| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Majjhima Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationមជ្ឈិម និកាយ ៣៧
The Middle-Length Suttas Collection 37
ចូឡតណ្ហាសង្ខយសុត្ត
The Shorter Discourse on the Ending of Craving
ឯវំ មេ សុតំ—ឯកំ សមយំ ភគវា សាវត្ថិយំ វិហរតិ បុព្ពារាមេ មិគារមាតុបាសាទេ។
So I have heard. At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in the Eastern Monastery, the stilt longhouse of Migāra’s mother.
អថ ខោ សក្កោ ទេវានមិន្ទោ យេន ភគវា តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា ភគវន្តំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ អដ្ឋាសិ។ ឯកមន្តំ ឋិតោ ខោ សក្កោ ទេវានមិន្ទោ ភគវន្តំ ឯតទវោច:
And then Sakka, lord of gods, went up to the Buddha, bowed, stood to one side, and said to him:
“កិត្តាវតា នុ ខោ, ភន្តេ, ភិក្ខុ សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តោ ហោតិ អច្ចន្តនិដ្ឋោ អច្ចន្តយោគក្ខេមី អច្ចន្តព្រហ្មចារី អច្ចន្តបរិយោសានោ សេដ្ឋោ ទេវមនុស្សានន៑”តិ?
“Sir, how do you briefly define a bhikkhu who is freed through the ending of craving, who has reached the ultimate end, the ultimate sanctuary from the yoke, the ultimate spiritual life, the ultimate goal, and is best among gods and humans?”
“ឥធ, ទេវានមិន្ទ, ភិក្ខុនោ សុតំ ហោតិ: ‘សព្ពេ ធម្មា នាលំ អភិនិវេសាយាៜតិ។ ឯវញ្ចេតំ, ទេវានមិន្ទ, ភិក្ខុនោ សុតំ ហោតិ: ‘សព្ពេ ធម្មា នាលំ អភិនិវេសាយាៜតិ។ សោ សព្ពំ ធម្មំ អភិជានាតិ; សព្ពំ ធម្មំ អភិញ្ញាយ សព្ពំ ធម្មំ បរិជានាតិ; សព្ពំ ធម្មំ បរិញ្ញាយ យំ កិញ្ចិ វេទនំ វេទេតិ—សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា, សោ តាសុ វេទនាសុ អនិច្ចានុបស្សី វិហរតិ, វិរាគានុបស្សី វិហរតិ, និរោធានុបស្សី វិហរតិ, បដិនិស្សគ្គានុបស្សី វិហរតិ។ សោ តាសុ វេទនាសុ អនិច្ចានុបស្សី វិហរន្តោ, វិរាគានុបស្សី វិហរន្តោ, និរោធានុបស្សី វិហរន្តោ, បដិនិស្សគ្គានុបស្សី វិហរន្តោ ន កិញ្ចិ លោកេ ឧបាទិយតិ។ អនុបាទិយំ ន បរិតស្សតិ, អបរិតស្សំ បច្ចត្តញ្ញេវ បរិនិព្ពាយតិ: ‘ខីណា ជាតិ, វុសិតំ ព្រហ្មចរិយំ, កតំ ករណីយំ, នាបរំ ឥត្ថត្តាយាៜតិ បជានាតិ។ ឯត្តាវតា ខោ, ទេវានមិន្ទ, ភិក្ខុ សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តោ ហោតិ អច្ចន្តនិដ្ឋោ អច្ចន្តយោគក្ខេមី អច្ចន្តព្រហ្មចារី អច្ចន្តបរិយោសានោ សេដ្ឋោ ទេវមនុស្សានន៑”តិ។
“Lord of Gods, it’s when a bhikkhu has heard: ‘Nothing is worth insisting on.’ When a bhikkhu has heard that nothing is worth insisting on, they directly know all things. Directly knowing all things, they completely understand all things. Having completely understood all things, when they experience any kind of feeling—pleasant, unpleasant, or neutral—they meditate watching, again and again, impermanence, dispassion, cessation, and letting go in those feelings. Meditating in this way, they don’t grasp at anything in the world. Not grasping, they’re not anxious. Not being anxious, they personally become extinguished. They understand: ‘Rebirth is ended, the spiritual journey has been completed, what had to be done has been done, there is no return to any state of existence.’ That’s how I briefly define a bhikkhu who is freed through the ending of craving, who has reached the ultimate end, the ultimate sanctuary from the yoke, the ultimate spiritual life, the ultimate goal, and is best among gods and humans.”
