| Tipiṭaka / Tipiṭaka (English) / Aṅguttara Nikāya, English translation |
Show IAST transliterationองฺคุตฺตร นิกาย ๖ฯ๑๙
Numbered Discourses 6.19
๒ฯ สารณียวคฺค
2. Warm-hearted
ปฐมมรณสฺสติสุตฺต
Mindfulness of Death (1st)
เอกํ สมยํ ภควา นาติเก วิหรติ คิญฺชกาวสเถฯ ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ: “ภิกฺขโว”ติฯ
At one time the Buddha was staying at Ñātika in the brick house. There the Buddha addressed the bhikkhus, “Bhikkhus!”
“ภทนฺเต”ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจโสฺสสุํฯ ภควา เอตทโวจ:
“Venerable sir,” they replied. The Buddha said this:
“มรณสฺสติ, ภิกฺขเว, ภาวิตา พหุลีกตา มหปฺผลา โหติ มหานิสํสา อมโตคธา อมตปริโยสานาฯ ภาเวถ โน ตุเมฺห, ภิกฺขเว, มรณสฺสตินฺ”ติ?
“Bhikkhus, when mindfulness of death is developed and cultivated it’s very fruitful and beneficial. It culminates in the deathless and ends with the deathless. But do you develop mindfulness of death?”
เอวํ วุตฺเต, อญฺญตโร ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ: “อหํ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
When he said this, one of the bhikkhus said to the Buddha, “Sir, I develop mindfulness of death.”
“ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสตินฺ”ติ?
“But bhikkhu, how do you develop it?”
“อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ: ‘อโห วตาหํ รตฺตินฺทิวํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
“In this case, sir, I think: ‘Oh, if I’d only live for another day and night, I’d focus on the Buddha’s instructions and I could really achieve a lot.’ That’s how I develop mindfulness of death.”
อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ: “อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
Another bhikkhu said to the Buddha, “Sir, I too develop mindfulness of death.”
“ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสตินฺ”ติ?
“But bhikkhu, how do you develop it?”
“อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ: ‘อโห วตาหํ ทิวสํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
“In this case, sir, I think: ‘Oh, if I’d only live for another day, I’d focus on the Buddha’s instructions and I could really achieve a lot.’ That’s how I develop mindfulness of death.”
อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ: “อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
Another bhikkhu said to the Buddha, “Sir, I too develop mindfulness of death.”
“ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสตินฺ”ติ?
“But bhikkhu, how do you develop it?”
“อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ: ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกปิณฺฑปาตํ ภุญฺชามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
“In this case, sir, I think: ‘Oh, if I’d only live as long as it takes to eat a meal of almsfood, I’d focus on the Buddha’s instructions and I could really achieve a lot.’ That’s how I develop mindfulness of death.”
อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ: “อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
Another bhikkhu said to the Buddha, “Sir, I too develop mindfulness of death.”
“ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสตินฺ”ติ?
“But bhikkhu, how do you develop it?”
“อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ: ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ จตฺตาโร ปญฺจ อาโลเป สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
“In this case, sir, I think: ‘Oh, if I’d only live as long as it takes to chew and swallow four or five mouthfuls, I’d focus on the Buddha’s instructions and I could really achieve a lot.’ That’s how I develop mindfulness of death.”
อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ: “อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
Another bhikkhu said to the Buddha, “Sir, I too develop mindfulness of death.”
“ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสตินฺ”ติ?
“But bhikkhu, how do you develop it?”
“อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ: ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกํ อาโลปํ สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
“In this case, sir, I think: ‘Oh, if I’d only live as long as it takes to chew and swallow a single mouthful, I’d focus on the Buddha’s instructions and I could really achieve a lot.’ That’s how I develop mindfulness of death.”
อญฺญตโรปิ โข ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ: “อหมฺปิ โข, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
Another bhikkhu said to the Buddha, “Sir, I too develop mindfulness of death.”
“ยถา กถํ ปน ตฺวํ, ภิกฺขุ, ภาเวสิ มรณสฺสตินฺ”ติ?
“But bhikkhu, how do you develop it?”
“อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ: ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ อสฺสสิตฺวา วา ปสฺสสามิ ปสฺสสิตฺวา วา อสฺสสามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ เอวํ โข อหํ, ภนฺเต, ภาเวมิ มรณสฺสตินฺ”ติฯ
“In this case, sir, I think: ‘Oh, if I’d only live as long as it takes to breathe out after breathing in, or to breathe in after breathing out, I’d focus on the Buddha’s instructions and I could really achieve a lot.’ That’s how I develop mindfulness of death.”
เอวํ วุตฺเต, ภควา เต ภิกฺขู เอตทโวจ:
When this was said, the Buddha said to those bhikkhus:
“โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ: ‘อโห วตาหํ รตฺตินฺทิวํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ: ‘อโห วตาหํ ทิวสํ ชีเวยฺยํ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ: ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกปิณฺฑปาตํ ภุญฺชามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ: ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ จตฺตาโร ปญฺจ อาโลเป สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู ปมตฺตา วิหรนฺติ ทนฺธํ มรณสฺสตึ ภาเวนฺติ อาสวานํ ขยายฯ
“As to the bhikkhus who develop mindfulness of death by wishing to live for a day and night … or to live for a day … or to live as long as it takes to eat a meal of almsfood … or to live as long as it takes to chew and swallow four or five mouthfuls—these are called bhikkhus who live negligently. They slackly develop mindfulness of death for the ending of defilements.
โย จ ขฺวายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ: ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ เอกํ อาโลปํ สงฺขาทิตฺวา อชฺโฌหรามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ โย จายํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ มรณสฺสตึ ภาเวติ: ‘อโห วตาหํ ตทนฺตรํ ชีเวยฺยํ ยทนฺตรํ อสฺสสิตฺวา วา ปสฺสสามิ ปสฺสสิตฺวา วา อสฺสสามิ, ภควโต สาสนํ มนสิ กเรยฺยํ, พหุ วต เม กตํ อสฺสา'ติฯ อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู อปฺปมตฺตา วิหรนฺติ ติกฺขํ มรณสฺสตึ ภาเวนฺติ อาสวานํ ขยายฯ
But as to the bhikkhus who develop mindfulness of death by wishing to live as long as it takes to chew and swallow a single mouthful … or to live as long as it takes to breathe out after breathing in, or to breathe in after breathing out—these are called bhikkhus who live diligently. They keenly develop mindfulness of death for the ending of defilements.
ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ: ‘อปฺปมตฺตา วิหริสฺสาม, ติกฺขํ มรณสฺสตึ ภาเวสฺสาม อาสวานํ ขยายา'ติฯ เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพนฺ”ติฯ
So you should train like this: ‘We will live diligently. We will keenly develop mindfulness of death for the ending of defilements.’ That’s how you should train.”
นวมํฯ
The authoritative text of the Aṅguttara Nikāya is the Pāli text. The English translation is provided as an aid to the study of the original Pāli text. [CREDITS »]
