| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Aṅguttara Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationองฺคุตฺตร นิกาย ๙ฯ๓๙
Numbered Discourses 9.39
๔ฯ มหาวคฺค
4. The Great Chapter
เทวาสุรสงฺคามสุตฺต
The War Between the Gods and the Demons
“ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, เทวาสุรสงฺคาโม สมุปพฺยูโฬฺห อโหสิฯ ตสฺมึ โข ปน, ภิกฺขเว, สงฺคาเม อสุรา ชินึสุ, เทวา ปราชยึสุฯ ปราชิตา จ, ภิกฺขเว, เทวา อปยึสุเยว อุตฺตเรนาภิมุขา, อภิยึสุ อสุราฯ
“Once upon a time, bhikkhus, a battle was fought between the gods and the demons. In that battle the demons won and the gods lost. Defeated, the gods fled north with the demons in pursuit.
อถ โข, ภิกฺขเว, เทวานํ เอตทโหสิ: ‘อภิยนฺเตว โข อสุราฯ ยนฺนูน มยํ ทุติยมฺปิ อสุเรหิ สงฺคาเมยฺยามา'ติฯ ทุติยมฺปิ โข, ภิกฺขเว, เทวา อสุเรหิ สงฺคาเมสุํฯ ทุติยมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อสุราว ชินึสุ, เทวา ปราชยึสุฯ ปราชิตา จ, ภิกฺขเว, เทวา อปยึสุเยว อุตฺตเรนาภิมุขา, อภิยึสุ อสุราฯ
Then the gods thought, ‘The demons are still in pursuit. Why don’t we engage them in battle a second time?’ And so a second battle was fought between the gods and the demons. And for a second time the demons won and the gods lost. Defeated, the gods fled north with the demons in pursuit.
อถ โข, ภิกฺขเว, เทวานํ เอตทโหสิ: ‘อภิยนฺเตว โข อสุราฯ ยนฺนูน มยํ ตติยมฺปิ อสุเรหิ สงฺคาเมยฺยามา'ติฯ ตติยมฺปิ โข, ภิกฺขเว, เทวา อสุเรหิ สงฺคาเมสุํฯ ตติยมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อสุราว ชินึสุ, เทวา ปราชยึสุฯ ปราชิตา จ, ภิกฺขเว, เทวา ภีตา เทวปุรํเยว ปวิสึสุฯ
Then the gods thought, ‘The demons are still in pursuit. Why don’t we engage them in battle a third time?’ And so a third battle was fought between the gods and the demons. And for a third time the demons won and the gods lost. Defeated and terrified, the gods fled right into the castle of the gods.
เทวปุรคตานญฺจ ปน, ภิกฺขเว, เทวานํ เอตทโหสิ: ‘ภีรุตฺตานคเตน โข ทานิ มยํ เอตรหิ อตฺตนา วิหราม อกรณียา อสุเรหี'ติฯ อสุรานมฺปิ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ: ‘ภีรุตฺตานคเตน โข ทานิ เทวา เอตรหิ อตฺตนา วิหรนฺติ อกรณียา อเมฺหหี'ติฯ
When they had entered their castle, they thought, ‘Now we’re in a secure location and the demons can’t do anything to us.’ The demons also thought, ‘Now the gods are in a secure location and we can’t do anything to them.’
ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, เทวาสุรสงฺคาโม สมุปพฺยูโฬฺห อโหสิฯ ตสฺมึ โข ปน, ภิกฺขเว, สงฺคาเม เทวา ชินึสุ, อสุรา ปราชยึสุฯ ปราชิตา จ, ภิกฺขเว, อสุรา อปยึสุเยว ทกฺขิเณนาภิมุขา, อภิยึสุ เทวาฯ
Once upon a time, a battle was fought between the gods and the demons. In that battle the gods won and the demons lost. Defeated, the demons fled south with the gods in pursuit.
อถ โข, ภิกฺขเว, อสุรานํ เอตทโหสิ: ‘อภิยนฺเตว โข เทวาฯ ยนฺนูน มยํ ทุติยมฺปิ เทเวหิ สงฺคาเมยฺยามา'ติฯ ทุติยมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อสุรา เทเวหิ สงฺคาเมสุํฯ ทุติยมฺปิ โข, ภิกฺขเว, เทวา ชินึสุ, อสุรา ปราชยึสุฯ ปราชิตา จ, ภิกฺขเว, อสุรา อปยึสุเยว ทกฺขิเณนาภิมุขา, อภิยึสุ เทวาฯ
Then the demons thought, ‘The gods are still in pursuit. Why don’t we engage them in battle a second time?’ And so a second battle was fought between the gods and the demons. And for a second time the gods won and the demons lost. Defeated, the demons fled south with the gods in pursuit.