អថ ខោ សក្កោ ទេវានមិន្ទោ ភគវតោ ភាសិតំ អភិនន្ទិត្វា អនុមោទិត្វា ភគវន្តំ អភិវាទេត្វា បទក្ខិណំ កត្វា តត្ថេវន្តរធាយិ។
Then Sakka, lord of gods, having approved and agreed with what the Buddha said, bowed and respectfully circled the Buddha, keeping him on his right, before vanishing right there.
តេន ខោ បន សមយេន អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ ភគវតោ អវិទូរេ និសិន្នោ ហោតិ។ អថ ខោ អាយស្មតោ មហាមោគ្គល្លានស្ស ឯតទហោសិ: “កិំ នុ ខោ សោ យក្ខោ ភគវតោ ភាសិតំ អភិសមេច្ច អនុមោទិ ឧទាហុ នោ; យន្នូនាហំ តំ យក្ខំ ជានេយ្យំ—យទិ វា សោ យក្ខោ ភគវតោ ភាសិតំ អភិសមេច្ច អនុមោទិ យទិ វា នោ”តិ?
Now at that time Venerable Mahāmoggallāna was sitting not far from the Buddha. He thought, “Did that spirit comprehend what the Buddha said when he agreed with him, or not? Why don’t I find out?”
អថ ខោ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ—សេយ្យថាបិ នាម ពលវា បុរិសោ សមិញ្ជិតំ វា ពាហំ បសារេយ្យ, បសារិតំ វា ពាហំ សមិញ្ជេយ្យ; ឯវមេវ—បុព្ពារាមេ មិគារមាតុបាសាទេ អន្តរហិតោ ទេវេសុ តាវតិំសេសុ បាតុរហោសិ។ តេន ខោ បន សមយេន សក្កោ ទេវានមិន្ទោ ឯកបុណ្ឌរីកេ ឧយ្យានេ ទិព្ពេហិ បញ្ចហិ តូរិយសតេហិ សមប្បិតោ សមង្គីភូតោ បរិចារេតិ។
And then Venerable Mahāmoggallāna, as easily as a strong person would extend or contract their arm, vanished from the Eastern Monastery and reappeared among the gods of the Thirty-Three. Now at that time Sakka was amusing himself in the Single Lotus Park, supplied and provided with a divine orchestra.
អទ្ទសា ខោ សក្កោ ទេវានមិន្ទោ អាយស្មន្តំ មហាមោគ្គល្លានំ ទូរតោវ អាគច្ឆន្តំ។ ទិស្វាន តានិ ទិព្ពានិ បញ្ច តូរិយសតានិ បដិប្បណាមេត្វា យេនាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា អាយស្មន្តំ មហាមោគ្គល្លានំ ឯតទវោច: “ឯហិ ខោ, មារិស មោគ្គល្លាន, ស្វាគតំ, មារិស មោគ្គល្លាន។ ចិរស្សំ ខោ, មារិស មោគ្គល្លាន, ឥមំ បរិយាយំ អកាសិ យទិទំ ឥធាគមនាយ។ និសីទ, មារិស មោគ្គល្លាន, ឥទមាសនំ បញ្ញត្តន៑”តិ។ និសីទិ ខោ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ បញ្ញត្តេ អាសនេ។ សក្កោបិ ខោ ទេវានមិន្ទោ អញ្ញតរំ នីចំ អាសនំ គហេត្វា ឯកមន្តំ និសីទិ។
Seeing Mahāmoggallāna coming off in the distance, he dismissed the orchestra, approached Mahāmoggallāna, and said, “Come, my good Moggallāna! Welcome, good sir! It’s been a long time since you took the opportunity to come here. Sit, my good Moggallāna, this seat is for you.” Mahāmoggallāna sat down on the seat spread out, while Sakka took a low seat and sat to one side.
