| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Saṁyutta Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationសំយុត្ត និកាយ ១២។២៤
The Related Suttas Collection 12.24
៣។ ទសពលវគ្គ
3. The Ten Powers
អញ្ញតិត្ថិយសុត្ត
Followers of Other Religions
រាជគហេ វិហរតិ វេឡុវនេ។ អថ ខោ អាយស្មា សារិបុត្តោ បុព្ពណ្ហសមយំ និវាសេត្វា បត្តចីវរមាទាយ រាជគហំ បិណ្ឌាយ បាវិសិ។ អថ ខោ អាយស្មតោ សារិបុត្តស្ស ឯតទហោសិ: “អតិប្បគោ ខោ តាវ រាជគហេ បិណ្ឌាយ ចរិតុំ។ យន្នូនាហំ យេន អញ្ញតិត្ថិយានំ បរិព្ពាជកានំ អារាមោ តេនុបសង្កមេយ្យន៑”តិ។
Near Rājagaha, in the Bamboo Grove. Then Venerable Sāriputta robed up in the morning and, taking his bowl and robe, entered Rājagaha for alms. Then it occurred to him, “It’s too early to wander for alms in Rājagaha. Why don’t I go to the monastery of the wanderers of other religions?”
អថ ខោ អាយស្មា សារិបុត្តោ យេន អញ្ញតិត្ថិយានំ បរិព្ពាជកានំ អារាមោ តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា តេហិ អញ្ញតិត្ថិយេហិ បរិព្ពាជកេហិ សទ្ធិំ សម្មោទិ។ សម្មោទនីយំ កថំ សារណីយំ វីតិសារេត្វា ឯកមន្តំ និសីទិ។ ឯកមន្តំ និសិន្នំ ខោ អាយស្មន្តំ សារិបុត្តំ តេ អញ្ញតិត្ថិយា បរិព្ពាជកា ឯតទវោចុំ:
Then he went to the monastery of the wanderers of other religions, and exchanged greetings with the wanderers there. When the greetings and polite conversation were over, he sat down to one side. The wanderers said to him:
“សន្តាវុសោ សារិបុត្ត, ឯកេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ។ សន្តិ បនាវុសោ សារិបុត្ត, ឯកេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា បរង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ។ សន្តាវុសោ សារិបុត្ត, ឯកេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតញ្ច បរង្កតញ្ច ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ។ សន្តិ បនាវុសោ សារិបុត្ត, ឯកេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា អសយង្ការំ អបរង្ការំ អធិច្ចសមុប្បន្នំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ។ ឥធ, បនាវុសោ សារិបុត្ត, សមណោ គោតមោ កិំវាទី កិមក្ខាយី? កថំ ព្យាករមានា ច មយំ វុត្តវាទិនោ ចេវ សមណស្ស គោតមស្ស អស្សាម, ន ច សមណំ គោតមំ អភូតេន អព្ភាចិក្ខេយ្យាម, ធម្មស្ស ចានុធម្មំ ព្យាករេយ្យាម, ន ច កោចិ សហធម្មិកោ វាទានុបាតោ គារយ្ហំ ឋានំ អាគច្ឆេយ្យា”តិ?
“Friend Sāriputta, there are ascetics and brahmins who teach the efficacy of deeds. Some of them declare that suffering is made by oneself. Some of them declare that suffering is made by another. Some of them declare that suffering is made by both oneself and another. Some of them declare that suffering arises by chance, not made by oneself or another. What does the ascetic Gotama say about this? How does he explain it? How should we answer so as to repeat what the ascetic Gotama has said, and not misrepresent him with an untruth? How should we explain in line with his teaching, with no legitimate grounds for rebuke and criticism?”
“បដិច្ចសមុប្បន្នំ ខោ, អាវុសោ, ទុក្ខំ វុត្តំ ភគវតា។ កិំ បដិច្ច? ផស្សំ បដិច្ច។ ឥតិ វទំ វុត្តវាទី ចេវ ភគវតោ អស្ស, ន ច ភគវន្តំ អភូតេន អព្ភាចិក្ខេយ្យ, ធម្មស្ស ចានុធម្មំ ព្យាករេយ្យ, ន ច កោចិ សហធម្មិកោ វាទានុបាតោ គារយ្ហំ ឋានំ អាគច្ឆេយ្យ។
“Friends, the Buddha said that suffering is dependently originated. Dependent on what? Dependent on contact. If you said this you would repeat what the Buddha has said, and not misrepresent him with an untruth. You would explain in line with his teaching, and there would be no legitimate grounds for rebuke and criticism.
