| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Saṁyutta Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationសំយុត្ត និកាយ ១២។១៨
The Related Suttas Collection 12.18
២។ អាហារវគ្គ
2. Fuel
តិម្ពរុកសុត្ត
With Timbaruka
សាវត្ថិយំ វិហរតិ។
At Sāvatthī.
អថ ខោ តិម្ពរុកោ បរិព្ពាជកោ យេន ភគវា តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា ភគវតា សទ្ធិំ សម្មោទិ។ សម្មោទនីយំ កថំ សារណីយំ វីតិសារេត្វា ឯកមន្តំ និសីទិ។ ឯកមន្តំ និសិន្នោ ខោ តិម្ពរុកោ បរិព្ពាជកោ ភគវន្តំ ឯតទវោច:
Then the wanderer Timbaruka went up to the Buddha, and exchanged greetings with him. When the greetings and polite conversation were over, he sat down to one side and said to the Buddha:
“កិំ នុ ខោ, ភោ គោតម, សយង្កតំ សុខទុក្ខន្តិ?
“Well, Master Gotama, are pleasure and pain made by oneself?”
មា ហេវំ, តិម្ពរុកាតិ ភគវា អវោច។
“Not so, Timbaruka,” said the Buddha.
កិំ បន, ភោ គោតម, បរង្កតំ សុខទុក្ខន្តិ?
“Then are pleasure and pain made by another?”
មា ហេវំ, តិម្ពរុកាតិ ភគវា អវោច។
“Not so, Timbaruka,” said the Buddha.
កិំ នុ ខោ, ភោ គោតម, សយង្កតញ្ច បរង្កតញ្ច សុខទុក្ខន្តិ?
“Well, are pleasure and pain made by both oneself and another?”
មា ហេវំ, តិម្ពរុកាតិ ភគវា អវោច។
“Not so, Timbaruka,” said the Buddha.
កិំ បន, ភោ គោតម, អសយង្ការំ អបរង្ការំ អធិច្ចសមុប្បន្នំ សុខទុក្ខន្តិ?
“Then do pleasure and pain arise by chance, not made by oneself or another?”
មា ហេវំ, តិម្ពរុកាតិ ភគវា អវោច។
“Not so, Timbaruka,” said the Buddha.
កិំ នុ ខោ, ភោ គោតម, នត្ថិ សុខទុក្ខន្តិ?
“Well, is there no such thing as pleasure and pain?”
ន ខោ, តិម្ពរុក, នត្ថិ សុខទុក្ខំ; អត្ថិ ខោ, តិម្ពរុក, សុខទុក្ខន្តិ។
“It’s not that there’s no such thing as pleasure and pain. Pleasure and pain are real.”
តេន ហិ ភវំ គោតមោ សុខទុក្ខំ ន ជានាតិ, ន បស្សតីតិ?
“Then Master Gotama doesn’t know nor see pleasure and pain.”
ន ខ្វាហំ, តិម្ពរុក, សុខទុក្ខំ ន ជានាមិ, ន បស្សាមិ។ ជានាមិ ខ្វាហំ, តិម្ពរុក, សុខទុក្ខំ; បស្សាមិ ខ្វាហំ, តិម្ពរុក, សុខទុក្ខន៑”តិ។
“It’s not that I don’t know or see pleasure and pain. I do know pleasure and pain, I do see pleasure and pain.”