ឯកមន្តំ និសិន្នំ ខោ សក្កំ ទេវានមិន្ទំ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ ឯតទវោច: “យថា កថំ បន ខោ, កោសិយ, ភគវា សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តិំ អភាសិ? សាធុ មយម្បិ ឯតិស្សា កថាយ ភាគិនោ អស្សាម សវនាយា”តិ។
Mahāmoggallāna said to him, “Kosiya, how did the Buddha briefly explain freedom through the ending of craving? Please share this talk with me so that I can also get to hear it.”
“មយំ ខោ, មារិស មោគ្គល្លាន, ពហុកិច្ចា ពហុករណីយា—អប្បេវ សកេន ករណីយេន, អបិ ច ទេវានំយេវ តាវតិំសានំ ករណីយេន។ អបិ ច, មារិស មោគ្គល្លាន, សុស្សុតំយេវ ហោតិ សុគ្គហិតំ សុមនសិកតំ សូបធារិតំ, យំ នោ ខិប្បមេវ អន្តរធាយតិ។ ភូតបុព្ពំ, មារិស មោគ្គល្លាន, ទេវាសុរសង្គាមោ សមុបព្យូឡ្ហោ អហោសិ។ តស្មិំ ខោ បន, មារិស មោគ្គល្លាន, សង្គាមេ ទេវា ជិនិំសុ, អសុរា បរាជិនិំសុ។ សោ ខោ អហំ, មារិស មោគ្គល្លាន, តំ សង្គាមំ អភិវិជិនិត្វា វិជិតសង្គាមោ តតោ បដិនិវត្តិត្វា វេជយន្តំ នាម បាសាទំ មាបេសិំ។ វេជយន្តស្ស ខោ, មារិស មោគ្គល្លាន, បាសាទស្ស ឯកសតំ និយ្យូហំ។ ឯកេកស្មិំ និយ្យូហេ សត្ត សត្ត កូដាគារសតានិ។ ឯកមេកស្មិំ កូដាគារេ សត្ត សត្ត អច្ឆរាយោ។ ឯកមេកិស្សា អច្ឆរាយ សត្ត សត្ត បរិចារិកាយោ។ ឥច្ឆេយ្យាសិ នោ ត្វំ, មារិស មោគ្គល្លាន, វេជយន្តស្ស បាសាទស្ស រាមណេយ្យកំ ទដ្ឋុន៑”តិ? អធិវាសេសិ ខោ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ តុណ្ហីភាវេន។
“My good Moggallāna, I have many duties, and much to do, not only for myself, but also for the Gods of the Thirty-Three. Besides, I quickly forget even things I’ve properly heard, learned, applied the mind, and memorized. Once upon a time, a battle was fought between the gods and the demons. In that battle the gods won and the demons lost. When I returned from that battle as a conqueror, I created the Palace of Victory. The Palace of Victory has a hundred towers. Each tower has seven hundred chambers. Each chamber has seven nymphs. Each nymph has seven maids. Would you like to see the lovely Palace of Victory?” Mahāmoggallāna consented with silence.
