| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Aṅguttara Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationองฺคุตฺตร นิกาย ๙ฯ๓๗
Numbered Discourses 9.37
๔ฯ มหาวคฺค
4. The Great Chapter
อานนฺทสุตฺต
By Ānanda
เอกํ สมยํ อายสฺมา อานนฺโท โกสมฺพิยํ วิหรติ โฆสิตาราเมฯ ตตฺร โข อายสฺมา อานนฺโท ภิกฺขู อามนฺเตสิ: “อาวุโส ภิกฺขเว”ติฯ
At one time Venerable Ānanda was staying near Kosambī, in Ghosita’s Monastery. There Ānanda addressed the bhikkhus: “Friends, bhikkhus!”
“อาวุโส”ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต อานนฺทสฺส ปจฺจโสฺสสุํฯ อายสฺมา อานนฺโท เอตทโวจ:
“Friend,” they replied. Ānanda said this:
“อจฺฉริยํ, อาวุโส, อพฺภุตํ, อาวุโสฯ ยาวญฺจิทํ เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สมฺพาเธ โอกาสาธิคโม อนุพุทฺโธ สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยายฯ
“It’s incredible, friends, it’s amazing! How this Blessed One who knows and sees, the perfected one, the fully awakened Buddha, has found an opportunity amid confinement. It’s in order to purify sentient beings, to get past sorrow and crying, to make an end of pain and sadness, to discover the system, and to realize Nibbana.
ตเทว นาม จกฺขุํ ภวิสฺสติ เต รูปา ตญฺจายตนํ โน ปฏิสํเวทิสฺสติฯ ตเทว นาม โสตํ ภวิสฺสติ เต สทฺทา ตญฺจายตนํ โน ปฏิสํเวทิสฺสติฯ ตเทว นาม ฆานํ ภวิสฺสติ เต คนฺธา ตญฺจายตนํ โน ปฏิสํเวทิสฺสติฯ สาว นาม ชิวฺหา ภวิสฺสติ เต รสา ตญฺจายตนํ โน ปฏิสํเวทิสฺสติฯ โสว นาม กาโย ภวิสฺสติ เต โผฏฺฐพฺพา ตญฺจายตนํ โน ปฏิสํเวทิสฺสตี”ติฯ
The eye itself is actually present, and so are those sights. Yet one will not experience that sense-field. The ear itself is actually present, and so are those sounds. Yet one will not experience that sense-field. The nose itself is actually present, and so are those smells. Yet one will not experience that sense-field. The tongue itself is actually present, and so are those tastes. Yet one will not experience that sense-field. The body itself is actually present, and so are those touches. Yet one will not experience that sense-field.”
เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา อุทายี อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ:
When he said this, Venerable Udāyī said to Venerable Ānanda:
“สญฺญีเมว นุ โข, อาวุโส อานนฺท, ตทายตนํ โน ปฏิสํเวเทติ อุทาหุ อสญฺญี”ติ?
“Friend Ānanda, is one who doesn’t experience that sense-field actually percipient or not?”
“สญฺญีเมว โข, อาวุโส, ตทายตนํ โน ปฏิสํเวเทติ, โน อสญฺญี”ติฯ
“Friend, one who doesn’t experience that sense-field is actually percipient, not non-percipient.”
“กึสญฺญี ปนาวุโส, ตทายตนํ โน ปฏิสํเวเทตี”ติ?
“But what does one who doesn’t experience that sense-field perceive?”
“อิธาวุโส, ภิกฺขุ, สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส'ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติฯ เอวํสญฺญีปิ โข, อาวุโส, ตทายตนํ โน ปฏิสํเวเทติฯ
“It’s when a bhikkhu, going totally beyond perceptions of form, with the ending of perceptions of impingement, not focusing on perceptions of diversity, aware that ‘space is infinite’, enters and remains in the dimension of infinite space. One who doesn’t experience that sense-field perceives in this way.
ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณนฺ'ติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติฯ เอวํสญฺญีปิ โข, อาวุโส, ตทายตนํ โน ปฏิสํเวเทติฯ
Furthermore, a bhikkhu, going totally beyond the dimension of infinite space, aware that ‘consciousness is infinite’, enters and remains in the dimension of infinite consciousness. One who doesn’t experience that sense-field perceives in this way.
ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี'ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติฯ เอวํสญฺญีปิ โข, อาวุโส, ตทายตนํ โน ปฏิสํเวเทตีติฯ
Furthermore, a bhikkhu, going totally beyond the dimension of infinite consciousness, aware that ‘there is nothing at all’, enters and remains in the dimension of nothingness. One who doesn’t experience that sense-field perceives in this way.
เอกมิทาหํ, อาวุโส, สมยํ สาเกเต วิหรามิ อญฺชนวเน มิคทาเยฯ อถ โข, อาวุโส, ชฏิลวาสิกา ภิกฺขุนี เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิฯ เอกมนฺตํ ฐิตา โข, อาวุโส, ชฏิลวาสิกา ภิกฺขุนี มํ เอตทโวจ: ‘ยายํ, ภนฺเต อานนฺท, สมาธิ น จาภินโต น จาปนโต น จ สสงฺขารนิคฺคยฺหวาริตคโต, วิมุตฺตตฺตา ฐิโต, ฐิตตฺตา สนฺตุสิโต, สนฺตุสิตตฺตา โน ปริตสฺสติฯ อยํ, ภนฺเต อานนฺท, สมาธิ กึผโล วุตฺโต ภควตา'ติ?
Friend, one time I was staying near Sāketa in the deer park in Añjana Wood. Then the nun Jaṭilagāhikā came up to me, bowed, stood to one side, and said to me: ‘Honorable Ānanda, regarding the samādhi that does not lean forward or pull back, and is not held in place by forceful suppression. Being free, it’s stable. Being stable, it’s content. Being content, one is not anxious. What did the Buddha say was the fruit of this samādhi?’
เอวํ วุตฺเต, โสหํ, อาวุโส, ชฏิลวาสิกํ ภิกฺขุนึ เอตทโวจํ: ‘ยายํ, ภคินิ, สมาธิ น จาภินโต น จาปนโต น จ สสงฺขารนิคฺคยฺหวาริตคโต, วิมุตฺตตฺตา ฐิโต, ฐิตตฺตา สนฺตุสิโต, สนฺตุสิตตฺตา โน ปริตสฺสติฯ อยํ, ภคินิ, สมาธิ อญฺญาผโล วุตฺโต ภควตา'ติฯ เอวํสญฺญีปิ โข, อาวุโส, ตทายตนํ โน ปฏิสํเวเทตี”ติฯ
When she said this, I said to her: ‘Sister, regarding the samādhi that does not lean forward or pull back, and is not held in place by forceful suppression. Being free, it’s stable. Being stable, it’s content. Being content, one is not anxious. The Buddha said that the fruit of this samādhi is enlightenment.’ One who doesn’t experience that sense-field perceives in this way, too.”
ฉฏฺฐํฯ
The authoritative text of the Aṅguttara Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
