| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Majjhima Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationមជ្ឈិម និកាយ ៨៨
The Middle-Length Suttas Collection 88
ពាហិតិកសុត្ត
The Imported Cloth
ឯវំ មេ សុតំ—ឯកំ សមយំ ភគវា សាវត្ថិយំ វិហរតិ ជេតវនេ អនាថបិណ្ឌិកស្ស អារាមេ។
So I have heard. At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in Jeta’s Grove, Anāthapiṇḍika’s monastery.
អថ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ បុព្ពណ្ហសមយំ និវាសេត្វា បត្តចីវរមាទាយ សាវត្ថិយំ បិណ្ឌាយ បាវិសិ។ សាវត្ថិយំ បិណ្ឌាយ ចរិត្វា បច្ឆាភត្តំ បិណ្ឌបាតបដិក្កន្តោ យេន បុព្ពារាមោ មិគារមាតុបាសាទោ តេនុបសង្កមិ ទិវាវិហារាយ។
Then Venerable Ānanda robed up in the morning and, taking his bowl and robe, entered Sāvatthī for alms. He wandered for alms in Sāvatthī. After the meal, on his return from almsround, he went to the Eastern Monastery, the stilt longhouse of Migāra’s mother, for the day’s meditation.
តេន ខោ បន សមយេន រាជា បសេនទិ កោសលោ ឯកបុណ្ឌរីកំ នាគំ អភិរុហិត្វា សាវត្ថិយា និយ្យាតិ ទិវា ទិវស្ស។ អទ្ទសា ខោ រាជា បសេនទិ កោសលោ អាយស្មន្តំ អានន្ទំ ទូរតោវ អាគច្ឆន្តំ។ ទិស្វាន សិរិវឌ្ឍំ មហាមត្តំ អាមន្តេសិ: “អាយស្មា នោ ឯសោ, សម្ម សិរិវឌ្ឍ, អានន្ទោ”តិ។
Now at that time King Pasenadi of Kosala mounted the Single Lotus Elephant and drove out from Sāvatthī in the middle of the day. He saw Ānanda coming off in the distance and said to the minister Sirivaḍḍha, “My dear Sirivaḍḍha, isn’t that Venerable Ānanda?”
“ឯវំ, មហារាជ, អាយស្មា ឯសោ អានន្ទោ”តិ។
“Indeed it is, great king.”
អថ ខោ រាជា បសេនទិ កោសលោ អញ្ញតរំ បុរិសំ អាមន្តេសិ: “ឯហិ ត្វំ, អម្ភោ បុរិស, យេនាយស្មា អានន្ទោ តេនុបសង្កម; ឧបសង្កមិត្វា មម វចនេន អាយស្មតោ អានន្ទស្ស បាទេ សិរសា វន្ទាហិ: ‘រាជា, ភន្តេ, បសេនទិ កោសលោ អាយស្មតោ អានន្ទស្ស បាទេ សិរសា វន្ទតីៜតិ; ឯវញ្ច វទេហិ: ‘សចេ កិរ, ភន្តេ, អាយស្មតោ អានន្ទស្ស ន កិញ្ចិ អច្ចាយិកំ ករណីយំ, អាគមេតុ កិរ, ភន្តេ, អាយស្មា អានន្ទោ មុហុត្តំ អនុកម្បំ ឧបាទាយាៜ”តិ។
Then King Pasenadi addressed a man, “Please, mister, go to Venerable Ānanda, and in my name bow with your head to his feet. Say to him: ‘Sir, King Pasenadi of Kosala bows with his head at your feet.’ And then say: ‘Sir, if you have no urgent business, please wait a moment out of compassion.’”