អថ ខោ សក្កោ ច ទេវានមិន្ទោ វេស្សវណោ ច មហារាជា អាយស្មន្តំ មហាមោគ្គល្លានំ បុរក្ខត្វា យេន វេជយន្តោ បាសាទោ តេនុបសង្កមិំសុ។ អទ្ទសំសុ ខោ សក្កស្ស ទេវានមិន្ទស្ស បរិចារិកាយោ អាយស្មន្តំ មហាមោគ្គល្លានំ ទូរតោវ អាគច្ឆន្តំ; ទិស្វា ឱត្តប្បមានា ហិរីយមានា សកំ សកំ ឱវរកំ បវិសិំសុ។ សេយ្យថាបិ នាម សុណិសា សសុរំ ទិស្វា ឱត្តប្បតិ ហិរីយតិ; ឯវមេវ សក្កស្ស ទេវានមិន្ទស្ស បរិចារិកាយោ អាយស្មន្តំ មហាមោគ្គល្លានំ ទិស្វា ឱត្តប្បមានា ហិរីយមានា សកំ សកំ ឱវរកំ បវិសិំសុ។
Then, putting Venerable Mahāmoggallāna in front, Sakka, lord of gods, and Vessavaṇa, the Great King, went to the Palace of Victory. When they saw Moggallāna coming off in the distance, Sakka’s maids, being prudent and discreet, each went to her own bedroom. They were just like a daughter-in-law who is prudent and discreet when they see their father-in-law.
អថ ខោ សក្កោ ច ទេវានមិន្ទោ វេស្សវណោ ច មហារាជា អាយស្មន្តំ មហាមោគ្គល្លានំ វេជយន្តេ បាសាទេ អនុចង្កមាបេន្តិ អនុវិចរាបេន្តិ: “ឥទម្បិ, មារិស មោគ្គល្លាន, បស្ស វេជយន្តស្ស បាសាទស្ស រាមណេយ្យកំ; ឥទម្បិ, មារិស មោគ្គល្លាន, បស្ស វេជយន្តស្ស បាសាទស្ស រាមណេយ្យកន៑”តិ។
Then Sakka and Vessavaṇa encouraged Moggallāna to wander and explore the palace, saying, “See, in the palace, my good Moggallāna, this lovely thing! And that lovely thing!”
“សោភតិ ឥទំ អាយស្មតោ កោសិយស្ស, យថា តំ បុព្ពេ កតបុញ្ញស្ស។ មនុស្សាបិ កិញ្ចិទេវ រាមណេយ្យកំ ទិស្វា ឯវមាហំសុ: ‘សោភតិ វត ភោ យថា ទេវានំ តាវតិំសានន៑ៜតិ។ តយិទំ អាយស្មតោ កោសិយស្ស សោភតិ, យថា តំ បុព្ពេ កតបុញ្ញស្សា”តិ។
“That looks nice for the venerable Kosiya, just like for someone who has made merit in the past. Humans, when they see something lovely, also say: ‘It looks nice enough for the Gods of the Thirty-Three!’ That looks nice for the venerable Kosiya, just like for someone who has made merit in the past.”
អថ ខោ អាយស្មតោ មហាមោគ្គល្លានស្ស ឯតទហោសិ: “អតិពាឡ្ហំ ខោ អយំ យក្ខោ បមត្តោ វិហរតិ។ យន្នូនាហំ ឥមំ យក្ខំ សំវេជេយ្យន៑”តិ។
Then Moggallāna thought, “This spirit lives much too negligently. Why don’t I stir up a sense of urgency in him?”
អថ ខោ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ តថារូបំ ឥទ្ធាភិសង្ខារំ អភិសង្ខាសិ យថា វេជយន្តំ បាសាទំ បាទង្គុដ្ឋកេន សង្កម្បេសិ សម្បកម្បេសិ សម្បវេធេសិ។ អថ ខោ សក្កោ ច ទេវានមិន្ទោ, វេស្សវណោ ច មហារាជា, ទេវា ច តាវតិំសា អច្ឆរិយព្ភុតចិត្តជាតា អហេសុំ: “អច្ឆរិយំ វត, ភោ, អព្ភុតំ វត, ភោ។ សមណស្ស មហិទ្ធិកតា មហានុភាវតា, យត្រ ហិ នាម ទិព្ពភវនំ បាទង្គុដ្ឋកេន សង្កម្បេស្សតិ សម្បកម្បេស្សតិ សម្បវេធេស្សតី”តិ។
Then Moggallāna used his psychic power to make the Palace of Victory shake and rock and tremble with his big toe. Then Sakka, Vessavaṇa, and the Gods of the Thirty-Three, their minds full of wonder and amazement, thought, “Oh, how incredible, how amazing! The ascetic has such power and might that he makes the god’s home shake and rock and tremble with his big toe!”