តត្រាវុសោ, យេ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ តទបិ ផស្សបច្ចយា។ យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា បរង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ តទបិ ផស្សបច្ចយា។ យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតញ្ច បរង្កតញ្ច ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ តទបិ ផស្សបច្ចយា។ យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា អសយង្ការំ អបរង្ការំ អធិច្ចសមុប្បន្នំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ តទបិ ផស្សបច្ចយា។
Consider the ascetics and brahmins who teach the efficacy of deeds. In the case of those who declare that suffering is made by oneself, that’s conditioned by contact. In the case of those who declare that suffering is made by another, that’s also conditioned by contact. In the case of those who declare that suffering is made by oneself and another, that’s also conditioned by contact. In the case of those who declare that suffering arises by chance, not made by oneself or another, that’s also conditioned by contact.
តត្រាវុសោ, យេ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ, តេ វត អញ្ញត្រ ផស្សា បដិសំវេទិស្សន្តីតិ នេតំ ឋានំ វិជ្ជតិ។ យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា បរង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ, តេ វត អញ្ញត្រ ផស្សា បដិសំវេទិស្សន្តីតិ នេតំ ឋានំ វិជ្ជតិ។ យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតញ្ច បរង្កតញ្ច ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ, តេ វត អញ្ញត្រ ផស្សា បដិសំវេទិស្សន្តីតិ នេតំ ឋានំ វិជ្ជតិ។ យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា អសយង្ការំ អបរង្ការំ អធិច្ចសមុប្បន្នំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ, តេ វត អញ្ញត្រ ផស្សា បដិសំវេទិស្សន្តីតិ នេតំ ឋានំ វិជ្ជតី”តិ។
Consider the ascetics and brahmins who teach the efficacy of deeds. In the case of those who declare that suffering is made by oneself, it’s impossible that they will experience that without contact. In the case of those who declare that suffering is made by another, it’s impossible that they will experience that without contact. In the case of those who declare that suffering is made by oneself and another, it’s impossible that they will experience that without contact. In the case of those who declare that suffering arises by chance, not made by oneself or another, it’s impossible that they will experience that without contact.”
អស្សោសិ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ អាយស្មតោ សារិបុត្តស្ស តេហិ អញ្ញតិត្ថិយេហិ បរិព្ពាជកេហិ សទ្ធិំ ឥមំ កថាសល្លាបំ។ អថ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ រាជគហេ បិណ្ឌាយ ចរិត្វា បច្ឆាភត្តំ បិណ្ឌបាតបដិក្កន្តោ យេន ភគវា តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា ភគវន្តំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ និសីទិ។ ឯកមន្តំ និសិន្នោ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ យាវតកោ អាយស្មតោ សារិបុត្តស្ស តេហិ អញ្ញតិត្ថិយេហិ បរិព្ពាជកេហិ សទ្ធិំ អហោសិ កថាសល្លាបោ តំ សព្ពំ ភគវតោ អារោចេសិ។
Venerable Ānanda heard this discussion between Venerable Sāriputta and those wanderers of other religions. Then Ānanda wandered for alms in Rājagaha. After the meal, on his return from almsround, he went to the Buddha, bowed, sat down to one side, and informed the Buddha of all they had discussed.
“សាធុ សាធុ, អានន្ទ, យថា តំ សារិបុត្តោ សម្មា ព្យាករមានោ ព្យាករេយ្យ។ បដិច្ចសមុប្បន្នំ ខោ, អានន្ទ, ទុក្ខំ វុត្តំ មយា។ កិំ បដិច្ច? ផស្សំ បដិច្ច។ ឥតិ វទំ វុត្តវាទី ចេវ មេ អស្ស, ន ច មំ អភូតេន អព្ភាចិក្ខេយ្យ, ធម្មស្ស ចានុធម្មំ ព្យាករេយ្យ, ន ច កោចិ សហធម្មិកោ វាទានុបាតោ គារយ្ហំ ឋានំ អាគច្ឆេយ្យ។
“Good, good, Ānanda! It’s just as Sāriputta has so rightly explained. I have said that suffering is dependently originated. Dependent on what? Dependent on contact. Saying this you would repeat what I have said, and not misrepresent me with an untruth. You would explain in line with my teaching, and there would be no legitimate grounds for rebuke and criticism.