“ឯវំ, ទេវា”តិ ខោ សោ បុរិសោ រញ្ញោ បសេនទិស្ស កោសលស្ស បដិស្សុត្វា យេនាយស្មា អានន្ទោ តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា អាយស្មន្តំ អានន្ទំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ អដ្ឋាសិ។ ឯកមន្តំ ឋិតោ ខោ សោ បុរិសោ អាយស្មន្តំ អានន្ទំ ឯតទវោច: “រាជា, ភន្តេ, បសេនទិ កោសលោ អាយស្មតោ អានន្ទស្ស បាទេ សិរសា វន្ទតិ; ឯវញ្ច វទេតិ: ‘សចេ កិរ, ភន្តេ, អាយស្មតោ អានន្ទស្ស ន កិញ្ចិ អច្ចាយិកំ ករណីយំ, អាគមេតុ កិរ, ភន្តេ, អាយស្មា អានន្ទោ មុហុត្តំ អនុកម្បំ ឧបាទាយាៜ”តិ។
“Yes, Your Majesty,” that man replied. He did as the king asked.
អធិវាសេសិ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ តុណ្ហីភាវេន។
Ānanda consented with silence.
អថ ខោ រាជា បសេនទិ កោសលោ យាវតិកា នាគស្ស ភូមិ នាគេន គន្ត្វា នាគា បច្ចោរោហិត្វា បត្តិកោវ យេនាយស្មា អានន្ទោ តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា អាយស្មន្តំ អានន្ទំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ អដ្ឋាសិ។ ឯកមន្តំ ឋិតោ ខោ រាជា បសេនទិ កោសលោ អាយស្មន្តំ អានន្ទំ ឯតទវោច: “សចេ, ភន្តេ, អាយស្មតោ អានន្ទស្ស ន កិញ្ចិ អច្ចាយិកំ ករណីយំ, សាធុ, ភន្តេ, អាយស្មា អានន្ទោ យេន អចិរវតិយា នទិយា តីរំ តេនុបសង្កមតុ អនុកម្បំ ឧបាទាយា”តិ។
Then King Pasenadi rode on the elephant as far as the terrain allowed, then descended and approached Ānanda on foot. He bowed, stood to one side, and said to Ānanda, “Sir, if you have no urgent business, it would be nice of you to go to the bank of the Aciravatī river out of compassion.”
អធិវាសេសិ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ តុណ្ហីភាវេន។
Ānanda consented with silence.
អថ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ យេន អចិរវតិយា នទិយា តីរំ តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា អញ្ញតរស្មិំ រុក្ខមូលេ បញ្ញត្តេ អាសនេ និសីទិ។ អថ ខោ រាជា បសេនទិ កោសលោ យាវតិកា នាគស្ស ភូមិ នាគេន គន្ត្វា នាគា បច្ចោរោហិត្វា បត្តិកោវ យេនាយស្មា អានន្ទោ តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា អាយស្មន្តំ អានន្ទំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ អដ្ឋាសិ។ ឯកមន្តំ ឋិតោ ខោ រាជា បសេនទិ កោសលោ អាយស្មន្តំ អានន្ទំ ឯតទវោច: “ឥធ, ភន្តេ, អាយស្មា អានន្ទោ ហត្ថត្ថរេ និសីទតូ”តិ។
He went to the river bank and sat at the root of a certain tree on a seat spread out. Then King Pasenadi rode on the elephant as far as the terrain allowed, then descended and approached Ānanda on foot. He bowed, stood to one side, and said to Ānanda, “Here, Venerable Ānanda, sit on this elephant rug.”
“អលំ, មហារាជ។ និសីទ ត្វំ; និសិន្នោ អហំ សកេ អាសនេ”តិ។
“Enough, great king, you sit on it. I’m sitting on my own seat.”
និសីទិ ខោ រាជា បសេនទិ កោសលោ បញ្ញត្តេ អាសនេ។ និសជ្ជ ខោ រាជា បសេនទិ កោសលោ អាយស្មន្តំ អានន្ទំ ឯតទវោច: “កិំ នុ ខោ, ភន្តេ អានន្ទ, សោ ភគវា តថារូបំ កាយសមាចារំ សមាចរេយ្យ, យ្វាស្ស កាយសមាចារោ ឱបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហី”តិ?
So the king sat down on the seat spread out, and said, “Honorable Ānanda, might the Buddha engage in the sort of behavior—by way of body, speech, or mind—that is faulted by ascetics and brahmins?”