អថ ខោ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ សក្កំ ទេវានមិន្ទំ សំវិគ្គំ លោមហដ្ឋជាតំ វិទិត្វា សក្កំ ទេវានមិន្ទំ ឯតទវោច: “យថា កថំ បន ខោ, កោសិយ, ភគវា សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តិំ អភាសិ? សាធុ មយម្បិ ឯតិស្សា កថាយ ភាគិនោ អស្សាម សវនាយា”តិ។
Knowing that Sakka was shocked and awestruck, Moggallāna said to him, “Kosiya, how did the Buddha briefly explain freedom through the ending of craving? Please share this talk with me so that I can also get to hear it.”
“ឥធាហំ, មារិស មោគ្គល្លាន, យេន ភគវា តេនុបសង្កមិំ; ឧបសង្កមិត្វា ភគវន្តំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ អដ្ឋាសិំ។ ឯកមន្តំ ឋិតោ ខោ អហំ, មារិស មោគ្គល្លាន, ភគវន្តំ ឯតទវោចំ: ‘កិត្តាវតា នុ ខោ, ភន្តេ, ភិក្ខុ សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តោ ហោតិ អច្ចន្តនិដ្ឋោ អច្ចន្តយោគក្ខេមី អច្ចន្តព្រហ្មចារី អច្ចន្តបរិយោសានោ សេដ្ឋោ ទេវមនុស្សានន៑ៜតិ?
“My dear Moggallāna, I approached the Buddha, bowed, stood to one side, and said to him, ‘Sir, how do you briefly define a bhikkhu who is freed with the ending of craving, who has reached the ultimate end, the ultimate sanctuary from the yoke, the ultimate spiritual life, the ultimate goal, and is best among gods and humans?’
ឯវំ វុត្តេ, មារិស មោគ្គល្លាន, ភគវា មំ ឯតទវោច: ‘ឥធ, ទេវានមិន្ទ, ភិក្ខុនោ សុតំ ហោតិ: “សព្ពេ ធម្មា នាលំ អភិនិវេសាយា”តិ។ ឯវញ្ចេតំ, ទេវានមិន្ទ, ភិក្ខុនោ សុតំ ហោតិ “សព្ពេ ធម្មា នាលំ អភិនិវេសាយា”តិ។ សោ សព្ពំ ធម្មំ អភិជានាតិ, សព្ពំ ធម្មំ អភិញ្ញាយ សព្ពំ ធម្មំ បរិជានាតិ, សព្ពំ ធម្មំ បរិញ្ញាយ យំ កិញ្ចិ វេទនំ វេទេតិ សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា។ សោ តាសុ វេទនាសុ អនិច្ចានុបស្សី វិហរតិ, វិរាគានុបស្សី វិហរតិ, និរោធានុបស្សី វិហរតិ, បដិនិស្សគ្គានុបស្សី វិហរតិ។ សោ តាសុ វេទនាសុ អនិច្ចានុបស្សី វិហរន្តោ, វិរាគានុបស្សី វិហរន្តោ, និរោធានុបស្សី វិហរន្តោ, បដិនិស្សគ្គានុបស្សី វិហរន្តោ ន កិញ្ចិ លោកេ ឧបាទិយតិ, អនុបាទិយំ ន បរិតស្សតិ, អបរិតស្សំ បច្ចត្តញ្ញេវ បរិនិព្ពាយតិ: “ខីណា ជាតិ, វុសិតំ ព្រហ្មចរិយំ, កតំ ករណីយំ, នាបរំ ឥត្ថត្តាយា”តិ បជានាតិ។ ឯត្តាវតា ខោ, ទេវានមិន្ទ, ភិក្ខុ សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តោ ហោតិ អច្ចន្តនិដ្ឋោ អច្ចន្តយោគក្ខេមី អច្ចន្តព្រហ្មចារី អច្ចន្តបរិយោសានោ សេដ្ឋោ ទេវមនុស្សានន៑ៜតិ។ ឯវំ ខោ មេ, មារិស មោគ្គល្លាន, ភគវា សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តិំ អភាសី”តិ។
