| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Saṁyutta Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationសំយុត្ត និកាយ ៣៥។១៣៦
The Related Suttas Collection 35.136
១៤។ ទេវទហវគ្គ
14. At Devadaha
បឋមរូបារាមសុត្ត
Liking Sights (1st)
“រូបារាមា, ភិក្ខវេ, ទេវមនុស្សា រូបរតា រូបសម្មុទិតា។ រូបវិបរិណាមវិរាគនិរោធា ទុក្ខា, ភិក្ខវេ, ទេវមនុស្សា វិហរន្តិ។
“Bhikkhus, gods and humans like sights, they love them and enjoy them. But when sights perish, fade away, and cease, gods and humans live in suffering.
សទ្ទារាមា, ភិក្ខវេ, ទេវមនុស្សា សទ្ទរតា សទ្ទសម្មុទិតា។ សទ្ទវិបរិណាមវិរាគនិរោធា ទុក្ខា, ភិក្ខវេ, ទេវមនុស្សា វិហរន្តិ។ គន្ធារាមា … រសារាមា … ផោដ្ឋព្ពារាមា … ធម្មារាមា, ភិក្ខវេ, ទេវមនុស្សា ធម្មរតា ធម្មសម្មុទិតា។ ធម្មវិបរិណាមវិរាគនិរោធា ទុក្ខា, ភិក្ខវេ, ទេវមនុស្សា វិហរន្តិ។
Gods and humans like sounds … smells … tastes … touches … thoughts, they love them and enjoy them. But when thoughts perish, fade away, and cease, gods and humans live in suffering.
តថាគតោ ច ខោ, ភិក្ខវេ, អរហំ សម្មាសម្ពុទ្ធោ រូបានំ សមុទយញ្ច អត្ថង្គមញ្ច អស្សាទញ្ច អាទីនវញ្ច និស្សរណញ្ច យថាភូតំ វិទិត្វា ន រូបារាមោ ន រូបរតោ ន រូបសម្មុទិតោ។ រូបវិបរិណាមវិរាគនិរោធា សុខោ, ភិក្ខវេ, តថាគតោ វិហរតិ។
The Realized One has truly understood the origin, ending, gratification, drawback, and escape of sights, so he doesn’t like, love, or enjoy them. When sights perish, fade away, and cease, the Realized One lives happily.
សទ្ទានំ … គន្ធានំ … រសានំ … ផោដ្ឋព្ពានំ … ធម្មានំ សមុទយញ្ច អត្ថង្គមញ្ច អស្សាទញ្ច អាទីនវញ្ច និស្សរណញ្ច យថាភូតំ វិទិត្វា ន ធម្មារាមោ, ន ធម្មរតោ, ន ធម្មសម្មុទិតោ។ ធម្មវិបរិណាមវិរាគនិរោធា សុខោ, ភិក្ខវេ, តថាគតោ វិហរតិ”។
The Realized One has truly understood the origin, ending, gratification, drawback, and escape of sounds … smells … tastes … touches … thoughts, so he doesn’t like, love, or enjoy them. When thoughts perish, fade away, and cease, the Realized One lives happily.”
ឥទមវោច ភគវា។ ឥទំ វត្វាន សុគតោ អថាបរំ ឯតទវោច សត្ថា:
That is what the Buddha said. Then the Holy One, the Teacher, went on to say:
“រូបា សទ្ទា រសា គន្ធា, ផស្សា ធម្មា ច កេវលា; ឥដ្ឋា កន្តា មនាបា ច, យាវតត្ថីតិ វុច្ចតិ។
“Sights, sounds, tastes, smells, touches and thoughts, the lot of them—they’re likable, desirable, and pleasurable as long as you can say that they exist.
សទេវកស្ស លោកស្ស, ឯតេ វោ សុខសម្មតា; យត្ថ ចេតេ និរុជ្ឈន្តិ, តំ តេសំ ទុក្ខសម្មតំ។
For all the world with its gods, this is what they deem happiness. And where they cease is deemed as suffering for them.
សុខំ ទិដ្ឋមរិយេភិ, សក្កាយស្ស និរោធនំ; បច្ចនីកមិទំ ហោតិ, សព្ពលោកេន បស្សតំ។
The noble ones have seen that happiness is the cessation of identity. This insight by those who see contradicts the whole world.
យំ បរេ សុខតោ អាហុ, តទរិយា អាហុ ទុក្ខតោ; យំ បរេ ទុក្ខតោ អាហុ, តទរិយា សុខតោ វិទូ។
What others say is happiness the noble ones say is suffering. What others say is suffering the noble ones know as happiness.
បស្ស ធម្មំ ទុរាជានំ, សម្មូឡ្ហេត្ថ អវិទ្ទសុ; និវុតានំ តមោ ហោតិ, អន្ធការោ អបស្សតំ។
See, this teaching is hard to understand, it confuses the ignorant. There is darkness for the shrouded; blackness for those who don’t see.
សតញ្ច វិវដំ ហោតិ, អាលោកោ បស្សតាមិវ; សន្តិកេ ន វិជានន្តិ, មគ្គា ធម្មស្ស អកោវិទា។
But the good are open; like light for those who see. Though close, they do not understand, those fools inexpert in the teaching.
ភវរាគបរេតេភិ, ភវរាគានុសារីភិ; មារធេយ្យានុបន្នេហិ, នាយំ ធម្មោ សុសម្ពុធោ។
They’re mired in desire to be reborn, flowing along the stream of lives, mired in Māra’s sway: this teaching isn’t easy for them to understand.
កោ នុ អញ្ញត្រ មរិយេភិ, បទំ សម្ពុទ្ធុមរហតិ; យំ បទំ សម្មទញ្ញាយ, បរិនិព្ពន្តិ អនាសវា”តិ។
Who, apart from the noble ones, is qualified to understand this state? Having rightly understood this state, the undefiled become fully extinguished.”
តតិយំ។
The authoritative text of the Saṁyutta Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