“ន ខោ, មហារាជ, សោ ភគវា តថារូបំ កាយសមាចារំ សមាចរេយ្យ, យ្វាស្ស កាយសមាចារោ ឱបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហិ វិញ្ញូហី”តិ។ “កិំ បន, ភន្តេ អានន្ទ, សោ ភគវា តថារូបំ វចីសមាចារំ …បេ… មនោសមាចារំ សមាចរេយ្យ, យ្វាស្ស មនោសមាចារោ ឱបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហី”តិ? “ន ខោ, មហារាជ, សោ ភគវា តថារូបំ មនោសមាចារំ សមាចរេយ្យ, យ្វាស្ស មនោសមាចារោ ឱបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហិ វិញ្ញូហី”តិ។
“No, great king, the Buddha would not engage in the sort of behavior that is faulted by sensible ascetics and brahmins.”
“អច្ឆរិយំ, ភន្តេ, អព្ភុតំ, ភន្តេ។ យញ្ហិ មយំ, ភន្តេ, នាសក្ខិម្ហា បញ្ហេន បរិបូរេតុំ តំ, ភន្តេ, អាយស្មតា អានន្ទេន បញ្ហស្ស វេយ្យាករណេន បរិបូរិតំ។ យេ តេ, ភន្តេ, ពាលា អព្យត្តា អននុវិច្ច អបរិយោគាហេត្វា បរេសំ វណ្ណំ វា អវណ្ណំ វា ភាសន្តិ, ន មយំ តំ សារតោ បច្ចាគច្ឆាម; យេ បន តេ, ភន្តេ, បណ្ឌិតា វិយត្តា មេធាវិនោ អនុវិច្ច បរិយោគាហេត្វា បរេសំ វណ្ណំ វា អវណ្ណំ វា ភាសន្តិ, មយំ តំ សារតោ បច្ចាគច្ឆាម។
“It’s incredible, sir, it’s amazing! For I couldn’t fully express the question, but Venerable Ānanda’s answer completed it for me. I don’t believe that praise or criticism of others spoken by incompetent fools, without examining or scrutinizing, is the most important thing. Rather, I believe that praise or criticism of others spoken by competent and intelligent people after examining and scrutinizing is the most important thing.
កតមោ បន, ភន្តេ អានន្ទ, កាយសមាចារោ ឱបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហិ វិញ្ញូហី”តិ?
But Honorable Ānanda, what kind of bodily behavior is faulted by sensible ascetics and brahmins?”
“យោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ អកុសលោ”។
“Unskillful behavior.”
“កតមោ បន, ភន្តេ, កាយសមាចារោ អកុសលោ”?
“But what kind of bodily behavior is unskillful?”
“យោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ សាវជ្ជោ”។
“Blameworthy behavior.”
“កតមោ បន, ភន្តេ, កាយសមាចារោ សាវជ្ជោ”?
“But what kind of bodily behavior is blameworthy?”
“យោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ សព្យាពជ្ឈោ”។
“Hurtful behavior.”
“កតមោ បន, ភន្តេ, កាយសមាចារោ សព្យាពជ្ឈោ”?
“But what kind of bodily behavior is hurtful?”
“យោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ ទុក្ខវិបាកោ”។
“Behavior that results in suffering.”
“កតមោ បន, ភន្តេ, កាយសមាចារោ ទុក្ខវិបាកោ”?
“But what kind of bodily behavior results in suffering?”
“យោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ អត្តព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ, បរព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ, ឧភយព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ។ តស្ស អកុសលា ធម្មា អភិវឌ្ឍន្តិ, កុសលា ធម្មា បរិហាយន្តិ; ឯវរូបោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ ឱបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហិ វិញ្ញូហី”តិ។
“Bodily behavior that leads to hurting yourself, hurting others, and hurting both, and which makes unskillful qualities grow while skillful qualities decline. That kind of bodily behavior is faulted by sensible ascetics and brahmins.”
“កតមោ បន, ភន្តេ អានន្ទ, វចីសមាចារោ …បេ… មនោសមាចារោ ឱបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហិ វិញ្ញូហី”តិ?