តត្រានន្ទ, យេ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ តទបិ ផស្សបច្ចយា។ យេបិ តេ …បេ… យេបិ តេ …បេ… យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា អសយង្ការំ អបរង្ការំ អធិច្ចសមុប្បន្នំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ តទបិ ផស្សបច្ចយា។
Consider the ascetics and brahmins who teach the efficacy of deeds. In the case of those who declare that suffering is made by oneself, that’s conditioned by contact. … In the case of those who declare that suffering arises by chance, not made by oneself or another, that’s also conditioned by contact.
តត្រានន្ទ, យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ, តេ វត អញ្ញត្រ ផស្សា បដិសំវេទិស្សន្តីតិ នេតំ ឋានំ វិជ្ជតិ។ យេបិ តេ …បេ… យេបិ តេ …បេ… យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា អសយង្ការំ អបរង្ការំ អធិច្ចសមុប្បន្នំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ, តេ វត អញ្ញត្រ ផស្សា បដិសំវេទិស្សន្តីតិ នេតំ ឋានំ វិជ្ជតិ។
In the case of those who declare that suffering is made by oneself, it’s impossible that they will experience that without contact. … In the case of those who declare that suffering arises by chance, not made by oneself or another, it’s impossible that they will experience that without contact.
ឯកមិទាហំ, អានន្ទ, សមយំ ឥធេវ រាជគហេ វិហរាមិ វេឡុវនេ កលន្ទកនិវាបេ។ អថ ខ្វាហំ, អានន្ទ, បុព្ពណ្ហសមយំ និវាសេត្វា បត្តចីវរមាទាយ រាជគហំ បិណ្ឌាយ បាវិសិំ។ តស្ស មយ្ហំ, អានន្ទ, ឯតទហោសិ: ‘អតិប្បគោ ខោ តាវ រាជគហេ បិណ្ឌាយ ចរិតុំ។ យន្នូនាហំ យេន អញ្ញតិត្ថិយានំ បរិព្ពាជកានំ អារាមោ តេនុបសង្កមេយ្យន៑ៜតិ។
Ānanda, this one time I was staying near Rājagaha, in the Bamboo Grove, the squirrels’ feeding ground. Then I robed up in the morning and, taking my bowl and robe, entered Rājagaha for alms. Then I thought: ‘It’s too early to wander for alms in Rājagaha. Why don’t I go to the monastery of the wanderers of other religions?’
អថ ខ្វាហំ, អានន្ទ, យេន អញ្ញតិត្ថិយានំ បរិព្ពាជកានំ អារាមោ តេនុបសង្កមិំ; ឧបសង្កមិត្វា តេហិ អញ្ញតិត្ថិយេហិ បរិព្ពាជកេហិ សទ្ធិំ សម្មោទិំ។ សម្មោទនីយំ កថំ សារណីយំ វីតិសារេត្វា ឯកមន្តំ និសីទិំ។ ឯកមន្តំ និសិន្នំ ខោ មំ, អានន្ទ, តេ អញ្ញតិត្ថិយា បរិព្ពាជកា ឯតទវោចុំ:
Then I went to the monastery of the wanderers of other religions, and exchanged greetings with the wanderers there. When the greetings and polite conversation were over, I sat down to one side. …”
‘សន្តាវុសោ គោតម, ឯកេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ។ សន្តិ បនាវុសោ គោតម, ឯកេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា បរង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ។ សន្តាវុសោ គោតម, ឯកេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតញ្ច បរង្កតញ្ច ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ។ សន្តិ បនាវុសោ គោតម, ឯកេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា អសយង្ការំ អបរង្ការំ អធិច្ចសមុប្បន្នំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ។ ឥធ នោ អាយស្មា គោតមោ កិំវាទី កិមក្ខាយី? កថំ ព្យាករមានា ច មយំ វុត្តវាទិនោ ចេវ អាយស្មតោ គោតមស្ស អស្សាម, ន ច អាយស្មន្តំ គោតមំ អភូតេន អព្ភាចិក្ខេយ្យាម, ធម្មស្ស ចានុធម្មំ ព្យាករេយ្យាម, ន ច កោចិ សហធម្មិកោ វាទានុបាតោ គារយ្ហំ ឋានំ អាគច្ឆេយ្យាៜតិ?