When I had spoken the Buddha said to me: ‘Lord of Gods, it’s when a bhikkhu has heard: “Nothing is worth insisting on” When a bhikkhu has heard that nothing is worth insisting on, they directly know all things. Directly knowing all things, they completely understand all things. Having completely understood all things, when they experience any kind of feeling—pleasant, unpleasant, or neutral—they meditate watching, again and again, impermanence, dispassion, cessation, and letting go in those feelings. Meditating in this way, they don’t grasp at anything in the world. Not grasping, they’re not anxious. Not being anxious, they personally become extinguished. They understand: “Rebirth is ended, the spiritual journey has been completed, what had to be done has been done, there is no return to any state of existence.” That’s how I briefly define a bhikkhu who is freed through the ending of craving, who has reached the ultimate end, the ultimate sanctuary from the yoke, the ultimate spiritual life, the ultimate goal, and is best among gods and humans.’ That’s how the Buddha briefly explained freedom through the ending of craving to me.”
អថ ខោ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ សក្កស្ស ទេវានមិន្ទស្ស ភាសិតំ អភិនន្ទិត្វា អនុមោទិត្វា—សេយ្យថាបិ នាម ពលវា បុរិសោ សមិញ្ជិតំ វា ពាហំ បសារេយ្យ, បសារិតំ វា ពាហំ សមិញ្ជេយ្យ; ឯវមេវ—ទេវេសុ តាវតិំសេសុ អន្តរហិតោ បុព្ពារាមេ មិគារមាតុបាសាទេ បាតុរហោសិ។
Moggallāna approved and agreed with what Sakka said. As easily as a strong person would extend or contract their arm, he vanished from among the Gods of the Thirty-Three and reappeared in the Eastern Monastery.
អថ ខោ សក្កស្ស ទេវានមិន្ទស្ស បរិចារិកាយោ អចិរបក្កន្តេ អាយស្មន្តេ មហាមោគ្គល្លានេ សក្កំ ទេវានមិន្ទំ ឯតទវោចុំ: “ឯសោ នុ តេ, មារិស, សោ ភគវា សត្ថា”តិ?
Soon after Moggallāna left, Sakka’s maids said to him, “Good sir, was that the Blessed One, your Teacher?”
“ន ខោ មេ, មារិស, សោ ភគវា សត្ថា។ សព្រហ្មចារី មេ ឯសោ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ”តិ។
“No, it was not. That was my spiritual companion Venerable Mahāmoggallāna.”
“លាភា តេ, មារិស, សុលទ្ធំ តេ, មារិស យស្ស តេ សព្រហ្មចារី ឯវំមហិទ្ធិកោ ឯវំមហានុភាវោ។ អហោ នូន តេ សោ ភគវា សត្ថា”តិ។
“You’re fortunate, good sir, so very fortunate, to have a spiritual companion of such power and might! We can’t believe that’s not the Blessed One, your Teacher!”
អថ ខោ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ យេន ភគវា តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា ភគវន្តំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ និសីទិ។ ឯកមន្តំ និសិន្នោ ខោ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ ភគវន្តំ ឯតទវោច: “អភិជានាតិ នោ, ភន្តេ, ភគវា អហុ ញាតញ្ញតរស្ស មហេសក្ខស្ស យក្ខស្ស សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តិំ ភាសិតា”តិ?
Then Mahāmoggallāna went up to the Buddha, bowed, sat down to one side, and said to him, “Sir, do you recall briefly explaining freedom through the ending of craving to a certain well-known and illustrious spirit?”
