติฯ
And what is an assembly that values the true teaching, not things of the flesh? It is an assembly where the bhikkhus don’t praise each other in front of the white-clothed laypeople, saying: ‘The bhikkhu so-and-so is freed both ways; so-and-so is freed by wisdom; so-and-so is a personal witness; so-and-so is attained to view; so-and-so is freed by faith; so-and-so is a follower of the teachings; so-and-so is a follower by faith; so-and-so is ethical, of good character; so-and-so is unethical, of bad character.’ In this way they get things of the flesh. And when they get these things, they use them untied, uninfatuated, unattached, seeing the drawbacks, and understanding the escape. This is called an assembly that values the true teaching, not things of the flesh. These are the two assemblies. The better of these two assemblies is the assembly that values the true teaching, not things of the flesh.”
๔๙
49
“เทฺวมา, ภิกฺขเว, ปริสาฯ กตมา เทฺว? วิสมา จ ปริสา สมา จ ปริสาฯ กตมา จ, ภิกฺขเว, วิสมา ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ อธมฺมกมฺมานิ ปวตฺตนฺติ ธมฺมกมฺมานิ นปฺปวตฺตนฺติ, อวินยกมฺมานิ ปวตฺตนฺติ วินยกมฺมานิ นปฺปวตฺตนฺติ, อธมฺมกมฺมานิ ทิปฺปนฺติ ธมฺมกมฺมานิ น ทิปฺปนฺติ, อวินยกมฺมานิ ทิปฺปนฺติ วินยกมฺมานิ น ทิปฺปนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, วิสมา ปริสาฯ (…)
“There are, bhikkhus, these two assemblies. What two? An unjust assembly and a just assembly. And what is an unjust assembly? An assembly where legal acts against the teaching proceed, while legal acts in line with the teaching don’t proceed. Legal acts against the training proceed, while legal acts in line with the training don’t proceed. Legal acts against the teaching are explained, while legal acts in line with the teaching aren’t explained. Legal acts against the training are explained, while legal acts in line with the training aren’t explained. This is called an unjust assembly.
กตมา จ, ภิกฺขเว, สมา ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ธมฺมกมฺมานิ ปวตฺตนฺติ อธมฺมกมฺมานิ นปฺปวตฺตนฺติ, วินยกมฺมานิ ปวตฺตนฺติ อวินยกมฺมานิ นปฺปวตฺตนฺติ, ธมฺมกมฺมานิ ทิปฺปนฺติ อธมฺมกมฺมานิ น ทิปฺปนฺติ, วินยกมฺมานิ ทิปฺปนฺติ อวินยกมฺมานิ น ทิปฺปนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมา ปริสาฯ (…) อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว ปริสาฯ เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ ทฺวินฺนํ ปริสานํ ยทิทํ สมา ปริสา”ติฯ
And what is a just assembly? An assembly where legal acts in line with the teaching proceed, while legal acts against the teaching don’t proceed. Legal acts in line with the training proceed, while legal acts against the training don’t proceed. Legal acts in line with the teaching are explained, while legal acts against the teaching aren’t explained. Legal acts in line with the training are explained, while legal acts against the training aren’t explained. This is called a just assembly. These are the two assemblies. The better of these two assemblies is the just assembly.”
๕๐
50
“เทฺวมา, ภิกฺขเว, ปริสาฯ กตมา เทฺว? อธมฺมิกา จ ปริสา ธมฺมิกา จ ปริสา …เป… อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว ปริสาฯ เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ ทฺวินฺนํ ปริสานํ ยทิทํ ธมฺมิกา ปริสา”ติฯ
“There are, bhikkhus, these two assemblies. What two? An unprincipled assembly and a principled assembly … The better of these two assemblies is the principled assembly.”
๕๑
51
“เทฺวมา, ภิกฺขเว, ปริสาฯ กตมา เทฺว? อธมฺมวาทินี จ ปริสา ธมฺมวาทินี จ ปริสาฯ กตมา จ, ภิกฺขเว, อธมฺมวาทินี ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู อธิกรณํ อาทิยนฺติ ธมฺมิกํ วา อธมฺมิกํ วาฯ เต ตํ อธิกรณํ อาทิยิตฺวา น เจว อญฺญมญฺญํ สญฺญาเปนฺติ น จ สญฺญตฺตึ อุปคจฺฉนฺติ, น จ นิชฺฌาเปนฺติ น จ นิชฺฌตฺตึ อุปคจฺฉนฺติฯ เต อสญฺญตฺติพลา อนิชฺฌตฺติพลา อปฺปฏินิสฺสคฺคมนฺติโน ตเมว อธิกรณํ ถามสา ปรามาสา อภินิวิสฺส โวหรนฺติ: ‘อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺ'ติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อธมฺมวาทินี ปริสาฯ
“There are, bhikkhus, these two assemblies. What two? An assembly with unprincipled speech, and an assembly with principled speech. And what is an assembly with unprincipled speech? It is an assembly where the bhikkhus take up disciplinary issues, whether legitimate or not. But they don’t persuade each other or allow themselves to be persuaded, nor do they convince each other or allow themselves to be convinced. Unable to persuade or convince each other, they can’t let go of their opinions. They obstinately stick to that disciplinary issue, insisting that: ‘This is the only truth, other ideas are silly.’ This is called an assembly with unprincipled speech.
กตมา จ, ภิกฺขเว, ธมฺมวาทินี ปริสา? อิธ, ภิกฺขเว, ยสฺสํ ปริสายํ ภิกฺขู อธิกรณํ อาทิยนฺติ ธมฺมิกํ วา อธมฺมิกํ วาฯ เต ตํ อธิกรณํ อาทิยิตฺวา อญฺญมญฺญํ สญฺญาเปนฺติ เจว สญฺญตฺติญฺจ อุปคจฺฉนฺติ, นิชฺฌาเปนฺติ เจว นิชฺฌตฺติญฺจ อุปคจฺฉนฺติฯ เต สญฺญตฺติพลา นิชฺฌตฺติพลา ปฏินิสฺสคฺคมนฺติโน, น ตเมว อธิกรณํ ถามสา ปรามาสา อภินิวิสฺส โวหรนฺติ: ‘อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญนฺ'ติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺมวาทินี ปริสาฯ อิมา โข, ภิกฺขเว, เทฺว ปริสาฯ เอตทคฺคํ, ภิกฺขเว, อิมาสํ ทฺวินฺนํ ปริสานํ ยทิทํ ธมฺมวาทินี ปริสา”ติฯ
And what is an assembly with principled speech? It is an assembly where the bhikkhus take up disciplinary issues, whether legitimate or not. Then they persuade each other or allow themselves to be persuaded, and they convince each other or allow themselves to be convinced. Since they are able to persuade and convince each other, they let go of their opinions. They don’t obstinately stick to that disciplinary issue or insist that: ‘This is the only truth, other ideas are silly.’ This is called an assembly with principled speech. These are the two assemblies. The better of these two assemblies is the assembly with principled speech.”
ปริสวคฺโค ปญฺจโมฯ
ตสฺสุทฺทานํ
อุตฺตานา วคฺคา อคฺควตี, อริยา กสโฏ จ ปญฺจโม; โอกฺกาจิตอามิสญฺเจว, วิสมา อธมฺมาธมฺมิเยน จาติฯ
ปฐโม ปณฺณาสโก สมตฺโตฯ
The authoritative text of the Aṅguttara Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
