| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Aṅguttara Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationองฺคุตฺตร นิกาย ๖ฯ๖๑
Numbered Discourses 6.61
๖ฯ มหาวคฺค
6. The Great Chapter
มชฺเฌสุตฺต
In the Middle
เอวํ เม สุตํ—เอกํ สมยํ ภควา พาราณสิยํ วิหรติ อิสิปตเน มิคทาเยฯ
So I have heard. At one time the Buddha was staying near Varanasi, in the deer park at Isipatana.
เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลานํ เถรานํ ภิกฺขูนํ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตานํ มณฺฑลมาเฬ สนฺนิสินฺนานํ สนฺนิปติตานํ อยมนฺตรากถา อุทปาทิ: “วุตฺตมิทํ, อาวุโส, ภควตา ปารายเน เมตฺเตยฺยปเญฺห:
Now at that time, after the meal, on return from almsround, several senior bhikkhus sat together in the pavilion and this discussion came up among them, “Friends, this was said by the Buddha in ‘The Way to the Far Shore’, in ‘The Questions of Metteyya’:
‘โย อุโภนฺเต วิทิตฺวาน, มชฺเฌ มนฺตา น ลิปฺปติ; ตํ พฺรูมิ มหาปุริโสติ, โสธ สิพฺพินิ มจฺจคา'”ติฯ
‘The thoughtful one who has known both ends, and is not stuck in the middle: he is a great man, I declare, he has escaped the seamstress here.’
“กตโม นุ โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, กตโม ทุติโย อนฺโต, กึ มชฺเฌ, กา สิพฺพินี”ติ? เอวํ วุตฺเต, อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ:
But what is one end? What’s the second end? What’s the middle? And who is the seamstress?” When this was said, one of the bhikkhus said to the senior bhikkhus:
“ผโสฺส โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, ผสฺสสมุทโย ทุติโย อนฺโต, ผสฺสนิโรโธ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตเสฺสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยาฯ เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี”ติฯ
“Contact, friends, is one end. The origin of contact is the second end. The cessation of contact is the middle. And craving is the seamstress, for craving weaves one to being reborn in one state of existence or another. That’s how a bhikkhu directly knows what should be directly known and completely understands what should be completely understood. Knowing and understanding thus they make an end of suffering in this very life.”
เอวํ วุตฺเต, อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ:
When this was said, one of the bhikkhus said to the senior bhikkhus:
“อตีตํ โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, อนาคตํ ทุติโย อนฺโต, ปจฺจุปฺปนฺนํ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตเสฺสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยาฯ เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี”ติฯ
“The past, friends, is one end. The future is the second end. The present is the middle. And craving is the seamstress … That’s how a bhikkhu directly knows … an end of suffering in this very life.”
เอวํ วุตฺเต, อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ:
When this was said, one of the bhikkhus said to the senior bhikkhus:
“สุขา, อาวุโส, เวทนา เอโก อนฺโต, ทุกฺขา เวทนา ทุติโย อนฺโต, อทุกฺขมสุขา เวทนา มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตเสฺสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยาฯ เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี”ติฯ
“Pleasant feeling, friends, is one end. Painful feeling is the second end. Neutral feeling is the middle. And craving is the seamstress … That’s how a bhikkhu directly knows … an end of suffering in this very life.”
เอวํ วุตฺเต, อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ:
When this was said, one of the bhikkhus said to the senior bhikkhus:
“นามํ โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, รูปํ ทุติโย อนฺโต, วิญฺญาณํ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตเสฺสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยาฯ เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี”ติฯ
“Name, friends, is one end. Form is the second end. Consciousness is the middle. And craving is the seamstress … That’s how a bhikkhu directly knows … an end of suffering in this very life.”
เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ:
When this was said, one of the bhikkhus said to the senior bhikkhus:
“ฉ โข, อาวุโส, อชฺฌตฺติกานิ อายตนานิ เอโก อนฺโต, ฉ พาหิรานิ อายตนานิ ทุติโย อนฺโต, วิญฺญาณํ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตเสฺสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยาฯ เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี”ติฯ
“The six interior sense fields, friends, are one end. The six exterior sense fields are the second end. Consciousness is the middle. And craving is the seamstress … That’s how a bhikkhu directly knows … an end of suffering in this very life.”
เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ:
When this was said, one of the bhikkhus said to the senior bhikkhus:
“สกฺกาโย โข, อาวุโส, เอโก อนฺโต, สกฺกายสมุทโย ทุติโย อนฺโต, สกฺกายนิโรโธ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตเสฺสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยาฯ เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี”ติฯ
“Identity, friends, is one end. The origin of identity is the second end. The cessation of identity is the middle. And craving is the seamstress, for craving weaves one to being reborn in one state of existence or another. That’s how a bhikkhu directly knows what should be directly known and completely understands what should be completely understood. Knowing and understanding thus they make an end of suffering in this very life.”
เอวํ วุตฺเต, อญฺญตโร ภิกฺขุ เถเร ภิกฺขู เอตทโวจ:
When this was said, one of the bhikkhus said to the senior bhikkhus:
“พฺยากตํ โข, อาวุโส, อเมฺหหิ สพฺเพเหว ยถาสกํ ปฏิภานํฯ อายามาวุโส, เยน ภควา เตนุปสงฺกมิสฺสาม; อุปสงฺกมิตฺวา ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสฺสามฯ ยถา โน ภควา พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา”ติฯ
“Each of us has spoken from the heart. Come, friends, let’s go to the Buddha, and inform him about this. As he answers, so we’ll remember it.”
“เอวมาวุโส”ติ โข เถรา ภิกฺขู ตสฺส ภิกฺขุโน ปจฺจโสฺสสุํฯ อถ โข เถรา ภิกฺขู เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุฯ เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เถรา ภิกฺขู ยาวตโก อโหสิ สพฺเพเหว สทฺธึ กถาสลฺลาโป, ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสุํฯ “กสฺส นุ โข, ภนฺเต, สุภาสิตนฺ”ติ?
“Yes, friend,” those senior bhikkhus replied. Then those senior bhikkhus went up to the Buddha, bowed, sat down to one side, and informed the Buddha of all they had discussed. They asked, “Sir, who has spoken well?”
“สพฺเพสํ โว, ภิกฺขเว, สุภาสิตํ ปริยาเยน, อปิ จ ยํ มยา สนฺธาย ภาสิตํ ปารายเน เมตฺเตยฺยปเญฺห:
“Bhikkhus, you’ve all spoken well in a way. However, this is what I was referring to in ‘The Way to the Far Shore’, in ‘The Questions of Metteyya’ when I said:
‘โย อุโภนฺเต วิทิตฺวาน, มชฺเฌ มนฺตา น ลิปฺปติ; ตํ พฺรูมิ มหาปุริโสติ, โสธ สิพฺพินิมจฺจคา'ติฯ
‘The sage has known both ends, and is not stuck in the middle. He is a great man, I declare, he has escaped the seamstress here.’
ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี”ติฯ
Listen and apply your mind well, I will speak.”
“เอวํ, ภนฺเต”ติ โข เถรา ภิกฺขู ภควโต ปจฺจโสฺสสุํฯ ภควา เอตทโวจ:
“Yes, sir,” they replied. The Buddha said this:
“ผโสฺส โข, ภิกฺขเว, เอโก อนฺโต, ผสฺสสมุทโย ทุติโย อนฺโต, ผสฺสนิโรโธ มชฺเฌ, ตณฺหา สิพฺพินี; ตณฺหา หิ นํ สิพฺพติ ตสฺส ตเสฺสว ภวสฺส อภินิพฺพตฺติยาฯ เอตฺตาวตา โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อภิญฺเญยฺยํ อภิชานาติ, ปริญฺเญยฺยํ ปริชานาติ, อภิญฺเญยฺยํ อภิชานนฺโต ปริญฺเญยฺยํ ปริชานนฺโต ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหตี”ติฯ
“Contact, bhikkhus, is one end. The origin of contact is the second end. The cessation of contact is the middle. And craving is the seamstress, for craving weaves one to being reborn in one state of existence or another. That’s how a bhikkhu directly knows what should be directly known and completely understands what should be completely understood. Knowing and understanding thus they make an end of suffering in this very life.”
สตฺตมํฯ
The authoritative text of the Aṅguttara Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