“អភិជានាមហំ, មោគ្គល្លាន, ឥធ សក្កោ ទេវានមិន្ទោ យេនាហំ តេនុបសង្កមិ; ឧបសង្កមិត្វា មំ អភិវាទេត្វា ឯកមន្តំ អដ្ឋាសិ។ ឯកមន្តំ ឋិតោ ខោ, មោគ្គល្លាន, សក្កោ ទេវានមិន្ទោ មំ ឯតទវោច: ‘កិត្តាវតា នុ ខោ, ភន្តេ, ភិក្ខុ សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តោ ហោតិ អច្ចន្តនិដ្ឋោ អច្ចន្តយោគក្ខេមី អច្ចន្តព្រហ្មចារី អច្ចន្តបរិយោសានោ សេដ្ឋោ ទេវមនុស្សានន៑ៜតិ។
“I do, Moggallāna.” And the Buddha retold all that happened when Sakka came to visit him, adding:
ឯវំ វុត្តេ, អហំ, មោគ្គល្លាន, សក្កំ ទេវានមិន្ទំ ឯតទវោចំ ‘ឥធ ទេវានមិន្ទ, ភិក្ខុនោ សុតំ ហោតិ “សព្ពេ ធម្មា នាលំ អភិនិវេសាយា”តិ។ ឯវំ ចេតំ, ទេវានមិន្ទ, ភិក្ខុនោ សុតំ ហោតិ “សព្ពេ ធម្មា នាលំ អភិនិវេសាយា”តិ។ សោ សព្ពំ ធម្មំ អភិជានាតិ, សព្ពំ ធម្មំ អភិញ្ញាយ សព្ពំ ធម្មំ បរិជានាតិ, សព្ពំ ធម្មំ បរិញ្ញាយ យំ កិញ្ចិ វេទនំ វេទេតិ សុខំ វា ទុក្ខំ វា អទុក្ខមសុខំ វា។ សោ តាសុ វេទនាសុ អនិច្ចានុបស្សី វិហរតិ, វិរាគានុបស្សី វិហរតិ, និរោធានុបស្សី វិហរតិ, បដិនិស្សគ្គានុបស្សី វិហរតិ។ សោ តាសុ វេទនាសុ អនិច្ចានុបស្សី វិហរន្តោ, វិរាគានុបស្សី វិហរន្តោ, និរោធានុបស្សី វិហរន្តោ, បដិនិស្សគ្គានុបស្សី វិហរន្តោ ន កិញ្ចិ លោកេ ឧបាទិយតិ, អនុបាទិយំ ន បរិតស្សតិ, អបរិតស្សំ បច្ចត្តញ្ញេវ បរិនិព្ពាយតិ: “ខីណា ជាតិ, វុសិតំ ព្រហ្មចរិយំ, កតំ ករណីយំ, នាបរំ ឥត្ថត្តាយា”តិ បជានាតិ។ ឯត្តាវតា ខោ, ទេវានមិន្ទ, ភិក្ខុ សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តោ ហោតិ អច្ចន្តនិដ្ឋោ អច្ចន្តយោគក្ខេមី អច្ចន្តព្រហ្មចារី អច្ចន្តបរិយោសានោ សេដ្ឋោ ទេវមនុស្សានន៑ៜតិ។ ឯវំ ខោ អហំ, មោគ្គល្លាន, អភិជានាមិ សក្កស្ស ទេវានមិន្ទស្ស សង្ខិត្តេន តណ្ហាសង្ខយវិមុត្តិំ ភាសិតា”តិ។
“That’s how I recall briefly explaining freedom through the ending of craving to Sakka, lord of gods.”
ឥទមវោច ភគវា។ អត្តមនោ អាយស្មា មហាមោគ្គល្លានោ ភគវតោ ភាសិតំ អភិនន្ទីតិ។
That is what the Buddha said. Satisfied, Venerable Mahāmoggallāna was happy with what the Buddha said.
ចូឡតណ្ហាសង្ខយសុត្តំ និដ្ឋិតំ សត្តមំ។
The authoritative text of the Majjhima Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