“‘កិំ នុ ខោ, ភោ គោតម, សយង្កតំ សុខទុក្ខន៑ៜតិ ឥតិ បុដ្ឋោ សមានោ ‘មា ហេវំ, តិម្ពរុកាៜតិ វទេសិ។ ‘កិំ បន, ភោ គោតម, បរង្កតំ សុខទុក្ខន៑ៜតិ ឥតិ បុដ្ឋោ សមានោ ‘មា ហេវំ, តិម្ពរុកាៜតិ វទេសិ។ ‘កិំ នុ ខោ, ភោ គោតម, សយង្កតញ្ច បរង្កតញ្ច សុខទុក្ខន៑ៜតិ ឥតិ បុដ្ឋោ សមានោ ‘មា ហេវំ, តិម្ពរុកាៜតិ វទេសិ។ ‘កិំ បន, ភោ គោតម, អសយង្ការំ អបរង្ការំ អធិច្ចសមុប្បន្នំ សុខទុក្ខន៑ៜតិ ឥតិ បុដ្ឋោ សមានោ ‘មា ហេវំ, តិម្ពរុកាៜតិ វទេសិ។ ‘កិំ នុ ខោ, ភោ គោតម, នត្ថិ សុខទុក្ខន៑ៜតិ ឥតិ បុដ្ឋោ សមានោ ‘ន ខោ, តិម្ពរុក, នត្ថិ សុខទុក្ខំ; អត្ថិ ខោ, តិម្ពរុក, សុខទុក្ខន៑ៜតិ វទេសិ។ ‘តេន ហិ ភវំ គោតមោ សុខទុក្ខំ ន ជានាតិ, ន បស្សតីៜតិ ឥតិ បុដ្ឋោ សមានោ ‘ន ខ្វាហំ, តិម្ពរុក, សុខទុក្ខំ ន ជានាមិ, ន បស្សាមិ។ ជានាមិ ខ្វាហំ, តិម្ពរុក, សុខទុក្ខំ; បស្សាមិ ខ្វាហំ, តិម្ពរុក, សុខទុក្ខន៑ៜតិ វទេសិ។ អាចិក្ខតុ ច មេ ភវំ គោតមោ សុខទុក្ខំ។ ទេសេតុ ច មេ ភវំ គោតមោ សុខទុក្ខន៑”តិ។
“Master Gotama, when asked these questions, you say ‘not so’. Yet you say that there is such a thing as pleasure and pain. And you say that you do know pleasure and pain, and you do see pleasure and pain. Sir, explain pleasure and pain to me! Teach me about pleasure and pain!”
“‘សា វេទនា, សោ វេទយតីៜតិ ខោ, តិម្ពរុក, អាទិតោ សតោ ‘សយង្កតំ សុខទុក្ខន៑ៜតិ ឯវម្បាហំ ន វទាមិ។ ‘អញ្ញា វេទនា, អញ្ញោ វេទយតីៜតិ ខោ, តិម្ពរុក, វេទនាភិតុន្នស្ស សតោ ‘បរង្កតំ សុខទុក្ខន៑ៜតិ ឯវម្បាហំ ន វទាមិ។ ឯតេ តេ, តិម្ពរុក, ឧភោ អន្តេ អនុបគម្ម មជ្ឈេន តថាគតោ ធម្មំ ទេសេតិ: ‘អវិជ្ជាបច្ចយា សង្ខារា;
“Suppose that the feeling and the one who feels it are the same thing. Then for one who has existed since the beginning, pleasure and pain is made by oneself. I don’t say this. Suppose that the feeling is one thing and the one who feels it is another. Then for one stricken by feeling, pleasure and pain is made by another. I don’t say this. Avoiding these two extremes, the Realized One teaches by the middle way: ‘Ignorance is a condition for functioning patterns.
សង្ខារបច្ចយា វិញ្ញាណំ …បេ… ឯវមេតស្ស កេវលស្ស ទុក្ខក្ខន្ធស្ស សមុទយោ ហោតិ។ អវិជ្ជាយ ត្វេវ អសេសវិរាគនិរោធា សង្ខារនិរោធោ; សង្ខារនិរោធា វិញ្ញាណនិរោធោ …បេ… ឯវមេតស្ស កេវលស្ស ទុក្ខក្ខន្ធស្ស និរោធោ ហោតីៜ”តិ។
Functioning patterns are a condition for consciousness. … That is how this entire mass of suffering originates. When ignorance fades away and ceases with nothing left over, functioning patterns cease. When functioning patterns cease, consciousness ceases. … That is how this entire mass of suffering ceases.’”
ឯវំ វុត្តេ, តិម្ពរុកោ បរិព្ពាជកោ ភគវន្តំ ឯតទវោច: “អភិក្កន្តំ, ភោ គោតម …បេ… ឯសាហំ ភវន្តំ គោតមំ សរណំ គច្ឆាមិ ធម្មញ្ច ភិក្ខុសង្ឃញ្ច។ ឧបាសកំ មំ ភវំ គោតមោ ធារេតុ អជ្ជតគ្គេ បាណុបេតំ សរណំ គតន៑”តិ។
When he said this, the wanderer Timbaruka said to the Buddha, “Excellent, sir! Excellent! … I go for refuge to Master Gotama, to the teaching, and to the bhikkhu Saṅgha. From this day forth, may Master Gotama remember me as a lay follower who has gone for refuge for life.”
អដ្ឋមំ។
The authoritative text of the Saṁyutta Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