(The wanderers asked the Buddha the very same questions, and he gave the same answers.)
ឯវំ វុត្តាហំ, អានន្ទ, តេ អញ្ញតិត្ថិយេ បរិព្ពាជកេ ឯតទវោចំ: ‘បដិច្ចសមុប្បន្នំ ខោ, អាវុសោ, ទុក្ខំ វុត្តំ មយា។ កិំ បដិច្ច? ផស្សំ បដិច្ច។ ឥតិ វទំ វុត្តវាទី ចេវ មេ អស្ស, ន ច មំ អភូតេន អព្ភាចិក្ខេយ្យ, ធម្មស្ស ចានុធម្មំ ព្យាករេយ្យ, ន ច កោចិ សហធម្មិកោ វាទានុបាតោ គារយ្ហំ ឋានំ អាគច្ឆេយ្យាតិ។
តត្រាវុសោ, យេ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ តទបិ ផស្សបច្ចយា។ យេបិ តេ …បេ… យេបិ តេ …បេ… យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា អសយង្ការំ អបរង្ការំ អធិច្ចសមុប្បន្នំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ តទបិ ផស្សបច្ចយា។
តត្រាវុសោ, យេ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា សយង្កតំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ, តេ វត អញ្ញត្រ ផស្សា បដិសំវេទិស្សន្តីតិ នេតំ ឋានំ វិជ្ជតិ។ យេបិ តេ …បេ… យេបិ តេ …បេ… យេបិ តេ សមណព្រាហ្មណា កម្មវាទា អសយង្ការំ អបរង្ការំ អធិច្ចសមុប្បន្នំ ទុក្ខំ បញ្ញបេន្តិ, តេ វត អញ្ញត្រ ផស្សា បដិសំវេទិស្សន្តីតិ នេតំ ឋានំ វិជ្ជតីៜ”តិ។
“អច្ឆរិយំ ភន្តេ, អព្ភុតំ ភន្តេ។ យត្រ ហិ នាម ឯកេន បទេន សព្ពោ អត្ថោ វុត្តោ ភវិស្សតិ។ សិយា នុ ខោ, ភន្តេ, ឯសេវត្ថោ វិត្ថារេន វុច្ចមានោ គម្ភីរោ ចេវ អស្ស គម្ភីរាវភាសោ ចា”តិ?
“It’s incredible, sir, it’s amazing, how the whole matter is stated with one phrase. Could there be a detailed explanation of this matter that is both deep and appears deep?”
“តេន ហានន្ទ, តញ្ញេវេត្ថ បដិភាតូ”តិ។
“Well then, Ānanda, clarify this matter yourself.”
“សចេ មំ, ភន្តេ, ឯវំ បុច្ឆេយ្យុំ: ‘ជរាមរណំ, អាវុសោ អានន្ទ, កិំនិទានំ កិំសមុទយំ កិំជាតិកំ កិំបភវន៑ៜតិ? ឯវំ បុដ្ឋោហំ, ភន្តេ, ឯវំ ព្យាករេយ្យំ: ‘ជរាមរណំ ខោ, អាវុសោ, ជាតិនិទានំ ជាតិសមុទយំ ជាតិជាតិកំ ជាតិបភវន៑ៜតិ។ ឯវំ បុដ្ឋោហំ, ភន្តេ, ឯវំ ព្យាករេយ្យំ។
“Sir, suppose they were to ask me: ‘Friend Ānanda, what is the source, origin, birthplace, and inception of old age and death?’ I’d answer like this: ‘Friends, rebirth is the source, origin, birthplace, and inception of old age and death.’ That’s how I’d answer such a question.