“But what kind of verbal behavior … mental behavior is faulted by sensible ascetics and brahmins?” …
“យោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ អកុសលោ”។
“កតមោ បន, ភន្តេ, មនោសមាចារោ អកុសលោ”? “យោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ សាវជ្ជោ”។
“កតមោ បន, ភន្តេ, មនោសមាចារោ សាវជ្ជោ”? “យោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ សព្យាពជ្ឈោ”។
“កតមោ បន, ភន្តេ, មនោសមាចារោ សព្យាពជ្ឈោ”? “យោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ ទុក្ខវិបាកោ”។
“កតមោ បន, ភន្តេ, មនោសមាចារោ ទុក្ខវិបាកោ”?
“យោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ អត្តព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ, បរព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ, ឧភយព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ។ តស្ស អកុសលា ធម្មា អភិវឌ្ឍន្តិ, កុសលា ធម្មា បរិហាយន្តិ; ឯវរូបោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ ឱបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហិ វិញ្ញូហី”តិ។
“Mental behavior that leads to hurting yourself, hurting others, and hurting both, and which makes unskillful qualities grow while skillful qualities decline. That kind of mental behavior is faulted by sensible ascetics and brahmins.”
“កិំ នុ ខោ, ភន្តេ អានន្ទ, សោ ភគវា សព្ពេសំយេវ អកុសលានំ ធម្មានំ បហានំ វណ្ណេតី”តិ?
“Sir, does the Buddha praise giving up all these unskillful things?”
“សព្ពាកុសលធម្មបហីនោ ខោ, មហារាជ, តថាគតោ កុសលធម្មសមន្នាគតោ”តិ។
“Great king, the Realized One has given up all unskillful things and possesses skillful things.”
“កតមោ បន, ភន្តេ អានន្ទ, កាយសមាចារោ អនោបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហិ វិញ្ញូហី”តិ?
“But sir, what kind of bodily behavior is not faulted by sensible ascetics and brahmins?”
“យោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ កុសលោ”។
“Skillful behavior.”
“កតមោ បន, ភន្តេ, កាយសមាចារោ កុសលោ”?
“But what kind of bodily behavior is skillful?”
“យោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ អនវជ្ជោ”។
“Blameless behavior.”
“កតមោ បន, ភន្តេ, កាយសមាចារោ អនវជ្ជោ”?
“But what kind of bodily behavior is blameless?”
“យោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ អព្យាពជ្ឈោ”។
“Pleasing behavior.”
“កតមោ បន, ភន្តេ, កាយសមាចារោ អព្យាពជ្ឈោ”?
“But what kind of bodily behavior is pleasing?”
“យោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ សុខវិបាកោ”។
“Behavior that results in happiness.”
“កតមោ បន, ភន្តេ, កាយសមាចារោ សុខវិបាកោ”?
“But what kind of bodily behavior results in happiness?”
“យោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ នេវត្តព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ, ន បរព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ, ន ឧភយព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ។ តស្ស អកុសលា ធម្មា បរិហាយន្តិ, កុសលា ធម្មា អភិវឌ្ឍន្តិ។ ឯវរូបោ ខោ, មហារាជ, កាយសមាចារោ អនោបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហិ វិញ្ញូហី”តិ។
“Bodily behavior that leads to pleasing yourself, pleasing others, and pleasing both, and which makes unskillful qualities decline while skillful qualities grow. That kind of bodily behavior is not faulted by sensible ascetics and brahmins.”
“កតមោ បន, ភន្តេ អានន្ទ, វចីសមាចារោ …បេ… មនោសមាចារោ អនោបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហិ វិញ្ញូហី”តិ?
“But what kind of verbal behavior … mental behavior is not faulted by sensible ascetics and brahmins?” …
“យោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ កុសលោ”។
“កតមោ បន, ភន្តេ, មនោសមាចារោ កុសលោ”? “យោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ អនវជ្ជោ”។
“កតមោ បន, ភន្តេ, មនោសមាចារោ អនវជ្ជោ”? “យោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ អព្យាពជ្ឈោ”។
“កតមោ បន, ភន្តេ, មនោសមាចារោ អព្យាពជ្ឈោ”? “យោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ សុខវិបាកោ”។
“កតមោ បន, ភន្តេ, មនោសមាចារោ សុខវិបាកោ”?
“យោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ នេវត្តព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ, ន បរព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ, ន ឧភយព្យាពាធាយបិ សំវត្តតិ។ តស្ស អកុសលា ធម្មា បរិហាយន្តិ, កុសលា ធម្មា អភិវឌ្ឍន្តិ។ ឯវរូបោ ខោ, មហារាជ, មនោសមាចារោ អនោបារម្ភោ សមណេហិ ព្រាហ្មណេហិ វិញ្ញូហី”តិ។
“Mental behavior that leads to pleasing yourself, pleasing others, and pleasing both, and which makes unskillful qualities decline while skillful qualities grow. That kind of mental behavior is not faulted by sensible ascetics and brahmins.”
“កិំ បន, ភន្តេ អានន្ទ, សោ ភគវា សព្ពេសំយេវ កុសលានំ ធម្មានំ ឧបសម្បទំ វណ្ណេតី”តិ?
“Sir, does the Buddha praise embracing all these skillful things?”
“សព្ពាកុសលធម្មបហីនោ ខោ, មហារាជ, តថាគតោ កុសលធម្មសមន្នាគតោ”តិ។
“Great king, the Realized One has given up all unskillful things and possesses skillful things.”
“អច្ឆរិយំ, ភន្តេ, អព្ភុតំ, ភន្តេ។ យាវ សុភាសិតញ្ចិទំ, ភន្តេ, អាយស្មតា អានន្ទេន។ ឥមិនា ច មយំ, ភន្តេ, អាយស្មតោ អានន្ទស្ស សុភាសិតេន អត្តមនាភិរទ្ធា។ ឯវំ អត្តមនាភិរទ្ធា ច មយំ, ភន្តេ, អាយស្មតោ អានន្ទស្ស សុភាសិតេន។ សចេ, ភន្តេ, អាយស្មតោ អានន្ទស្ស ហត្ថិរតនំ កប្បេយ្យ, ហត្ថិរតនម្បិ មយំ អាយស្មតោ អានន្ទស្ស ទទេយ្យាម។ សចេ, ភន្តេ, អាយស្មតោ អានន្ទស្ស អស្សរតនំ កប្បេយ្យ, អស្សរតនម្បិ មយំ អាយស្មតោ អានន្ទស្ស ទទេយ្យាម។ សចេ, ភន្តេ, អាយស្មតោ អានន្ទស្ស គាមវរំ កប្បេយ្យ, គាមវរម្បិ មយំ អាយស្មតោ អានន្ទស្ស ទទេយ្យាម។ អបិ ច, ភន្តេ, មយម្បេតំ ជានាម: ‘នេតំ អាយស្មតោ អានន្ទស្ស កប្បតីៜតិ។ អយំ មេ, ភន្តេ, ពាហិតិកា រញ្ញា មាគធេន អជាតសត្តុនា វេទេហិបុត្តេន វត្ថនាឡិយា បក្ខិបិត្វា បហិតា សោឡសសមា អាយាមេន, អដ្ឋសមា វិត្ថារេន។ តំ, ភន្តេ, អាយស្មា អានន្ទោ បដិគ្គណ្ហាតុ អនុកម្បំ ឧបាទាយា”តិ។
“It’s incredible, sir, it’s amazing! How well this was said by Venerable Ānanda! I’m delighted and satisfied with what you’ve expressed so well. So much so that if an elephant-treasure was suitable for you, I would give you one. If a horse-treasure was suitable for you, I would give you one. If a prize village was suitable for you, I would give you one. But, sir, I know that these things are not suitable for you. This imported cloth was sent to me by King Ajātasattu of Magadha, son of the princess of Videha, packed in a parasol case. It’s exactly sixteen measures long and eight wide. May Venerable Ānanda please accept it out of compassion.”
“អលំ, មហារាជ, បរិបុណ្ណំ មេ តិចីវរន៑”តិ។
“Enough, great king. My three robes are complete.”