อถ โข, ภิกฺขเว, อสุรานํ เอตทโหสิ: ‘อภิยนฺเตว โข เทวาฯ ยนฺนูน มยํ ตติยมฺปิ เทเวหิ สงฺคาเมยฺยามา'ติฯ ตติยมฺปิ โข, ภิกฺขเว, อสุรา เทเวหิ สงฺคาเมสุํฯ ตติยมฺปิ โข, ภิกฺขเว, เทวา ชินึสุ, อสุรา ปราชยึสุฯ ปราชิตา จ, ภิกฺขเว, อสุรา ภีตา อสุรปุรํเยว ปวิสึสุฯ
Then the demons thought, ‘The gods are still in pursuit. Why don’t we engage them in battle a third time?’ And so a third battle was fought between the gods and the demons. And for a third time the gods won and the demons lost. Defeated and terrified, the demons fled right into the citadel of the demons.
อสุรปุรคตานญฺจ ปน, ภิกฺขเว, อสุรานํ เอตทโหสิ: ‘ภีรุตฺตานคเตน โข ทานิ มยํ เอตรหิ อตฺตนา วิหราม อกรณียา เทเวหี'ติฯ เทวานมฺปิ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ: ‘ภีรุตฺตานคเตน โข ทานิ อสุรา เอตรหิ อตฺตนา วิหรนฺติ อกรณียา อเมฺหหี'ติฯ
When they had entered their citadel, they thought, ‘Now we’re in a secure location and the gods can’t do anything to us.’ And the gods also thought, ‘Now the demons are in a secure location and we can’t do anything to them.’
เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, ยสฺมึ สมเย ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ, ตสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย ภิกฺขุสฺส เอวํ โหติ: ‘ภีรุตฺตานคเตน โข ทานาหํ เอตรหิ อตฺตนา วิหรามิ อกรณีโย มารสฺสา'ติฯ มารสฺสาปิ, ภิกฺขเว, ปาปิมโต เอวํ โหติ: ‘ภีรุตฺตานคเตน โข ทานิ ภิกฺขุ เอตรหิ อตฺตนา วิหรติ อกรณีโย มยฺหนฺ'ติฯ
In the same way, a bhikkhu, quite secluded from sensual pleasures, secluded from unskillful qualities, enters and remains in the first jhāna, which has the (mental) joy and (bodily) pleasure born of seclusion, while thougths are being born and sustained analysis is going on. At such a time the bhikkhu thinks, ‘Now I’m in a secure location and Māra can’t do anything to me.’ And Māra the Wicked also thinks, ‘Now the bhikkhu is in a secure location and we can’t do anything to them.’
ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา …เป… ทุติยํ ฌานํ … ตติยํ ฌานํ … จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ, ตสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย ภิกฺขุสฺส เอวํ โหติ: ‘ภีรุตฺตานคเตน โข ทานาหํ เอตรหิ อตฺตนา วิหรามิ อกรณีโย มารสฺสา'ติฯ มารสฺสาปิ, ภิกฺขเว, ปาปิมโต เอวํ โหติ: ‘ภีรุตฺตานคเตน โข ทานิ ภิกฺขุ เอตรหิ อตฺตนา วิหรติ, อกรณีโย มยฺหนฺ'ติฯ
When, as the thougths being born and the sustained analysis going on are stilled, a bhikkhu enters and remains in the second jhāna … third jhāna … fourth jhāna. At such a time the bhikkhu thinks, ‘Now I’m in a secure location and Māra can’t do anything to me.’ And Māra the Wicked also thinks, ‘Now the bhikkhu is in a secure location and we can’t do anything to them.’
ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย ภิกฺขุ สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส'ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ‘ภิกฺขุ อนฺตมกาสิ มารํ, อปทํ วธิตฺวา มารจกฺขุํ อทสฺสนํ คโต ปาปิมโต ติณฺโณ โลเก วิสตฺติกนฺ'ติฯ
A bhikkhu, going totally beyond perceptions of form, with the ending of perceptions of impingement, not focusing on perceptions of diversity, aware that ‘space is infinite’, enters and remains in the dimension of infinite space. At such a time they are called a bhikkhu who has blinded Māra, put out his eyes without a trace, and gone where the Wicked One cannot see.
ยสฺมึ, ภิกฺขเว, สมเย ภิกฺขุ สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณนฺ'ติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ … สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี'ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ … สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ …
A bhikkhu, going totally beyond the dimension of infinite space, aware that ‘consciousness is infinite’, enters and remains in the dimension of infinite consciousness. … Going totally beyond the dimension of infinite consciousness, aware that ‘there is nothing at all’, they enter and remain in the dimension of nothingness. … Going totally beyond the dimension of nothingness, they enter and remain in the dimension of neither perception nor non-perception. …
สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิตนิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ, ปญฺญาย จสฺส ทิสฺวา อาสวา ปริกฺขีณา โหนฺติฯ อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ‘ภิกฺขุ อนฺตมกาสิ มารํ, อปทํ วธิตฺวา มารจกฺขุํ อทสฺสนํ คโต ปาปิมโต ติณฺโณ โลเก วิสตฺติกนฺ'”ติฯ
Going totally beyond the dimension of neither perception nor non-perception, they enter and remain in the cessation of perception and feeling. And, having seen with wisdom, their defilements come to an end. At such a time they are called a bhikkhu who has blinded Māra, put out his eyes without a trace, and gone where the Wicked One cannot see. And they’ve crossed over clinging to the world.”
อฏฺฐมํฯ
The authoritative text of the Aṅguttara Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