សចេ មំ, ភន្តេ, ឯវំ បុច្ឆេយ្យុំ: ‘ជាតិ បនាវុសោ អានន្ទ, កិំនិទានា កិំសមុទយា កិំជាតិកា កិំបភវាៜតិ? ឯវំ បុដ្ឋោហំ, ភន្តេ, ឯវំ ព្យាករេយ្យំ: ‘ជាតិ ខោ, អាវុសោ, ភវនិទានា ភវសមុទយា ភវជាតិកា ភវប្បភវាៜតិ។ ឯវំ បុដ្ឋោហំ, ភន្តេ, ឯវំ ព្យាករេយ្យំ។
Suppose they were to ask me: ‘What is the source of rebirth?’ I’d answer like this: ‘Continued existence is the source of rebirth.’ That’s how I’d answer such a question.
សចេ មំ, ភន្តេ, ឯវំ បុច្ឆេយ្យុំ: ‘ភវោ បនាវុសោ អានន្ទ, កិំនិទានោ កិំសមុទយោ កិំជាតិកោ កិំបភវោៜតិ? ឯវំ បុដ្ឋោហំ, ភន្តេ, ឯវំ ព្យាករេយ្យំ: ‘ភវោ ខោ, អាវុសោ, ឧបាទាននិទានោ ឧបាទានសមុទយោ ឧបាទានជាតិកោ ឧបាទានប្បភវោៜតិ។ ឯវំ បុដ្ឋោហំ, ភន្តេ, ឯវំ ព្យាករេយ្យំ។
Suppose they were to ask me: ‘What is the source of continued existence?’ I’d answer like this: ‘Grasping is the source of continued existence.’ That’s how I’d answer such a question.
សចេ មំ, ភន្តេ, ឯវំ បុច្ឆេយ្យុំ—ឧបាទានំ បនាវុសោ …បេ… តណ្ហា បនាវុសោ …បេ… វេទនា បនាវុសោ …បេ… សចេ មំ, ភន្តេ, ឯវំ បុច្ឆេយ្យុំ: ‘ផស្សោ បនាវុសោ អានន្ទ, កិំនិទានោ កិំសមុទយោ កិំជាតិកោ កិំបភវោៜតិ? ឯវំ បុដ្ឋោហំ, ភន្តេ, ឯវំ ព្យាករេយ្យំ: ‘ផស្សោ ខោ, អាវុសោ, សឡាយតននិទានោ សឡាយតនសមុទយោ សឡាយតនជាតិកោ សឡាយតនប្បភវោៜតិ។ ‘ឆន្នំ ត្វេវ, អាវុសោ, ផស្សាយតនានំ អសេសវិរាគនិរោធា ផស្សនិរោធោ; ផស្សនិរោធា វេទនានិរោធោ; វេទនានិរោធា តណ្ហានិរោធោ; តណ្ហានិរោធា ឧបាទាននិរោធោ; ឧបាទាននិរោធា ភវនិរោធោ; ភវនិរោធា ជាតិនិរោធោ; ជាតិនិរោធា ជរាមរណំ សោកបរិទេវទុក្ខទោមនស្សុបាយាសា និរុជ្ឈន្តិ។ ឯវមេតស្ស កេវលស្ស ទុក្ខក្ខន្ធស្ស និរោធោ ហោតីៜតិ។ ឯវំ បុដ្ឋោហំ, ភន្តេ, ឯវំ ព្យាករេយ្យន៑”តិ។
Suppose they were to ask me: ‘What is the source of grasping?’ … craving … feeling … Suppose they were to ask me: ‘What is the source of contact?’ I’d answer like this: ‘The six sense fields are the source, origin, birthplace, and inception of contact.’ ‘When the six fields of contact fade away and cease with nothing left over, contact ceases. When contact ceases, feeling ceases. When feeling ceases, craving ceases. When craving ceases, grasping ceases. When grasping ceases, continued existence ceases. When continued existence ceases, rebirth ceases. When rebirth ceases, old age and death, sorrow, lamentation, pain, sadness, and distress cease. That is how this entire mass of suffering ceases.’ That’s how I’d answer such a question.”
ចតុត្ថំ។
The authoritative text of the Saṁyutta Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