“អយំ, ភន្តេ, អចិរវតី នទី ទិដ្ឋា អាយស្មតា ចេវ អានន្ទេន អម្ហេហិ ច។ យទា ឧបរិបព្ពតេ មហាមេឃោ អភិប្បវុដ្ឋោ ហោតិ, អថាយំ អចិរវតី នទី ឧភតោ កូលានិ សំវិស្សន្ទន្តី គច្ឆតិ; ឯវមេវ ខោ, ភន្តេ, អាយស្មា អានន្ទោ ឥមាយ ពាហិតិកាយ អត្តនោ តិចីវរំ ករិស្សតិ។ យំ បនាយស្មតោ អានន្ទស្ស បុរាណំ តិចីវរំ តំ សព្រហ្មចារីហិ សំវិភជិស្សតិ។ ឯវាយំ អម្ហាកំ ទក្ខិណា សំវិស្សន្ទន្តី មញ្ញេ គមិស្សតិ។ បដិគ្គណ្ហាតុ, ភន្តេ, អាយស្មា អានន្ទោ ពាហិតិកន៑”តិ។
“Sir, we have both seen this river Aciravatī when it has rained heavily in the mountains, and the river overflows both its banks. In the same way, Venerable Ānanda can make a set of three robes for himself from this imported cloak. And you can share your old robes with your fellow monks. In this way my religious donation will come to overflow, it seems to me. Please accept the imported cloth.”
បដិគ្គហេសិ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ ពាហិតិកំ។
So Ānanda accepted it.
អថ ខោ រាជា បសេនទិ កោសលោ អាយស្មន្តំ អានន្ទំ ឯតទវោច: “ហន្ទ ច ទានិ មយំ, ភន្តេ អានន្ទ, គច្ឆាម; ពហុកិច្ចា មយំ ពហុករណីយា”តិ។
Then King Pasenadi said to him, “Well, now, sir, I must go. I have many duties, and much to do.”
“យស្សទានិ ត្វំ, មហារាជ, កាលំ មញ្ញសី”តិ។ អថ ខោ រាជា បសេនទិ កោសលោ អាយស្មតោ អានន្ទស្ស ភាសិតំ អភិនន្ទិត្វា អនុមោទិត្វា ឧដ្ឋាយាសនា អាយស្មន្តំ អានន្ទំ អភិវាទេត្វា បទក្ខិណំ កត្វា បក្កាមិ។
“Please, great king, go at your convenience.” Then King Pasenadi approved and agreed with what Ānanda said. He got up from his seat, bowed, and respectfully circled Ānanda, keeping him on his right, before leaving.
អថ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ អចិរបក្កន្តស្ស រញ្ញោ បសេនទិស្ស កោសលស្ស យេន ភគវា តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា ភគវន្តំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ និសីទិ។ ឯកមន្តំ និសិន្នោ ខោ អាយស្មា អានន្ទោ យាវតកោ អហោសិ រញ្ញា បសេនទិនា កោសលេន សទ្ធិំ កថាសល្លាបោ តំ សព្ពំ ភគវតោ អារោចេសិ។ តញ្ច ពាហិតិកំ ភគវតោ បាទាសិ។
Soon after he left, Ānanda went to the Buddha, bowed, sat down to one side, and told him what had happened. He presented the cloth to the Buddha.
អថ ខោ ភគវា ភិក្ខូ អាមន្តេសិ:
Then the Buddha said to the bhikkhus,
“លាភា, ភិក្ខវេ, រញ្ញោ បសេនទិស្ស កោសលស្ស, សុលទ្ធលាភា, ភិក្ខវេ, រញ្ញោ បសេនទិស្ស កោសលស្ស; យំ រាជា បសេនទិ កោសលោ លភតិ អានន្ទំ ទស្សនាយ, លភតិ បយិរុបាសនាយា”តិ។
“Bhikkhus, King Pasenadi is lucky, so very lucky, to get to see Ānanda and pay homage to him.”
ឥទមវោច ភគវា។ អត្តមនា តេ ភិក្ខូ ភគវតោ ភាសិតំ អភិនន្ទុន្តិ។
That is what the Buddha said. Satisfied, the bhikkhus approved what the Buddha said.
ពាហិតិកសុត្តំ និដ្ឋិតំ អដ្ឋមំ។
The authoritative text of the Majjhima Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
